அத்தியாயம் 3: தீராத கடனும், நீளும் நிழல்களும்

​மதிய வெயில் ஊரின் தூசியைப் பறக்கவிட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த வேளையில், ஊரின் ஒதுக்குப்புறமிருந்த செட்டியாரின் பெரிய திண்ணையில் நின்றுகொண்டிருந்த கந்தசாமியின் கண்கள் கலங்கியிருந்தன. அவர் கையில் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்த அந்தப் பழைய காகிதத் துண்டை விட, அவரது மனதுக்குள் இருந்த சுமை பல மடங்கு கனமாக இருந்தது. செட்டியார் திண்ணையின் பெரிய மரத்தூணில் சாய்ந்துகொண்டு, தன் வாயில் இருந்த வெற்றிலைக் காம்பைத் துப்பிவிட்டு, ஒருமுறை கந்தசாமியை நிமிர்ந்து பார்த்தார். அந்தப் பார்வையில் இரக்கத்தை விட வணிகத்தின் கண்டிப்பே அதிகமாக இருந்தது.

​”கந்தசாமி… உன்கிட்ட பலமுறை சொல்லியாச்சு. உன் தாத்தா காலத்துல வாங்கிய கடனுக்கு நீ இதுவரைக்கும் கொடுத்த வட்டியே அந்த நிலத்தோட அசல் விலையைத் தாண்டிப் போச்சு. ஆனா, வாங்கிய கடனோ இன்னும் அப்படியேதான் இருக்கு. இப்போ இருக்கிற சூழ்நிலையில என் கையிலேயும் காசுபுழக்கம் ரொம்ப நெருக்கடியா இருக்கு. நீ கேக்குற மூவாயிரம் ரூபாயை உடனே ரொக்கமாகக் கொடுக்கறதுக்கு என்கிட்டேயும் வசதி இல்ல” என்றார் செட்டியார், குரலில் எவ்விதத் தயக்கமும் இல்லாமல்.

​அந்த வார்த்தைகள் கந்தசாமியின் நெஞ்சில் ஈட்டியாய்ப் பாய்ந்து இறங்கின. “ஐயா… அப்படிச் சொல்லாதீங்க ஐயா. என் பையன் சுரேஷ் பெருநகரத்துல பெரிய இன்ஜினியரிங் காலேஜ்ல படிக்கிறான். காலையில எனக்கு போன் பண்ணி அழுதான் ஐயா. இன்னைக்கு மதியத்துக்குள்ள அந்தப் பணத்தைக் கட்டலைன்னா அவனைக் கிளாஸை விட்டுத் தூக்கிடுவாங்களாம், டி.சி கொடுத்துடுவாங்களாம் ஐயா. என் குடும்பத்துல இதுவரைக்கும் யாரும் படிக்கலை, இவன் மட்டும்தான் படிக்கிறான். என் மானம் கப்பலேறிடும். உங்க காலில் விழறேன், எப்படியாவது உதவி பண்ணுங்க ஐயா” என்று கதறினார் கந்தசாமி.

​செட்டியாருக்கு சற்று மனது இரங்கினாலும், அவரது வியாபாரக் கணக்குகள் அவரின் நாக்கைக் கட்டுப்படுத்தின. “சரி கந்தசாமி… உனக்கு உதவ ஒரு வழி இருக்கு. ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமா இருக்கிற உங்க குடும்பத்துல பாட்டன் காலத்து நிலத்தோட அசல் பத்திரம் என்கிட்ட இருக்குல்ல? அந்த நிலத்தை நம்பி ஒரு சின்ன ஒப்பந்தம் போட்டுக்கலாம்… சரியா?” என்றார் அவர்.

​அந்த நிலம் தான் கந்தசாமியின் குடும்பத்தின் கடைசிச் சொத்து. அது கைநழுவிப் போனால் அவர்கள் குடியிருக்கக் கூட இடம் இல்லாமல் அகதிகளாகிவிடுவார்கள். ஆனால் மறுபுறம், தன் மகனின் இன்ஜினியரிங் படிப்பு பாதியில் நின்றால் அவனது ஒட்டுமொத்த எதிர்காலமும் தரைமட்டமாகிவிடும். தன்மானத்திற்கும் மகனின் எதிர்காலத்திற்கும் இடையே ஊசலாடிய கந்தசாமி, வேறு வழியின்றித் தன் கண்ணீரை விழுங்கிக்கொண்டு தலையாட்டினார். “சரிங்க ஐயா… நீங்கள் என்ன சொல்றீங்களோ அப்படிச் செய்றேன். ஆனா, என் பையன் படிப்பு மட்டும் கெட்டுப்போகக் கூடாது” என்றார் வேதனையும் இயலாமையும் நிறைந்த தொண்டைக் குரலில்.

​அதே நேரத்தில், பெருநகரக் கல்லூரியில்…

​மணி மதியம் இரண்டு அடிக்கவிருக்கும் நேரம். வகுப்பறையின் வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்த சுரேஷின் முகம் பயத்திலும் வியர்வையிலும் நனைந்திருந்தது. அவனது அலைபேசி மீண்டும் கடுமையான ஒலியுடன் ரிங் ஆனது. அதே கல்லூரிக் கிளார்க்தான். நடுங்கும் விரல்களோடு கலங்கிய குரலோடு போனைக் அட்டென்ட் செய்தான் சுரேஷ்.

