பரோல் வாரிசு
எழுத்தாளர்: கியா ஜோதி
அத்தியாயம் 4: ஆண்மைப் பரிசோதனையும்… அதிரடிப் போலீஸும்!
அரசு தலைமை மருத்துவமனை வாசலில் போலீஸ் ஜீப் வந்து நின்றபோது, அங்கிருந்த கூட்டம் அப்படியே ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்தது. வண்டியிலிருந்து இறங்கிய வெற்றி, ஒரு கைதியைப் போலத் தலைகுனிந்து நடக்கவில்லை; மாறாக ஒரு வேட்டையாடப்பட்ட சிங்கத்தைப் போலத் திமிராக நடந்தான். அவனுக்குப் பின்னால், தனது தொப்பையைச் சரி செய்துகொண்டே ஏட்டு ‘லூஸ்’ பாபு (யோகிபாபு) இறங்கினார்.
பாபு கையில் ஒரு பெரிய ஃபைலை வைத்திருந்தார். “யோவ் வெற்றி! நில்லுப்பா. எதுக்கு இவ்வளவு அவசரம்? உள்ளே போனா டாக்டர் உன்னை என்னென்னமோ டெஸ்ட் பண்ணுவாரு. இதுக்கு முன்னாடி எவனாவது ஒரு கைதியை ‘ஆண்மைப் பரிசோதனை’ (Potency Test) பண்ணக் கூட்டிட்டு வந்திருக்காங்களா? என் போலீஸ் சர்வீஸ்லயே இதுதான் முதல் தடவைப்பா. ஊர்ல இருக்குற திருடன், கொலையாளி எல்லாத்தையும் புடிச்சுட்டுப் போயிருக்கேன்… ஆனா உன்னை ‘வாரிசு’ உருவாக்கத் தகுதியானவனான்னு செக் பண்ணக் கூட்டிட்டுப் போறேன் பாரு… என் தலையெழுத்து!”
வெற்றி பதில் சொல்லாமல் உள்ளே நடந்தான். நிலா தனது சொகுசு காரில் இருந்து இறங்கி, ஒரு கம்பீரமான நடை போட்டபடி அவர்களுக்கு முன்னால் சென்றாள். அவளது மேனரிசம் மாறவில்லை—வலது கை விரலால் மோதிரத்தை மெல்லச் சுழற்றிக்கொண்டே இருந்தாள்.
டாக்டர் சிவராமன் அறையில் அனைவரும் அமர்ந்தனர். நிலா நேராக விஷயத்திற்கு வந்தாள். “டாக்டர்… இவனுக்குப் பரோல் கிடைச்சதே வம்ச விருத்திக்காகத்தான். அதனால இவன் உடல் ரீதியா எந்தக் குறைபாடும் இல்லாம இருக்கணும். அதுக்கான டெஸ்ட்களை இப்போவே ஆரம்பிங்க.”
டாக்டர் சிவராமன் கண்ணாடியைத் துடைத்துக்கொண்டு வெற்றியைப் பார்த்தார். “நிலா மேடம்… இது சட்டம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம். வெற்றிக்குச் சில டெஸ்ட்கள் எடுக்கணும். லேப் ரிப்போர்ட் வர ஒரு நாள் ஆகும். பாபு சார்… நீங்க இவன் கூடவே இருங்க.”
பாபு திடுக்கிட்டார். “யோவ் டாக்டர்! நான் இவன் கூடவே இருப்பேன்… ஆனா அந்த ‘சாம்பிள்’ கொடுக்கும்போது மட்டும் நான் கூட இருக்க முடியாதுப்பா! அது எனக்கே ஒரு மாதிரி ‘அக்வர்டா’ (Awkward) இருக்கும். நான் வேணா லேப் வாசல்ல நின்னு விசில் அடிக்கட்டுமா? அவன் வேலையைச் சீக்கிரம் முடிச்சுட்டு வருவான்!”
பாபுவின் பேச்சைக் கேட்டு அங்கிருந்த நர்ஸ்கள் சிரிக்கத் தொடங்கினர். நிலா முறைத்தாள். “பாபு சார்! கொஞ்சம் அமைதியா இருங்க. இது ஒன்னும் காமெடி சீன் இல்ல.”
