பரோல் வாரிசு
எழுத்தாளர்: கியா ஜோதி
அத்தியாயம் 3: நரகத்தின் வாசல் மற்றும் ஒரு ‘திண்ணை’ காவலாளி!
வெற்றி அந்த அறைக்குள் நுழைந்தபோது, அங்கிருந்த மல்லிகைப் பூக்களின் மணம் அவனது மூக்கைத் துளைத்தது. ஆனால், அவனுக்கு அது ஒரு பிணவறையில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் மாலைகளின் வாசனையாகத் தான் இருந்தது. அந்த அறையின் நடுவில் நிலா அமர்ந்திருந்தாள். அவள் ஒரு பட்டுப் புடவை அணிந்திருந்தாள், ஆனால் அவளது முகத்தில் ஒரு மணப்பெண்ணுக்கு உரிய நாணம் இல்லை; மாறாக ஒரு அதிகாரத் தோரணை இருந்தது.
அவளது வலது கை விரல்கள் வழக்கம்போல இடது கை மோதிரத்தை மெல்லச் சுழற்றிக் கொண்டிருந்தன. நிலாவின் இந்த மேனரிசம் வெற்றிக்கு நன்கு தெரியும். அவள் எதையோ தீவிரமாகக் கணக்குப் போடுகிறாள் அல்லது யாரையோ வீழ்த்தத் திட்டமிடுகிறாள் என்று அர்த்தம்.
வெற்றி கதவைச் சாத்தாமல் அப்படியே நின்றான். அவனது வெள்ளைச் சட்டை இன்னும் சிறைச்சாலையின் வியர்வை மணத்தைச் சுமந்து கொண்டிருந்தது.
அதே நேரம், வெளியே திண்ணையில் ஏட்டு ‘லூஸ்’ பாபு (யோகிபாபு) ஒரு பெரிய கொசுவலையைத் தூக்க முடியாமல் தூக்கிக் கொண்டு திணறிக்கொண்டிருந்தார்.
பாபு புலம்பத் தொடங்கினார்: “யோவ் வெற்றி! தம்பி… நீ உள்ளே ‘ப்ராஜெக்ட்’ பண்ணப் போற. ஆனா வெளியே நான் கொசுக்கடி வாங்கிச் செத்துடுவேன் போல இருக்கே! இந்த நிலா பொண்ணு என்னடான்னா எனக்காக ஒரு பழைய நைலான் கொசுவலையைக் குடுத்திருக்கா. இதுல இருக்குற ஓட்டையில கொசுவெல்லாம் ‘பாஸ்போர்ட்’ இல்லாம உள்ள வந்து கபடி விளையாடுதுப்பா. ஏம்மா நிலா… ஒரு ஆல்-அவுட் (All-out) கூடவா வாங்கி வைக்க மாட்டே? போலீஸ்காரன் ரத்தம் அவ்வளவு ருசியாவா இருக்கு?”
பாபுவின் சத்தம் கேட்டு நிலா எரிச்சலானாள். “பாபு சார்! கொஞ்சம் சத்தம் போடாம இருக்கீங்களா? அங்க என்ன பண்றீங்க?” என்று அறைக்குள்ளிருந்தே கத்தினாள்.
பாபு உடனே அடங்கிப்போனார். “சரிம்மா… சரிம்மா… நான் சும்மா ‘ரிஹர்சல்’ பார்த்தேன். நீங்க உங்க வேலையைப் பாருங்க. நான் அப்படியே இந்தத் திண்ணையில சுருண்டுக்கிறேன். ஆனா தம்பி வெற்றி… உள்ளே ஏதாவது ‘ஃபைட்’ வந்தா உடனே கூப்பிடு. நான் வந்து ‘விசில்’ அடிப்பேன்!” என்று மெல்லிய குரலில் சொல்லிவிட்டு, கொசுவலைக்குள் நுழையப் போராடினார்.
அறைக்குள் நிலா எழுந்தாள். மெதுவாக வெற்றிக்கு அருகில் வந்தாள். அவனது கண்களைத் தைரியமாகப் பார்த்தாள். “வெற்றி… இந்த 15 நாள் பரோல் சும்மா கிடைக்கல. பல போராட்டங்களுக்கு அப்புறம் நான் வாங்கித் தந்திருக்கேன். நீ ஒரு கிரிமினல்னு உலகம் சொல்லுது, ஆனா என் வம்சம் தழைக்க நீ எனக்கு வாரிசு தரணும். இதுதான் நமக்கிடையில இருக்குற ஒப்பந்தம். முடிஞ்ச வரைக்கும் ஒத்துழைப்புக் குடுத்தா உனக்கும் நல்லது, எனக்கும் நல்லது.”
