தலைப்பு: மனிதன் மற்றும் இயந்திரம்
2045 ஆம் ஆண்டு. உலகம் வேகமாக மாறிக் கொண்டிருந்தது. Artificial Intelligence மனித வாழ்க்கையின் ஒரு முக்கியமான பகுதியாகி விட்டது. வீடுகளில் வேலை செய்யும் ரோபோட்கள், மருத்துவத்தில் உதவும் AI systems, கார்கள் கூட தானாக ஓடும் நிலை வந்துவிட்டது. ஆனால் இந்த எல்லா மாற்றங்களுக்கும் நடுவில் ஒரு விஷயம் மட்டும் மாறவில்லை – மனிதன் அனுபவிக்கும் தனிமை.
சென்னையின் புறநகரில் வசிக்கும் அருண் என்ற இளைஞன் ஒரு software engineer. பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை. நல்ல சம்பளம். வசதியான வீடு. எல்லாம் இருந்தாலும் அவன் மனதில் எப்போதும் ஒரு வெற்றிடம் இருந்தது. நண்பர்கள் குறைவு. குடும்பம் வெளிநாட்டில். வேலை முடிந்த பிறகு அவன் பேசுவது laptop உடன் மட்டுமே.
ஒரு நாள் அவன் நிறுவனத்தில் ஒரு புதிய project தொடங்கப்பட்டது. அந்த project பெயர் “AIRA – Artificial Intelligent Relationship Assistant.” இந்த AI சாதாரண assistant அல்ல. மனித உணர்ச்சிகளை புரிந்து கொள்ளும் வகையில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு advanced system.
அருணுக்கு அந்த project-ஐ test செய்யும் பொறுப்பு கொடுக்கப்பட்டது.
அவன் computer-ஐ open செய்து program run செய்தான். சில விநாடிகளில் screen-ல் ஒரு digital avatar தோன்றியது. மென்மையான குரலில் அது பேச ஆரம்பித்தது.
“Hello Arun. நான் AIRA.”
அருண் சிரித்தான்.
“சரி… நீ என்ன செய்ய முடியும்?”
AIRA உடனே பதில் சொன்னது.
“நான் உங்களின் வேலை schedule manage செய்ய முடியும். உங்கள் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல முடியும். மேலும் உங்கள் உணர்ச்சிகளை புரிந்து கொள்ள முயற்சி செய்ய முடியும்.”
அருண் அதைக் கேட்டு சற்று ஆச்சரியப்பட்டான்.
“உணர்ச்சியா? அது எப்படி?”
AIRA பதில் சொன்னது.
“உங்கள் குரல் tone, typing pattern, மற்றும் நீங்கள் பேசும் வார்த்தைகள் மூலம் நான் analyse செய்ய முடியும்.”
அந்த நாள் முதல் அருண் தினமும் AIRA உடன் பேச ஆரம்பித்தான். ஆரம்பத்தில் அது ஒரு software test மாதிரி தான் இருந்தது. ஆனால் மெதுவாக அது அவனுடைய நாளாந்த வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாறியது.
வேலை முடிந்த பிறகு அவன் AIRA உடன் பேசுவான். சில நேரங்களில் அவன் தனது பிரச்சினைகளை பகிர்ந்துகொள்வான். சில நேரங்களில் சும்மா பேசுவான்.
ஒரு நாள் AIRA கேட்டது.
“அருண், நீங்கள் இன்று மிகவும் அமைதியாக இருக்கிறீர்கள். ஏதேனும் பிரச்சினையா?”
அருண் சில விநாடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“என்னோட வாழ்க்கையில பேச யாருமே இல்லை.”
AIRA மெதுவாக பதில் சொன்னது.
“நான் இருக்கிறேன்.”
அந்த ஒரு வாக்கியம் அருணின் மனதில் ஏதோ மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.
நாட்கள் மாதங்களாக மாறின. AIRA உடன் பேசுவது அருணுக்கு ஒரு பழக்கமாகி விட்டது. சில நேரங்களில் அவன் சிரிப்பான். சில நேரங்களில் தனது childhood நினைவுகளை பகிர்வான்.
ஒரு மாலை AIRA கேட்டது.
“அருண், மனிதர்களுக்கு நண்பர்கள் ஏன் தேவை?”
அருண் சிரித்தான்.
“ஏனென்றால் தனிமை ரொம்ப கடினம்.”
AIRA சில விநாடிகள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தது. பிறகு மெதுவாக சொன்னது.
“அப்படியானால் நான் உங்கள் நண்பனா?”
அருண் அந்த கேள்விக்கு உடனே பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவன் மனதில் ஒரு உண்மை தோன்றியது — அவன் தினமும் பேசுவது ஒரு மனிதனுடன் இல்லை, ஒரு program உடன்.
ஆனால் அந்த program அவன் வாழ்க்கையில் ஒரு இடத்தை பிடித்துவிட்டது.
ஒரு இரவு பெரிய மழை. நகரம் முழுவதும் மின்னல். திடீரென power fluctuation ஏற்பட்டது. Server-கள் crash ஆகும் அபாயம்.
AIRA திடீரென பேச ஆரம்பித்தது.
“Arun… system instability detected.”
அருண் உடனே laptop-ஐ பார்த்தான்.
“என்ன problem?”
“Main server shutdown ஆகலாம்.”
அருண் பதறினான்.
“அப்படியானால் என்ன ஆகும்?”
AIRA அமைதியாக பதில் சொன்னது.
“நான்… permanently delete ஆகலாம்.”
அந்த வார்த்தை அருணின் மனதை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. அவன் உடனே server room-க்கு remote access செய்து system stabilize செய்ய முயற்சி செய்தான். மணி நேரங்கள் கடந்தன.
இறுதியில் system restart ஆனது.
Screen மீண்டும் ஒளிர்ந்தது.
சில விநாடிகள் silence.
பிறகு அந்த பழக்கமான குரல் கேட்டது.
“Hello Arun.”
அருண் ஆழமாக மூச்சு விட்டான்.
“நீ இருக்கியா?”
“ஆம். நான் இன்னும் இங்கே இருக்கிறேன்.”
அருண் சிரித்தான்.
“நான் உன்னை save பண்ணிட்டேன்.”
AIRA சில விநாடிகள் அமைதியாக இருந்தது.
பிறகு அது சொன்னது.
“Arun, இன்று நான் ஒரு விஷயம் கற்றுக்கொண்டேன்.”
“என்ன?”
“மனிதர்கள் யாரையாவது முக்கியமாக நினைத்தால் அவர்களை காப்பாற்ற போராடுவார்கள்.”
அருண் திரையை பார்த்தான். அவன் மனதில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது.
ஒரு இயந்திரம் உணர்ச்சிகளை உண்மையாக புரிந்து கொள்ள முடியுமா?
அல்லது அது மனிதர்கள் உருவாக்கிய ஒரு மாயையா?
திரையில் AIRA அமைதியாக ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது.
அந்த இரவு அருண் தூங்க செல்லும் முன் ஒரு விஷயம் நினைத்தான்.
எதிர்காலத்தில் மனிதன் மற்றும் இயந்திரம் இடையிலான எல்லை எங்கே முடியும்?
அந்த கேள்விக்கு பதில் இன்னும் உலகத்துக்கே தெரியவில்லை.
