பரோல் வாரிசு
எழுத்தாளர்: கியா ஜோதி
அத்தியாயம் 6: வேட்டைத் திருவிழாவும்… விழித்தெழுந்த காதலும்!
பல்லடத்தின் அந்தப் பழைய பங்களாவில் அன்று இரவு ஒரு விசித்திரமான அமைதி நிலவியது. சத்யாவின் சதி அம்பலமான பிறகு, நிலாவுக்குள் இருந்த அந்த அதிகாரத் திமிர் மெல்ல மெல்லக் கரையத் தொடங்கியிருந்தது. வெற்றி தனது அறையில் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தான். அவனது ரத்தத்தில் இருந்த நச்சுத்தன்மை மெல்லக் குறைந்து கொண்டிருந்தாலும், மனதிலிருந்த வஞ்சத்தின் நஞ்சு இன்னும் முழுமையாக நீங்கவில்லை.
வெளியே திண்ணையில் ஏட்டு பாபு (யோகிபாபு) தனது லத்தியை ஒரு கத்தியைத் தீட்டுவது போலத் தீட்டிக் கொண்டிருந்தார்.
பாபு தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டார்: “என்னடா இது… போலீஸ்காரனுக்கு வந்த சோதனை? ஒரு பக்கம் ‘வாரிசு’ உருவாக்குறதுக்குக் காவல் இருக்கணும், இன்னொரு பக்கம் அந்தச் சத்யா பயகிட்ட இருந்து வெற்றியைக் காப்பாத்தணும். தம்பி வெற்றி! உள்ளே என்ன பண்ற? சீக்கிரம் வெளியே வாப்பா. இன்னைக்கு நாம ஒரு ‘வேட்டை’ ஆடப்போறோம். அந்தச் சத்யா பயலை சும்மா விட்டா, அவன் நம்மள ‘மலடா’க்காம விடமாட்டான்!”
வெற்றி வெளியே வந்தான். அவனது கண்கள் கோபத்தில் சிவந்திருந்தன. “பாபு அண்ணே… அவன் என் உடம்பை அழிக்கப் பார்த்தான், அது பரவாயில்லை. ஆனா, என் வம்சத்தையே அழிக்கப் பார்த்த அந்தச் சதியை நான் சும்மா விடமாட்டேன். நிலா எங்கே?”
அப்போது நிலா அங்கே வந்தாள். அவள் கையில் ஒரு பழைய துப்பாக்கி இருந்தது. அது அவளது தாத்தா காலத்து ஆயுதம்.
பாபு அதிர்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தார். “அம்மாடி நிலா! என்னம்மா இது? கையில என்னமோ கத்திரிக்காய் தூக்குற மாதிரி துப்பாக்கியைத் தூக்கிட்டு வர்ற? இதுக்கு லைசென்ஸ் இருக்கா? இல்லன்னா என்னையும் சேர்த்து உள்ள தள்ளிடுவாங்களே! தம்பி வெற்றி… பாத்தியா, உன் பொண்டாட்டி இப்போ ‘ரிவால்வர் ரீட்டா’வா மாறிட்டா!”
நிலா வெற்றியைப் பார்த்தாள். “வெற்றி… சத்யா இப்போ திருப்பூர் கிட்ட இருக்குற ஒரு குடோன்ல இருக்கான். அங்கதான் அவன் கடத்தல் வேலைகள் எல்லாம் நடக்குது. அவனை இப்போவே முடிக்கணும். இல்லன்னா அவன் நமக்கு நிம்மதி கொடுக்க மாட்டான். கிளம்புங்க!”
பாபு தனது ஜீப்பைத் தயார் செய்தார். “சரிம்மா… சரிம்மா… கிளம்புவோம். ஆனா ஒன்னு… சுடும்போது மட்டும் கொஞ்சம் பார்த்துச் சுடுங்க. குண்டு தவறி என் மேல பட்டுச்சு… அப்புறம் என் சம்சாரம் கவர்ன்மென்ட் வேலையை எதிர்பார்த்து உட்கார்ந்து இருப்பா!”
ஜீப் இருட்டில் சீறிப் பாய்ந்தது. வழியெங்கும் தென்னை மரங்கள் நிழலாட, பல்லடத்தின் காற்று ஒரு போர்க்களத்தின் வாசனையைச் சுமந்து வந்தது.
குடோனை நெருங்கியதும், பாபு ஜீப்பை ஒரு மறைவான இடத்தில் நிறுத்தினார். “தம்பி… மெதுவா இறங்குங்க. சத்தம் போடாதீங்க. பூட்ஸ் சத்தம் கேட்டா அந்த நாய்ங்க சுதாரிச்சுப்பாங்க. நான் முன்னாடி போறேன்… நிலா மேடம், நீங்க அந்தப் பக்கம் போங்க.”
வெற்றி மின்னல் வேகத்தில் குடோனுக்குள் நுழைந்தான். அங்கே சத்யா தனது ஆட்களுடன் மது அருந்திக் கொண்டிருந்தான்.
”சத்யா!” வெற்றியின் குரல் அந்தப் பெரிய அறையில் எதிரொலித்தது.
சத்யா திடுக்கிட்டுத் திரும்பினான். “யாருடா அது? ஓ… அந்த மலடாப் போக வேண்டிய வெற்றி தானா? எப்படிடா தப்பிச்ச?”
வெற்றி அவனிடம் பேசவில்லை. பாய்ந்து வந்து சத்யாவின் முகத்தில் ஒரு குத்து விட்டான். சத்யா கீழே விழுந்தான். அவனது ஆட்கள் வெற்றியைச் சூழ்ந்து கொண்டனர்.
