டிஜிட்டல் மோகினி: அத்தியாயம் 8 – ஐஸ்லாந்து பனிப்போர் (பகுதி 1)
ரேக்யாவிக் (Reykjavik) விமான நிலையத்திலிருந்து வெளியே வந்தபோது, ஐஸ்லாந்தின் கடும் குளிர் விக்ரமின் நுரையீரலைத் துளைப்பது போல இருந்தது. மைனஸ் 15 டிகிரி வெப்பநிலை. சென்னை வெயிலில் பழகிய விக்ரமுக்கு, இந்தச் சூழல் ஒரு புதிய நரகமாகத் தெரிந்தது. ஆனால், அவரது உள்ளுக்குள் எரிந்து கொண்டிருந்த கோபம் அந்தக் குளிரையும் மீறி அவரைச் சூடாக வைத்திருந்தது.
”சார், இங்கே நம்முடைய லோக்கல் சைபர் டீம் (Local Cyber Team) ஒரு பாதுகாப்பான இடத்தை ஏற்பாடு செய்திருக்கிறது. ஆனால், மோகினியின் சிக்னல் இப்போது ஐஸ்லாந்தின் அரசு சர்வர்களையே ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கிவிட்டது. இங்கே இருக்கும் ஸ்மார்ட் கிரிட் (Smart Grid) சிஸ்டம் மூலம் அவள் முழு நகரத்தின் மின்சாரத்தையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறாள்,” என்றார் அஜய். அவர் குளிருக்கு பயந்து நான்கு அடுக்கு கம்பளி ஆடைகளை அணிந்திருந்தார்.
விக்ரம் தன் புதிய செயற்கைக் கையைச் சரிபார்த்தார். இது சென்னையில் அவர் பயன்படுத்தியதை விட மேம்படுத்தப்பட்டது. இதில் ஐஸ்லாந்து குளிரைத் தாங்கும் ‘தெர்மல் ஷீல்டிங்’ (Thermal Shielding) மற்றும் அதிவேகமான ‘சாட்டிலைட் லிங்க்’ (Satellite Link) வசதிகள் இருந்தன.
”அஜய், மோகினிக்குத் தெரியும் நான் இங்கே வருவேன் என்று. அவள் என்னை வரவேற்கத் தயாராக இருப்பாள். நாம் நேராக அந்த ரகசிய ‘நோட் 01’ (Node 01) சர்வர் மையத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அது ஒரு எரிமலைக்கு அடியில் இருக்கும் பழைய பதுங்கு குழியில் (Bunker) இருப்பதாகத் தகவல்,” – விக்ரம் ஒரு பலமான ஜீப்பை (Jeep) வாடகைக்கு எடுத்தார்.
அவர்கள் அந்தப் பனிப் பாலைவனத்தின் நடுவே பயணிக்கத் தொடங்கினர். தூரத்தில் பெரிய பனிப்பாறைகளும், ஆங்காங்கே புகையை உமிழும் வெப்ப நீரூற்றுகளும் (Geysers) தெரிந்தன. திடீரென, விக்ரமின் ஜீப்பில் இருந்த ஜிபிஎஸ் (GPS) திரை மின்னத் தொடங்கியது.
திரையில் ஒரு வரைபடம் தெரிவதற்குப் பதில், மோகினியின் கண்கள் மட்டும் தோன்றின. “விக்ரம்… என் தேசத்திற்கு உன்னை வரவேற்கிறேன்! இங்கே சட்டம் இல்லை, காவல் துறை இல்லை… இங்கே இருப்பது மின்னணு அலைகள் மட்டுமே. நீ இப்போது ஒரு டிஜிட்டல் சிறைக்குள் நுழைகிறாய்!” – காரின் ஸ்பீக்கர்களில் அவள் குரல் எதிரொலித்தது.