பாபு உடனே அடங்கினார். “சரிம்மா… சரிம்மா… நான் எதுக்கு வாயைத் திறந்து? தம்பி வெற்றி… வாப்பா, அந்த ரூமுக்குப் போவோம். அங்க போயி நீ உன் ‘திறமையை’க் காட்டணும். இல்லன்னா இந்த நிலா உன்னை மறுபடி ஜெயிலுக்கே அனுப்பிடும். ஜாக்கிரதை!”
வெற்றி லேப் அறைக்குள் நுழைந்தான். அந்த அறையின் வாசலில் பாபு ஒரு பெஞ்சைப் போட்டு அமர்ந்தார்.
பாபு தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டார்: “என்னடா உலகம் இது? ஒரு மனுஷன் நிம்மதியா புள்ளை பெத்துக்கக் கூட விட மாட்டேங்குறாங்க. இதுல வேற டெஸ்ட், ரிப்போர்ட்னு மனுஷனை இம்சை பண்றாங்க. தம்பி வெற்றி! உள்ளே ஏதாவது ஸ்வீட், பழம் வேணும்னா சொல்லு… நான் வாங்கிட்டு வர்றேன். தெம்பு முக்கியம்ப்பா!”
அப்போது அங்கே ஒருவன் வந்தான். அவன் பெயர் சத்யா—நிலாவின் பழைய பகைவன். நிலாவின் குடும்பச் சொத்துக்களை அபகரிக்கத் துடிக்கும் ஒரு தாதா. அவன் நிலாவைப் பார்த்து நக்கலாகச் சிரித்தான்.
”என்ன நிலா? உன் பழைய காதலனை ஜெயிலுக்கு அனுப்பிட்டு, இப்போ அவன்கிட்டயே வாரிசு கேக்குறயாமே? ஊர் முழுக்க ஒரே பேச்சா இருக்கு. ஒரு கிரிமினலோட வாரிசு எதுக்கு உனக்கு? வேணும்னா என்கிட்ட கேளு… நான் தரேன்!” என்று ஏளனமாகப் பேசினான்.
நிலாவின் முகம் சிவந்தது. அவள் கை விரல்கள் மோதிரத்தை வேகமாகச் சுழற்றின. “சத்யா! உன் நாவைக் கொஞ்சம் அடக்கிப் பேசு. வெற்றி என் விஷயத்துல தப்பு பண்ணிருக்கலாம், ஆனா அவன் ஒரு ஆண்மகன். உன்னை மாதிரிப் பொம்பளைங்க பின்னாடி ஒளிஞ்சுக்கிட்டுப் பேசுற கோழை இல்லை!”
சத்யா ஆத்திரத்தில் நிலாவை நோக்கி நகரப் போனான். பாபு உடனே குறுக்கே வந்தார்.
பாபு தனது லத்தியைத் தட்டி, “யோவ்! தம்பி சத்யா… இங்கே பாரு. இது ஹாஸ்பிடல். இங்கே எதுக்கு வம்பு பண்ற? அப்புறம் உனக்கும் ஒரு ‘ஆண்மைப் பரிசோதனை’ பண்ணி, ரிப்போர்ட்ல ‘ஃபெயில்’னு எழுதிப் போட்டுடுவேன்… ஜாக்கிரதை! போயிடப்பா… போலீஸ்காரன் கிட்ட வச்சுக்காதே!” என்றார் ஒரு கையில் பிஸ்கட்டை கடித்துக்கொண்டே.
சத்யா பாபுவைப் பார்த்து, “யோவ் காமெடி போலீஸ்! நீ விலகுடா,” என்றான்.
பாபு சிரிக்கவில்லை. “யோவ்! நான் காமெடி போலீஸா இருக்கலாம்… ஆனா என் லத்தி காமெடி பண்ணாதுப்பா. நிலா மேடம் மேல கைய வச்ச… அப்புறம் நீ வாழ்நாள் முழுக்க ஹாஸ்பிடல்ல தான் படுத்து இருக்கணும். கிளம்பு!”
சத்யாவின் ஆட்கள் அவனை இழுத்துச் சென்றனர். நிலா பாபுவை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தாள். “தேங்க்ஸ் பாபு சார்.”
