உயிரின் வாசனை
அத்தியாயம் 3: நரகத்தின் மணம்
எழுத்து: கியா ஜோதி
ஆர்.எஸ்.புரம் கிளப் அரங்கம் அந்த இரவு ஒரு போர்க்களத்தைப் போலக் காட்சியளித்தது. பி.பி.கே மேடையில் சரிந்து கிடந்தார். விமலா வீசி எறிந்த அந்தச் சிறு பாட்டிலில் இருந்த திரவம் காற்றில் கலந்த சில நொடிகளிலேயே, பி.பி.கே-வின் அமானுஷ்யமான நுகர்வுத் திறன் அவருக்கு ஒரு பெரும் சாபமாக மாறியிருந்தது. அவரது நாசித் துவாரங்களில் இருந்து வழிந்த ரத்தம், அந்த வெள்ளை நிற மேடை விரிப்பில் ஒரு அபசகுனமான ஓவியத்தைத் தீட்டியது.
அரங்கத்தில் இருந்தவர்கள் பீதியடைந்து வெளியேறத் தொடங்கினர். “யாராவது ஆம்புலன்ஸ் கூப்பிடுங்க!” என்று மகேஸ்வரி அலறினாள். ஆனால் பி.பி.கே-வால் எதையும் கேட்க முடியவில்லை. அவருக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான்: நாற்றம். அசாத்தியமான, தாங்க முடியாத ஒரு நாற்றம். ரோஜாக்களின் வாசனை பிணவாடையாக மாறியிருந்தது. ஏசியின் குளிர்ந்த காற்று மலநாற்றமாக வீசியது. அவரது அபூர்வமான மூக்கு இப்போது ஒவ்வொரு நறுமணத்தையும் நரகத்தின் துர்நாற்றமாக மாற்றித் தந்தது.
மறுநாள் காலை. கோவை அரசு மருத்துவமனையின் ஒரு தனி அறையில் பி.பி.கே அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார். கண்களைத் திறந்த அவருக்கு உலகம் முன்பைப் போலவே இருந்தது. ஆனால், மூச்சை உள்ளிழுத்தபோதுதான் அந்தத் தண்டனை இன்னும் தொடர்வதை உணர்ந்தார். மருந்துகளின் மணம் அழுகிய இறைச்சியின் வாசனையாக அவரைத் தாக்கியது.
“டாக்டர், அவருக்கு என்ன ஆச்சு?” என்று மகேஸ்வரி கவலையுடன் கேட்டாள்.
“உடல் ரீதியா அவருக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை மகேஸ்வரி. ஆனா, அந்தத் திரவம் அவரோட ‘ஆல்பாக்டரி சென்சார்ஸ்’ (Olfactory Sensors)-ஐ ஒருவிதமான ‘ஹைப்பர்-சென்சிடிவ்’ நிலைக்குத் தள்ளியிருக்கு. அதாவது, சாதாரண வாசனைகூட அவருக்கு இப்போ பல மடங்கு அதிகமா, அதுவும் சிதைஞ்ச நிலையில தெரியுது. இது ஒரு விதமான ‘பரோஸ்மியா’ (Parosmia). ஆனா இது எவ்வளவு நாள் நீடிக்கும்னு சொல்ல முடியாது,” என்றார் டாக்டர்.
பி.பி.கே-வால் பேச முடியவில்லை. அவர் தன் மூக்கை ஒரு துணியால் மூடிக்கொண்டார். “மகேஸ்வரி… என்னைக் கூட்டிட்டுப் போ… இங்க இருக்குற ஒவ்வொரு மனுஷன்கிட்ட இருந்தும் சாக்கடை வாசம் வீசுது. எனக்கு இந்த உலகம் பிடிக்கல… என்னைக் கொண்டு போயிரு,” என்று கதறினார்.
வீட்டிற்கு வந்த பிறகும் நரகம் முடியவில்லை. அவரது பங்களா, அவர் உயிராக நேசித்த அந்த ‘வாசனை உலகம்’ இப்போது அவருக்குச் சுடுகாடாகத் தெரிந்தது. மகேஸ்வரி ஜன்னல்களைத் திறந்து வைத்தால் வெளியிலிருந்து வரும் புகையின் மணம் அவரை வாந்தி எடுக்க வைத்தது. கதவுகளை மூடினால் அறையின் மௌனமே அவருக்கு ஒரு பழைய ஈரத்துணியின் நாற்றமாகத் தெரிந்தது.
அடுத்த சில வாரங்கள் பி.பி.கே ஒரு அறைக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடந்தார். இசையை மறந்தார். ராகங்களை மறந்தார். அவருக்கு மௌனம் கூட ஒரு வாசனையைத் தந்தது – அது தோல்வியின் வாசனை.