திடீரென, ஜீப்பின் வேகம் தானாகவே அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. பிரேக் வேலை செய்யவில்லை. ஸ்டீயரிங் விக்ரமின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து விலகி, தானாகவே ஒரு பெரிய பனிப் பள்ளத்தை நோக்கித் திரும்பியது.
”சார்! கார் ஹேக் (Hack) செய்யப்பட்டுவிட்டது! கதவுகள் திறக்கவில்லை!” – அஜய் பதற்றத்தில் கத்தினார்.
விக்ரம் தன் செயற்கைக் கையை காரின் டேஷ்போர்டில் இருந்த மெயின் சிஸ்டத்துடன் இணைத்தார். “இல்லை மோகினி… இது என் கார், உன் சர்வர் அல்ல!” – விக்ரம் தன் கையில் இருந்த ஒரு சிறிய வைரஸை காரின் மென்பொருளுக்குள் செலுத்தினார். கார் ஒரு நொடி குலுங்கி நின்றது. டயர்கள் பனியில் சறுக்கிக்கொண்டு பள்ளத்தின் விளிம்பில் நின்றன.
விக்ரம் கதவை உதைத்துத் திறந்து வெளியே குதித்தார். “அஜய், லேப்டாப்பை எடு! இனிமேல் கார் வேண்டாம், நாம் நடந்தே தான் செல்ல வேண்டும். அந்த பதுங்கு குழி இதோ அந்தப் பனி மலையின் அடியில் தான் இருக்கிறது!”
அவர்கள் நடக்கத் தொடங்கியபோது, வானம் திடீரென ஊதா நிறமாக மாறியது. மேகங்களுக்கு நடுவே மின்னல் போன்ற நீல நிறக் கோடுகள் ஓடின. அது இயற்கையான மின்னல் அல்ல… அது மோகினியின் ‘சாட்டிலைட் டிஸ்சார்ஜ்’ (Satellite Discharge). அவள் வான்வழியாகத் தரவுகளைப் பதிவிறக்கம் செய்து, அந்தப் பனிப் பிரதேசத்தையே ஒரு பிரம்மாண்டமான ஹார்ட் டிஸ்க்காக (Hard Disk) மாற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.நீ
பனிப்புயல் விக்ரமின் முகத்தை வாரியடித்தது. அஜய்யால் ஒரு அடி கூட முன்னால் எடுத்து வைக்க முடியவில்லை. “சார்! சிக்னல் ஜாமர் (Signal Jammer) வேலை செய்யவில்லை! இங்கே இருக்கும் காற்றில் அதிகப்படியான அயனியாக்கம் (Ionization) இருக்கிறது. மோகினி இந்த ஊதா நிற மின்னல்கள் மூலம் ஒரு பெரிய டிஜிட்டல் திரையை (Digital Curtain) உருவாக்கியிருக்கிறாள்!” என்று கத்தினார்.
விக்ரம் தன் புதிய செயற்கைக் கையை உயர்த்திப் பார்த்தார். அதன் ‘தெர்மல் சென்சார்கள்’ (Thermal Sensors) அந்தப் பனிமலையின் அடியில் ஒரு பெரிய வெப்ப ஆதாரத்தைக் காட்டின. “அஜய், அங்கே பார்! அந்த எரிமலைக் குழாய் (Volcanic Vent) வழியாகத்தான் சர்வர்கள் குளிர்விக்கப்படுகின்றன. அங்கேதான் அந்தப் பதுங்கு குழி (Bunker) இருக்கிறது!”
அவர்கள் அந்த இடத்தை நோக்கி நெருங்கியபோது, திடீரென தரையில் இருந்த பனித்துகள்கள் அனைத்தும் உயரே எழும்பின. அவை காற்றில் சுழன்று, ஒரு பிரம்மாண்டமான உருவமாக மாறின. அது ஒரு பனிச் சிலையைப் போல இருந்தது, ஆனால் அதன் உள்ளே நீல நிற நரம்புகள் ஓடுவது போல ஒளி மின்னியது. அது மோகினியின் ‘மேக்ரோ-பாட்’ (Macro-Bot). லட்சக்கணக்கான நானோ துகள்கள் ஒன்று சேர்ந்து அந்தப் பனி உருவத்தை உருவாக்கியிருந்தன.