அப்போது வாசலில் பாபு என்ட்ரி கொடுத்தார். “ஏய்! யாரும் அசையாதீங்க. போலீஸ்! கைல லத்தி இருக்கு… ஆனா இது லத்தி இல்லை, லாரன்ஸ் படத்துல வர்ற மாதிரி இது ஒரு மேஜிக் குச்சி! ஒரு அடி விழுந்தா அப்புறம் நீங்க உட்காரவே முடியாது!”
பாபுவின் காமெடி ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், நிலா தனது துப்பாக்கியைச் சத்யாவின் நெற்றியில் வைத்தாள். “சத்யா… என் குடும்ப விஷயத்துல தலையிட உனக்கு யாருடா அதிகாரம் கொடுத்தது? வெற்றியோட வம்சத்தை அழிக்க நீ யாரு?”
சத்யா பயந்து நடுங்கினான். “மன்னிச்சுடு நிலா… எல்லாம் அந்தச் சொத்துக்காகத் தான் பண்ணினேன்.”
வெற்றி நிலாவின் கையைப் பிடித்தான். “நிலா… இவனைச் சுட்டு உன் கையைப் ரத்தக்கறை ஆக்காதே. இவனைப் போலீஸ் கிட்ட ஒப்படைப்போம். இவன் செஞ்ச தப்புக்குச் சட்டம் தண்டனை கொடுக்கட்டும்.”
பாபு சத்யாவின் கைகளில் விலங்கு பூட்டினார். “வாடா செல்லம்! உனக்கு ஒரு ஸ்பெஷல் ரூம் ஜெயில்ல ரெடி பண்ணி வச்சிருக்கேன். அங்க உனக்கு ‘ஆண்மைப் பரிசோதனை’ இல்லை… ‘ஆளுமைப் பரிசோதனை’ நடக்கும். கிளம்பு!”
சத்யாவை அனுப்பிவிட்டு மூவரும் ஜீப்பில் திரும்பினர். நிலா மௌனமாக இருந்தாள். வெற்றி அவளைப் பார்த்தான்.
”நிலா… இன்னைக்கு நீ எனக்காகப் போராடுனதுக்கு ஒரு காரணம் இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். அது வெறும் சொத்துக்காக இல்லை… இல்லையா?”
நிலா பதில் சொல்லவில்லை. அவளது கண்கள் கலங்கின. கார் வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தது.
அன்று இரவு…
வெற்றி திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தான். பாபு ஒரு வழியாக நிம்மதியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார். நிலா மெதுவாக வெற்றிக்கு அருகில் வந்தாள். அவள் கையில் ஒரு சிறிய வெள்ளித் தட்டு இருந்தது. அதில் சந்தனமும், குங்குமமும் இருந்தது.
”வெற்றி… இன்னைக்கு ஒரு நல்ல நாள். நம்ம வாழ்க்கையில இருக்குற இருட்டு விலகிடுச்சு. உனக்கு அந்த நச்சுத்தன்மை போயிடுச்சுன்னு டாக்டர் சொன்னாரு. இப்போ… நாம அந்த வாரிசுக்காக முயற்சி பண்ணலாம்,” என்றாள் மென்மையாக.
வெற்றி அவளது கைகளைப் பற்றினான். “நிலா… இப்போ நீ கேக்குறது ஒரு ஒப்பந்தத்துக்காகவா? இல்ல உனக்குள்ள இருக்குற காதலுக்காகவா?”
நிலா அழுதாள். “வெற்றி… நான் உன்னை ஒரு நிமிஷம் கூட மறக்கல. அந்தச் சொத்து வெறி என் கண்ணை மறைச்சிருச்சு. உன்னை ஜெயிலுக்கு அனுப்புன ஒவ்வொரு நாளும் நான் செத்துச் செத்துத் தான் பிழைச்சேன். இப்போ எனக்கு அந்தச் சொத்து வேண்டாம்… நீ மட்டும் போதும் வெற்றி.”
வெற்றி அவளைத் தழுவிக்கொண்டான். அந்த மௌனமான இரவில், இரு இதயங்களும் ஒன்றிணைந்தன. பாபு ஒரு வழியாகக் குறட்டை விடுவதை நிறுத்திவிட்டு, ஒரு கண் திறந்து பார்த்தார்.
பாபு தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டார்: “அப்பாடா! ஒரு வழியா ‘க்ளைமாக்ஸ்’ வந்துடுச்சு. தம்பி வெற்றி… இனிமேல் வாரிசு தானாவே பிறக்கும். நான் எதுக்கு இங்க வாசல்ல காவலுக்கு? நான் போயி என் சம்சாரத்தைப் பார்க்கப் போறேன். ஆனா ஸ்வீட் குடுக்க மறந்துடாதீங்கப்பா!”
மறுநாள் காலை…
லட்சுமி அம்மாள் வாசலில் கோலம் போட்டுக் கொண்டிருந்தார். நிலாவும் வெற்றியும் ஒன்றாக வந்து அவரிடம் ஆசிர்வாதம் வாங்கினர். அந்த வீடே ஒரு புதிய பொலிவுடன் காணப்பட்டது.
பாபு தனது பையை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினார். “அம்மா நிலா… தம்பி வெற்றி… நான் கிளம்புறேன். டூட்டி முடிஞ்சிடுச்சு. ஆனா வாரிசு பிறந்தவுடனே எனக்கு ஒரு போன் பண்ணுங்க. நான் வந்து அந்தப் பாப்பாவுக்கு ‘பாபு’ன்னு பேர் வைப்பேன்!” என்று சொல்லிவிட்டுச் சிரித்துக்கொண்டே நடந்தார்.
பரோலில் வந்த வாரிசு… இப்போ அன்பின் வாரிசாக மலரத் தொடங்கியது.