இதற்கிடையில், கோயம்புத்தூர் மாநகரத்தை ஒரு புதிய மர்மம் உலுக்கத் தொடங்கியது. நகரின் ஒதுக்குப்புறமான பகுதிகளில் அடுத்தடுத்து மூன்று பெண்கள் மாயமானார்கள். போலீஸ் எவ்வளவோ முயன்றும் ஒரு தடயமும் கிடைக்கவில்லை. அந்தப் பெண்கள் கடத்தப்பட்டார்களா அல்லது கொல்லப்பட்டார்களா என்பது கூடத் தெரியவில்லை. இன்ஸ்பெக்டர் செல்வம் இந்த வழக்கை விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார்.
ஒரு மாலை வேளை, விமலா தற்செயலாக இன்ஸ்பெக்டர் செல்வத்தைச் சந்தித்தாள். “செல்வம் சார், அந்தப் பொண்ணு நிலாவோட கேஸ் என்ன ஆச்சு? அவளைக் கண்டுபிடிச்சீங்களா?” என்று கேட்டாள்.
“இல்லை விமலா… அந்த இடத்துல எந்தத் தடயமும் இல்லை. கிரிமினல் ரொம்ப புத்திசாலியா இருக்கான். எந்த இடத்துலயும் கைரேகையோ, கேமரா பதிவோ இல்லை. மோப்ப நாய் கூட அந்த இடத்துல இருக்குற ஒரு ரசாயன வாசனை காரணமாத் திசை மாறிடுது,” என்றார் செல்வம் விரக்தியுடன்.
விமலாவிற்குத் சட்டென்று பி.பி.கே-வின் நினைவு வந்தது. அவள் அவருக்குக் கொடுத்தது தண்டனைதான், ஆனால் அவரது அந்தத் திறன் வீணாவதை அவள் விரும்பவில்லை. ஒரு பெண்ணின் அந்தரங்கத்தைச் சிதைத்த அதே மூக்கு, இன்று ஒரு பெண்ணின் உயிரைக் காப்பாற்றப் பயன்பட்டால் என்ன?
விமலா பி.பி.கே-வின் வீட்டிற்குச் சென்றாள். மகேஸ்வரி அவளைப் பார்த்ததும் கோபமடைந்தாள். “நீ எதுக்கு இங்க வந்த? அவர் வாழ்க்கையையே அழிச்சது பத்தாதா?”
“அக்கா, நான் செஞ்சது அவருக்குத் தர்மத்தைக் கத்துக்கொடுக்கத்தான். ஆனா இப்போ ஒரு அவசரமான சூழல். அவர் உதவி நாட்டுக்குத் தேவை,” என்றாள் விமலா.
உள்ளே அறையில், பி.பி.கே தன் மூக்கைத் துணியால் கட்டிக்கொண்டு இருட்டில் அமர்ந்திருந்தார். விமலா உள்ளே நுழைந்ததும் அவர் உடம்பு நடுங்கியது. “எதுக்கு வந்த? இன்னும் என்ன வாசனை பாக்கி இருக்கு?” என்று கரகரப்பான குரலில் கேட்டார்.
“பி.பி.கே சார்… உங்களோட அந்தத் திறமை இப்போ ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றப் பயன்படணும். ஒரு கிரிமினல் மூணு பொண்ணுங்களைக் கடத்தியிருக்கான். போலீஸால கண்டுபிடிக்க முடியல. நீங்க ஒரு முறை அந்த இடத்துக்கு வந்து பாருங்களேன்?” என்றாள் விமலா.
பி.பி.கே ஏளனமாகச் சிரித்தார். “எனக்கு இப்போ எல்லாமே நாற்றமாத் தெரியுது விமலா. நீ பேசும்போதே உன் வாயிலிருந்து அழுகிய பூக்களோட மணம் வீசுது. என்னால எப்படி உதவ முடியும்?”
“சார்… உங்களுக்கு இப்போ ‘ஹைப்பர் சென்சிட்டிவிட்டி’ இருக்கு. சாதாரண மூக்குக்குத் தெரியாத வாசனை கூட உங்களுக்கு இப்போ துல்லியமாத் தெரியும். அந்த நாற்றத்துக்கு நடுவுல ஒரு உண்மையின் வாசனையை உங்களால கண்டுபிடிக்க முடியாதா?”
பி.பி.கே ஒரு நிமிடம் மௌனமாக இருந்தார். அவருக்குள் இருந்த கலைஞன் விழித்துக்கொண்டான். தன் வீழ்ச்சிக்கு ஒரு அர்த்தம் கிடைக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். “சரி… வர்றேன். ஆனா எனக்கு அந்த இடம் அமைதியா இருக்கணும்,” என்றார்.
அடுத்த நாள் அதிகாலை. கோயம்புத்தூர் சரவணம்பட்டி பகுதியில் உள்ள ஒரு பாழடைந்த ரசாயன குடோன். அங்கே தான் நிலா கடைசியாகக் காணப்பட்டாள். போலீஸ் அங்கே சுற்றிக் கொண்டிருந்தது. பி.பி.கே காரிலிருந்து இறங்கினார். அவர் கண்களைக் கட்டியிருந்தார். கையில் ஒரு கைத்தடி.