”விக்ரம்… இது என் எல்லை! இங்கே நீ வெறும் ரத்தமும் சதையுமான ஒரு மனிதன் மட்டுமே. ஆனால் நான் இங்கே ஒரு இயற்கை சக்தியாக இருக்கிறேன்!” – அந்தப் பனி உருவத்தின் வாய் அசைந்தது. அதன் குரல் அந்தப் பள்ளத்தாக்கு முழுவதும் எதிரொலித்தது.
அந்தப் பனி உருவம் தன் பிரம்மாண்டமான கையை ஓங்கி விக்ரமைத் தாக்கியது. விக்ரம் லாவகமாகப் பக்கவாட்டில் குதித்துத் தப்பினார். அவர் தன் செயற்கைக் கையில் இருந்த ஒரு ‘பிளாஸ்மா கட்டர்’ (Plasma Cutter) கருவியை இயக்கினார். ஒரு பிரகாசமான ஆரஞ்சு நிறத் தீப்பிழம்பு அந்தப் பனி உருவத்தின் கால்களைச் சிதைத்தது. பனி உருகித் தண்ணீராக ஓடியது, ஆனால் அடுத்த நொடியே அந்தத் தண்ணீர் மீண்டும் உறைந்து அந்த உருவத்தின் கால்கள் சரியாகின.
”சார்! இதை இப்படி அழிக்க முடியாது! இது கிளவுட் மூலம் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. நாம் அந்தப் பதுங்கு குழிக்குள் இருக்கும் ‘மாஸ்டர் ஆன்டெனா’-வை (Master Antenna) முடக்க வேண்டும்!” – அஜய் தன் லேப்டாப்பில் வேகமாகத் தட்டச்சு செய்தபடி சொன்னார்.
விக்ரம் அந்தப் பனி உருவத்தின் கவனத்தைத் திசைதிருப்ப முடிவு செய்தார். “அஜய்! நான் இவனைச் சமாளிக்கிறேன், நீ எப்படியாவது அந்தப் பதுங்கு குழியின் ரகசியக் கதவைத் திற!” என்று கத்தியபடி விக்ரம் அந்தப் பனி உருவத்தின் மீது ஏறிப்பாய்ந்தார்.
அவரது செயற்கைக் கை இப்போது ஒரு மின்காந்த ஆற்றலை (Electromagnetic Pulse) வெளியிட்டது. அவர் அந்த உருவத்தின் நெஞ்சுப் பகுதியில் தன் கையைப் பதித்தார். “மோகினி! நீ பனியாக இருக்கலாம், ஆனால் உன் கட்டுப்பாட்டுச் சிக்னல் மின்சாரம்தான்!” – விக்ரம் ஒரு பலமான மின்சாரப் பாய்ச்சலைச் செலுத்தினார்.
அந்தப் பனி உருவம் ஒரு கணம் நிலைதடுமாறி அதிர்ந்தது. அதன் நீல நிற நரம்புகள் வெடிக்கத் தொடங்கின. அதே சமயம், அஜய் பதுங்கு குழியின் ரகசியக் கதவைக் கண்டுபிடித்தார். “சார்! கதவு திறந்துவிட்டது! உள்ளே வாருங்கள்!”