பாபு தனது தொப்பையைச் சரி செய்து, “அம்மா… போலீஸ்காரனுக்குக் கடமை முக்கியம். ஆனா தம்பி வெற்றி இப்போ வெளில வரும்போது நீ அவன்கிட்ட கொஞ்சம் பாசமா இருக்கணும். அவன் உள்ளே எவ்வளவு வேதனையில இருக்கான்னு எனக்குத் தான் தெரியும்,” என்றார்.
சிறிது நேரத்தில் வெற்றி வெளியே வந்தான். அவனது முகம் ஒரு விதமான விரக்தியில் இருந்தது.
பாபு ஓடிப் போய் வெற்றியைப் பிடித்தார். “தம்பி… முடிஞ்சுதா? காரியம் கைகூடுமா? டாக்டர் என்ன சொன்னாரு? ரிப்போர்ட்ல ‘டிஸ்டிங்ஷன்’ (Distinction) வாங்குவியா?” என்று படபடத்தார்.
வெற்றி பாபுவைப் பார்த்து மெலிதாகச் சிரித்தான். “பாபு அண்ணே… என் உடம்புல இருக்குற ரத்தத்தை விட, என் மனசுல இருக்குற வலிதான் இப்போ அதிகமா இருக்கு. நிலா… ரிப்போர்ட் நாளைக்கு வந்துடும். இப்போ வீட்டுக்குப் போலாமா? எனக்கு இந்த இடமே பிடிக்கல,” என்றான் கரகரப்பான குரலில்.
ஜீப் மீண்டும் புறப்பட்டது. நிலா காரில் பின்னாடியே வந்தாள்.
வழியில் ஒரு சிக்னலில் ஜீப் நின்றபோது, பாபு ஒரு இளநீர்க் கடைக்காரரைப் பார்த்தார். “தம்பி வெற்றி! இறங்குப்பா… ஒரு இளநீர் குடி. உனக்கு இப்போ குளிர்ச்சி ரொம்ப முக்கியம். டாக்டர் கிட்ட கேட்டேன்… அவரு ‘வெண்டைக்காய் நிறையச் சாப்பிடுங்க’ன்னாரு. தம்பி… இந்த 15 நாள்ல நிலா வீட்டுல இருக்குற வெண்டைக்காய் எல்லாம் காலி ஆகணும், சரியா?”
வெற்றி இளநீரைக் குடித்துவிட்டுத் தூரத்து வானத்தைப் பார்த்தான்.
நிலா தனது காரின் கண்ணாடியில் வெற்றியின் அந்தத் தனிமையைப் பார்த்தாள். அவளுக்குள் ஏதோ ஒன்று உடையத் தொடங்கியது. அவன் ஒரு கிரிமினல் என்று நம்பத் தொடங்கிய அவளது மனது, இன்று அவன் ஒரு பலிகடா என்று சொல்லத் துடித்தது.
வீட்டிற்கு வந்ததும், நிலா வெற்றிக்கு ஒரு புதிய அறையை ஒதுக்கினாள்.
”வெற்றி… இன்னைக்கு நைட் உனக்கு ஒரு ஸ்பெஷல் டின்னர் ரெடி பண்ணச் சொல்லிருக்கேன். சாப்பிட்டுட்டு ஓய்வு எடு,” என்றாள் மென்மையாக.
வெற்றி அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். “நிபந்தனையோடு குடுக்குற சாப்பாடு விஷத்தை விடக் கொடுமையானது நிலா. ஆனா நான் சாப்பிடுவேன்… ஏன்னா என் வாரிசு உன் வயித்துல வளரணும்னு நீ மட்டும் ஆசைப்படல, நானும் ஆசைப்படுறேன். ஆனா அது உனக்காக இல்லை… என்னைப் பெத்த அந்தத் தாய்க்காக!”
வெளியே திண்ணையில் பாபு தனது கொசுவலையைச் சரி செய்து கொண்டிருந்தார். “அடப்பாவிகளா! சாப்பாட்டுல கூடவா பாலிடிக்ஸ் பண்ணுவீங்க? தம்பி வெற்றி… அந்தப் பாயாசத்துல முந்திரி அதிகமா போடச் சொல்லுப்பா. எனக்கும் கொஞ்சம் பார்சல் பண்ணு!”
இரவு கவிழ்ந்தது. அந்த வீட்டில் ஒரு மௌனமான மின்னல் தாக்கப் போவது உறுதி.
தொடரும்