குடோனுக்குள் நுழைந்ததும் பி.பி.கே-வுக்கு ஒரு பெரும் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அங்கே வீசிய கந்தக அமிலம் மற்றும் குளோரின் வாசனை அவரை நிலைகுலைய வைத்தது. அவர் முழங்காலிட்டுத் தரையில் விழுந்தார். “ஆ… நாற்றம்… என்னைக் கொல்லுது!” என்று அலறினார்.
விமலா ஓடிச் சென்று அவர் தோளைப் பிடித்தாள். “பி.பி.கே சார்… அந்த நாற்றத்தை ராகமா மாத்தாதீங்க… அதுக்கு பின்னாடி மறைஞ்சிருக்கிற வேறொரு வாசனையைத் தேடுங்க. நிலாவோட பயத்தோட வாசனையைத் தேடுங்க!”
பி.பி.கே தன் மனதைக் கட்டுப்படுத்தினார். அவர் மூச்சை ஆழமாக இழுத்தார். அந்த நரக நாற்றத்திற்குப் பின்னால் ஒரு மெல்லிய இழை போல ஒரு வாசனை தெரிந்தது. அது அமிலமோ, மருந்தின் மணமோ இல்லை. அது ஒரு கசப்பான, துருப்பிடித்த இரும்பின் மணம்.
“செல்வம் சார்… நிலாவை இங்கிருந்து கொண்டு போகல. அவ இன்னும் இங்கதான் இருக்கா. ஆனா அந்த வாசனைத் தரைக்கு அடியில இருந்து வருது. அது ஒரு மரண வாசனை இல்லை… அது ஒரு ‘பயத்தின் அமிலம்’. அவ இப்போ உயிர் வாழ்ந்துட்டு இருக்கா!” என்றார் பி.பி.கே.
போலீஸ் பரபரப்பானது. பி.பி.கே சொன்ன திசையை நோக்கித் தேடினர். ஒரு ராட்சச மிஷினுக்கு அடியில் இருந்த ரகசியப் பாதையைக் கண்டுபிடித்தனர். அங்கே நிலா கட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தாள். அவளை மீட்டனர். ஆனால் அந்த இடத்தின் ஒரு மூலையில் ஒரு கறுப்பு நிறக் கறை இருந்தது.
பி.பி.கே மெல்லத் தட்டுத்தடுமாறி அந்த இடத்திற்குச் சென்றார். அவர் கண்கட்டுகளை அவிழ்த்தார். அவர் கண்கள் சிவந்திருந்தன. அந்தப் பிசுபிசுப்பான கறையைத் தொடாமல் நுகர்ந்தார்.
“இது வியர்வை… ஆனா இதுல ஒரு மருந்தோட மணம் இருக்கு. இவன் ஒரு ‘இன்சுலின்’ நோயாளி. அவனோட அந்த மருந்து வாசனையோட ஒரு குறிப்பிட்ட பிராண்ட் என்னால சொல்ல முடியும். இவன் கோயம்புத்தூரோட ஒரு பிரபல மெடிக்கல் ஷாப்ல மட்டும்தான் இந்த மருந்தை வாங்குறான்,” என்றார் பி.பி.கே.
இன்ஸ்பெக்டர் செல்வம் வியந்து போனார். “சார்… இது ஒரு மிகப்பெரிய துப்பு!”
அன்று மாலை நிலா காப்பாற்றப்பட்டாள். பி.பி.கே தன் வீட்டிற்குத் திரும்பினார். அவர் முகத்தில் ஒரு அமைதி நிலவியது. மகேஸ்வரி அவருக்குக் காபி கொண்டு வந்தாள்.
“இன்னைக்குக் காபி எப்படி மணக்குதுங்க?” என்று பயத்துடன் கேட்டாள்.
பி.பி.கே காபியின் ஆவியைச் சுவாசித்தார். “இன்னும் நாற்றமாத்தான் இருக்கு மகேஸ்வரி. ஆனா… அந்த நாற்றத்துக்கு நடுவுல ஒரு குழந்தையோட உயிர் பிழைச்ச சந்தோஷத்தோட வாசனை எனக்குத் தெரியுது. விமலா சொன்னது சரிதான்… மனிதாபிமானத்தோட வாசனை எந்த நரகத்தையும் ஜெயிச்சிடும்!” என்றார்.
கோவை மாநகரமே பி.பி.கே-வை ஒரு ஹீரோவாகக் கொண்டாடியது. ஆனால் பி.பி.கே-வுக்குத் தெரியும், அவரது பயணம் இப்போதுதான் தொடங்கியிருக்கிறது என்று. கலையின் கர்வத்தால் அழிந்த அவர், மனிதாபிமானத்தால் மீண்டும் பிறக்கத் தொடங்கியிருந்தார்.
(தொடரும்…)