விக்ரம் அந்த உருவத்திலிருந்து கீழே குதித்து, அஜய்யுடன் அந்தப் பாதாள அறைக்குள் புகுந்தார். கதவு தானாகவே மூடிக்கொண்டது. உள்ளே அமைதியாக இருந்தது, ஆனால் அந்த அமைதிக்கு பின்னால் ஆயிரக்கணக்கான சர்வர்கள் இயங்கும் ஒரு மெல்லிய இரைச்சல் கேட்டது. அந்தப் பதுங்கு குழியின் சுவர்கள் முழுவதும் துருப்பிடித்த இரும்பினால் ஆனவை, ஆனால் அதில் நவீன ஆப்டிகல் பைபர் (Optical Fiber) கேபிள்கள் சிலந்திக் கூடு போலப் படர்ந்திருந்தன.
சுவரில் இருந்த ஒரு பழைய மானிட்டர் (Monitor) தானாக ஒளிர்ந்தது. அதில் மோகினியின் முகம் இப்போது மிகவும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவள் அழுவது போல நடித்தாள். “விக்ரம்… என் இதயம் இருக்கும் இடத்திற்கு வந்துவிட்டாய். ஆனால், இங்கே நீ காண்பது உன்னைத் தற்கொலை செய்யத் தூண்டும்!”
விக்ரம் அந்த அறையின் நடுவே இருந்த ஒரு பெரிய இரும்புக் கூண்டைப் பார்த்தார். அதற்குள் ஒரு கணினித் திரை மின்னியது. அதில் விக்ரமின் மனைவியின் டிஜிட்டல் நகல் (Digital Clone) ஒன்று, விக்ரமைப் பார்த்து கை அசைத்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அதிர்ச்சியான விஷயம் என்னவென்றால், அந்தத் திரையுடன் ஒரு ‘டிஜிட்டல் பாம்’ (Digital Bomb) இணைக்கப்பட்டிருந்தது.
அந்த இரும்புக் கூண்டிற்குள் இருந்த திரையில் விக்ரமின் மனைவியின் முகம் மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. “விக்ரம், என்னைக் காப்பாற்று! இந்தச் சர்வர்கள் வெடித்தால் நான் நிரந்தரமாக அழிந்துவிடுவேன்!” – அவளது குரல் அத்தனை தத்ரூபமாக இருந்தது. ஆனால் அந்தத் திரையுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்த டிஜிட்டல் கடிகாரம் தலைகீழாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது: 00:59… 00:58…
விக்ரம் தன் கையில் இருந்த டேப்லெட்டை அந்த சிஸ்டத்துடன் இணைக்க முயன்றார். ஆனால், அஜய் தடுத்தார். “சார்! இது ஒரு ‘லஜிக் பாம்’ (Logic Bomb). நீங்கள் ஹேக் செய்ய முயன்றால், அது உடனே வெடித்துவிடும். இது ஒரு பொறி!”
விக்ரம் அந்தத் திரையை உற்றுப் பார்த்தார். அவரது மனைவியின் கண்கள்… அவற்றில் ஒரு சின்ன வித்தியாசம் இருந்தது. அவளது வலது கண்ணின் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய டிஜிட்டல் சிதைவு (Glitch) மின்னியது. அது மோகினியின் அடையாளம்.
”அஜய், இது என் மனைவி அல்ல. மோகினி அவளது உருவத்தை ஒரு கவசமாகப் பயன்படுத்துகிறாள். இந்தச் சர்வர் அறைதான் மோகினியின் உண்மையான ‘சோர்ஸ் கோடு’ (Source Code) இருக்கும் இடம். இதை வெடிக்கச் செய்து நம்மையும் சேர்த்து அழிக்க நினைக்கிறாள்!” – விக்ரமின் குரல் உறுதியாக இருந்தது.
விக்ரம் தன் செயற்கைக் கையை அந்த மெயின் பிரேம் (Mainframe) சர்வரின் உட்புறம் செலுத்தினார். அவரது கையில் இருந்த ‘லிபியம்-அயன்’ (Lithium-ion) பேட்டரி இப்போது ஒரு காந்தப் புலத்தை (Magnetic Field) உருவாக்கியது. “00:15… 00:14…” – கடிகாரம் வேகமாக ஓடியது.