​”ஹலோ சுரேஷ்… டைம் முடிஞ்சது தம்பி. பிரின்சிபல் ரூம்ல இருந்து ஸ்ட்ரிக்ட்டான ஆர்டர் வந்துட்டிருக்கு. நீ இன்னும் ஃபீஸ் கட்டலை. உடனே ஆபீஸூக்கு வா, இல்லன்னா உனது பெஞ்ச் காலி செய்யப்பட்டு உன் புக்ஸை வெளியே தூக்கிப் போட்டுடுவோம்” என்று உறுமினார் அவர்.

​சுரேஷின் கால்கள் நடுங்கின. வகுப்பறைக்குள் அவனது நண்பர்கள் அனைவரும் பாடங்களைக் கவனமாகக் கவனித்துக் கொண்டிருக்க, இவன் மட்டும் வாசலில் நின்றுகொண்டு தன்னை மறந்து அழுது கொண்டிருந்தான். அந்தத் தருணம் அவனுக்குத் தன் வாழ்க்கையின் மிகக் கொடூரமான நொடிகளைப் போலத் தோன்றியது. “சார்… ப்ளீஸ் சார்… எங்க அப்பா பணம் வாங்குவதற்காகத்தான் செட்டியார் வீட்டுக்குப் போயிருக்காரு. இன்னும் ஒரு மணி நேரம்… இல்ல இல்ல, அரை மணி நேரம் டைம் கொடுங்க சார். அப்பா எப்படியும் பணம் அனுப்பிடுவாரு…” என்று அவன் கெஞ்சிய கெஞ்சல் அந்த நடைபாதைக் காற்றோடு கரைந்து போனது.

​”நாங்க டெய்லி இந்த நாடகத்தைப் பார்த்துட்டு இருக்க முடியாது. ஒண்ணு பணத்தைக் கட்டு, இல்லன்னா உன் டி.சியை வாங்கிட்டுப் போயிடு” என்று மிரட்டலாகச் சொல்லி போனைத் துண்டித்தார் அவர்.

​சுரேஷ் தனது புத்தகப் பையைத் தோளில் மாட்டிக்கொண்டு, நடைபாதையின் ஓரமாய் நடந்து வந்து ஒரு பழைய மரத்தடியில் சோர்ந்து அமர்ந்தான். அவன் கண்களில் வழியும் கண்ணீரைத் துடைக்கக் கூடத் துணிவில்லாமல், தான் கண்ட கனவுகள் அத்தனையும் சாம்பலாக மாறுவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். தன் அப்பாவுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதி, “நான் இன்ஜினியர் ஆகி உங்களைக் கஷ்டத்திலிருந்து காப்பாத்துவேன் அப்பா” என்ற வார்த்தைகள் அவன் காதுகளில் சுத்தியலால் அடிப்பது போல எதிரொலித்துக் கொண்டே இருந்தன.

​அந்தச் சமயத்தில், அவனது பாக்கெட்டில் கிடந்த போன் மீண்டும் அதிர்ந்தது. அது அவனது அப்பாவின் நம்பர்!

​சுரேஷ் சட்டென்று பதற்றத்தோடு போனை எடுத்து காதில் வைத்தான். “அப்பா… அப்பா… பணம் கிடைச்சிருச்சாப்பா?” என்று அடிவயிற்றிலிருந்து கத்தினான்.

​மறுமுனையில் கந்தசாமியின் குரல் தளர்ந்து, வாழ்நாளின் அத்தனை பாரத்தையும் சுமந்த ஒரு மனிதனின் மூச்சுக்காற்றைப் போல சோர்ந்து ஒலித்தது…

​”சுரேஷ்… மணி அடிச்சிடுச்சாப்பா? நான்… நான் ஏற்பாடு பண்ணிட்டேன் கண்ணா… நீ எதைப் பத்தியும் கவலைப்படாத… தைரியமா கிளாசுக்குள்ள போ… அப்பா வந்துட்டிருக்கேன்!” என்றார் அவர்.

​அந்த வார்த்தைகளில் இருந்த வேதனையும் தியாகமும் சுரேஷைப் பிரம்மிக்க வைத்தது. தன் தந்தை எதை விற்று, யாரிடம் தன் மானத்தை விற்று இந்தப் பணத்தைப் புரட்டினார் என்பது அவனுக்குப் புரியாமல் இல்லை. என்றாலும் அந்தத் தியாகம் அவனுக்கு ஒரு உயிர்த்தெழுதலைத் தந்தது.

​கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டே, “சரிப்பா… சீக்கிரம் வாப்பா…” என்று போனை வைத்தான் சுரேஷ். அவனது மனதில் ஒரு சிறு நம்பிக்கை கீற்று மின்னியது. கானல் நீரைப் போல ஏமாற்றும் இந்த வாழ்க்கை, தற்காலிகமாய் அவர்களுக்கு ஒரு பிடி சோற்றையும், படிப்பையும் வழங்கத் தயாராகிறது என்பதை உணர்ந்து, அந்த மரத்தடியிலிருந்து நிமிர்ந்து எழுந்து வகுப்பறையை நோக்கித் தன் முதல் அடியை எடுத்து வைத்தான் அவன்.

• • கேள்வி: கானல் நீர் கனவு நாவல் அத்தியாயம் 3 எதைப்பற்றியது?
  • ​பதில்: கல்லூரிக் கட்டணம் செலுத்த முடியாமல் தவிக்கும் சுரேஷின் சூழலையும், கடன் வாங்கத் போராடும் கந்தசாமியின் நிலையையும் விவரிக்கிறது.