வெற்றி கசப்பாகச் சிரித்தான். “ஒத்துழைப்பா? நிலா… நீ என் மேல போக்சோ (POCSO) கேஸ் போட்டு என் கௌரவத்தைச் சிதைச்சப்போ இந்த ஒத்துழைப்பைப் பத்தி யோசிச்சியா? சொத்துக்காக ஒரு மனுஷனோட வாழ்க்கையைச் சிறையில தள்ளுன நீ, இப்போ அதே மனுஷன் கிட்ட வந்து வாரிசு கேக்குற… உனக்குச் சிரிப்பா இல்லையா?”
நிலாவின் முகம் ஒரு நிமிடம் இறுகியது. “சொத்து என் அம்மாவோடது வெற்றி. அதை நீங்க ஏமாத்தி வாங்கினப்ப நான் சும்மா இருக்க முடியல. ஆனா இப்போ… உங்க அம்மா கேட்டாங்க, அதுக்காகத்தான் இந்த முடிவு.”
வெற்றி அவளை நெருங்கினான். அவனது மூச்சுக்காற்று நிலாவின் முகத்தில் பட்டது. “பொய் சொல்லாதே நிலா! உங்க அம்மாவுக்காக நீ இதைச் செய்யல. உன்னோட ஈகோவுக்காகச் செய்ற. நான் சிறையில இருந்துட்டு வெளில வந்தா, ஊர்ல உன்னைச் ‘சொத்துக்காகத் துரோகம் பண்ணவ’ன்னு சொல்லுவாங்க. ஆனா அதே நான் உன் வாரிசுக்குத் தகப்பனா ஆயிட்டா, உன்னைக் யாரும் கேக்க மாட்டாங்க. உன் பாவத்தைத் துடைக்க என் ரத்தத்தைப் பயன்படுத்துற… இல்லையா?”
வெளியே பாபு கொசுவலைக்குள் இருந்துகொண்டு ஒரு பிஸ்கட் பாக்கெட்டைப் பிரித்தார். “டக்… டக்…” என்று அவர் பிஸ்கட் கடிக்கும் சத்தம் அந்த நிசப்தமான இரவில் தெளிவாகக் கேட்டது.
பாபு தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டார்: “அடப்பாவிகளா! உள்ளே ‘ரொமான்ஸ்’ நடக்கும்னு பார்த்தா, இவங்க என்னடான்னா சொத்துப் பத்திரம் பத்திப் பேசிட்டு இருக்காங்க. தம்பி வெற்றி… அந்தப் பொண்ணு கிட்ட கொஞ்சம் பாசமா பேசேன்ப்பா. சொத்து என்னைக்கு இருந்தாலும் வரும் போகும், ஆனா இந்த மாதிரி பரோல் மறுபடி வராதுப்பா! கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோ!”
நிலா ஜன்னல் திரையை இழுத்து மூடினாள். அவளது கைகள் நடுங்கின. “வெற்றி… போதும் நிறுத்து. பேச வேண்டிய நேரம் முடிஞ்சு போச்சு. நான் இப்போ உன் மனைவி இல்லை, உனக்குப் பரோல் வாங்கித் தந்த உன்னோட எஜமானி. நான் சொல்றதைக் கேளு.”
வெற்றி அவளது கைகளைப் பலமாகப் பற்றினான். “எஜமானியா? ஒரு கிரிமினலுக்கு எஜமானியா இருக்க ஆசைப்படுறியா? சரி… உன் ஆசைப்படியே ஆகட்டும். ஆனா ஒன்னு தெரிஞ்சுக்கோ நிலா… உன் வயித்துல வளரப்போற உயிர் உன்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் உனக்கு என் ஞாபகம் தான் வரும். அந்த உயிர் உன்னை ஒரு நாளும் நிம்மதியா இருக்க விடாது,” என்று அவளைத் தள்ளிவிட்டான்.
நிலா கட்டிலில் விழுந்தாள். அவளது கண்களில் முதல்முறையாகக் கண்ணீர் துளி எட்டிப் பார்த்தது. ஆனால், அதை வெற்றிக்குக் காட்ட அவள் விரும்பவில்லை.
வெளியே பாபு தூக்கக் கலக்கத்தில் பாட்டுப் பாடத் தொடங்கினார்: “கண்ணே கலைமானே… கன்னி மயிலே… கொசு கடிக்கிறதே… நான் என்ன செய்வேனே!”
பாபுவின் பாட்டு நிலாவுக்கு எரிச்சலைத் தந்தாலும், அது அந்த அறையிலிருந்த பதற்றத்தை ஒரு நொடி குறைத்தது. வெற்றி தரையில் படுக்கத் தயாரானான்.