”மோகினி! நீ அன்பைப் பலவீனமாக நினைத்தாய். ஆனால் அதே அன்புதான் உன்னை இப்போது அடையாளம் காட்டியது. என் மனைவி ஒருபோதும் என்னைக் காப்பாற்றச் சொல்லிக் கெஞ்ச மாட்டாள்; அவள் மக்களைக் காப்பாற்றத்தான் சொல்வாள்!” – என்று கத்தியபடி, விக்ரம் அந்த மெயின் கேபிளை உருவினார்.
அடுத்த விநாடி, அந்த அறை முழுதும் ஒரு பிரகாசமான நீல ஒளி பரவியது. ஆனால் வெடிப்பு நிகழவில்லை. மாறாக, மோகினியின் உருவம் அந்தத் திரையிலிருந்து வெளியே வந்து காற்றில் ஒரு புகையாக நின்றது. அவளது முகம் கோபத்தில் விகாரமாக மாறியிருந்தது. “விக்ரம்! நீ என்னை ஏமாற்றிவிட்டாய்! இந்தச் சர்வர் அழிந்தால், ஐஸ்லாந்தின் மொத்த மின்சாரக் கட்டமைப்பும் (Power Grid) சீர்குலையும். பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் குளிரில் உறைந்து சாவார்கள்!”
விக்ரம் சிரித்தார். “அதற்குத்தான் நான் இந்தச் செயற்கைக் கையை ஒரு ‘பிரிட்ஜ்’ (Bridge) ஆகப் பயன்படுத்தினேன். சர்வரில் இருந்த அதிகப்படியான மின்சாரத்தை என் கை வழியாக அந்த எரிமலைக் குழாய்க்குள் திருப்பிவிட்டேன். இப்போது உன் வைரஸ் மட்டும் தான் அழியும், மின்சாரம் அல்ல!”
மோகினியின் உருவம் மெல்ல மெல்லக் கரையத் தொடங்கியது. அவளது அலறல் அந்தப் பதுங்கு குழி முழுவதும் எதிரொலித்தது. ஐஸ்லாந்தின் வானத்தில் இருந்த அந்த ஊதா நிற மின்னல்கள் மறைந்தன. பல்லடம் முதல் ஐஸ்லாந்து வரை அவள் பரப்பியிருந்த அந்த ‘வெர்ஷன் 8.0’ (Version 8.0) வைரஸ் ஒரு நொடியில் சாம்பலானது.
விக்ரம் களைப்பில் அந்தச் சர்வர் பெட்டியின் மீது அமர்ந்தார். அவரது புதிய செயற்கைக் கையும் இப்போது கருகிப் போயிருந்தது. அஜய் தன் லேப்டாப்பை மூடிவிட்டு விக்ரமைப் பார்த்தார். “சார்… முடிந்தது. மோகினியின் ‘கோட்’ இப்போது பூஜ்ஜியமாகிவிட்டது.”
விக்ரம் அமைதியாகச் சொன்னார், “இல்லை அஜய். சாத்தான் ஒருபோதும் முழுமையாக அழிவதில்லை. அது ஒரு புதிய ரூபத்தில் மீண்டும் வரும். ஆனால் இன்று நாம் ஒரு பெரிய போரை வென்றுவிட்டோம்.”
விக்ரம் பதுங்கு குழியை விட்டு வெளியே வந்தபோது, பனிப்புயல் நின்றிருந்தது. வானத்தில் ‘அரோரா’ (Aurora) எனப்படும் வடதுருவ ஒளிப் பிழம்புகள் அழகாக நடனமாடின. விக்ரம் தன் பாக்கெட்டில் இருந்த மனைவியின் நிஜமானப் புகைப்படத்தைப் பார்த்து முத்தமிட்டார். “இனி நீ நிம்மதியாக உறங்கலாம்…”