”வெற்றி… நீ ஏன் அங்கே படுக்கிற? பெட்ல படு,” என்றாள் நிலா குரல் தழுதழுக்க.
”சிறையில சிமெண்ட் தரையில படுத்துப் பழக்கம் நிலா. இந்த மெத்தை எனக்குச் செட் ஆகாது. தவிர, ஒரு துரோகி கூட ஒரே மெத்தையில படுற அளவுக்கு நான் இன்னும் தரம் தாழ்ந்து போகல,” என்றான் வெற்றி.
இரவு நகர்ந்தது. நிலா கட்டிலில் ஒரு ஓரமாக அமர்ந்து அழுதாள். வெற்றி தரையில் படுத்துக்கொண்டு பழைய நினைவுகளில் மூழ்கினான்.
திண்ணையில் பாபு ஒரு வழியாகக் கொசுக்களைத் துரத்திவிட்டுத் தூங்கத் தொடங்கினார். அவனது குறட்டைச் சத்தம் அந்த வீட்டின் மௌனத்தைக் கலைத்துக் கொண்டிருந்தது.
மறுநாள் காலை…
லட்சுமி அம்மாள் காபியுடன் உள்ளே வந்தபோது, வெற்றி தரையில் படுத்திருப்பதைக் கண்டு திடுக்கிட்டார். நிலா கண்ணாடியின் முன் நின்று தலை சீவிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் முகத்தில் ஒரு நீண்ட போராட்டத்தின் சோர்வு தெரிந்தது.
பாபு உள்ளே எட்டிப் பார்த்தார். “என்னம்மா நிலா? ராத்திரி எல்லாம் ஒரே சத்தமா இருந்துச்சு? வெற்றி என்ன ‘குஸ்தி’யா பண்ணான்? தம்பி வெற்றி… மூஞ்சியைப் பார்த்தா ரொம்ப டயர்டா இருக்கிற மாதிரி தெரியுது. ஒருவேளை ‘வாரிசு’ உருவாயிடுச்சோ? அப்படி மட்டும் நடந்தா எனக்குத் தான் முதல்ல ஸ்வீட் குடுக்கணும்!”
நிலா பாபுவை முறைத்தாள். “பாபு சார்! உங்களுக்கு வேற வேலையே இல்லையா? காபியைக் குடிச்சிட்டு வாசல்ல போய் உட்காருங்க.”
பாபு காபியை உறிஞ்சிக்கொண்டே சொன்னார்: “அம்மா… நான் எதுக்கு வாயைத் திறந்து? ஆனா ஒன்னு… உங்க ரெண்டு பேருக்கும் இடையில நடக்குற இந்தப் போர்ல, கடைசியில அந்தப் பாவப்பட்ட குழந்தை தான் வந்து மாட்டப்போகுது. கொஞ்சம் இறங்கி வாங்கம்மா. தம்பி வெற்றி… நீயும் தான். பொம்பளைங்க கிட்ட தோத்துப்போறதுல ஒரு பெருமை இருக்குப்பா. அதுவும் நிலா மாதிரி அழகான பொண்ணு கிட்ட தோக்குறது தப்பே இல்லை!”
பாபு வெளியே சென்றதும், நிலா வெற்றிக்கு முன்னால் வந்து நின்றாள். “இன்னைக்கு உனக்கு மெடிக்கல் செக்கப் (Medical Check-up) இருக்கு வெற்றி. போலீஸ் ஜீப் வாசல்ல நிக்குது. கிளம்பு,” என்றாள் அதிகாரத்துடன்.
வெற்றி எழுந்து நின்றான். “மெடிக்கல் செக்கப்பா? அதாவது நான் உனக்கு வாரிசு தரத் தகுதியானவனான்னு செக் பண்ணப்போறீங்க… அதானே? சரி நிலா… என் உடம்புல இருக்குற ரத்தம் இன்னும் சுத்தமாத்தான் இருக்கு. ஆனா உன் மனசு தான் அசுத்தமாயிடுச்சு.”
வெற்றி வெளியே வந்தான். பாபு ஜீப்பைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தார். “தம்பி… ஏறுப்பா. இன்னைக்கு உனக்கு ‘ஃபுல் பாடி செக்கப்’. டாக்டர் முன்னாடி ஜாக்கிரதையா இரு. ஏதாவது ஊசி போட்டா ‘ஆ’ன்னு கத்தாதே, போலீஸ்காரன் மானம் போயிடும்!”
ஜீப் கிளம்பியது. நிலா வாசலில் நின்று ஜீப் மறைவதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது வயிற்றில் ஏதோ ஒரு மாற்றம் நிகழ்வது போன்ற உணர்வு. அது பயமா அல்லது எதிர்பார்ப்பா என்று அவளுக்கே புரியவில்லை.
தொடரும்