உயிரின் வாசனை
அத்தியாயம் 2: தீயாய் ஒரு வாசனை
எழுத்து: கியா ஜோதி
ஆர்.எஸ்.புரம் கிளப் அரங்கம் ஒரு விசித்திரமான நிசப்தத்தில் உறைந்திருந்தது. பி.பி.கே-வின் ‘சுபபந்துவராளி’ ராகத்தின் கடைசி அதிர்வுகள் காற்றில் கரைந்து மௌனமாகியிருந்தாலும், அவர் வீசிய அந்த ‘வாசனை அம்பு’ ஏற்படுத்திய அதிர்வு இன்னும் குறையவில்லை. மேடையில் அமர்ந்திருந்த பி.பி.கே-வின் முகத்தில் ஒரு அமானுஷ்யமான திருப்தி நிலவியது. கண்களைத் திறக்காமலேயே, தன் மூக்கின் நுனியால் ஒரு பெண்ணின் மனதிற்குள் உறைந்து கிடந்த கசப்பான துயரத்தை நுகர்ந்து, அதைப் பொதுவெளியில் அம்பலப்படுத்தியதில் அவருக்கு ஒரு விசித்திரமான வெற்றிக் களிப்பு இருந்தது.
ஆனால், அந்த வெற்றிக் களிப்பைச் சிதைக்கும் விதமாக ஒரு குரல் ஒலித்தது. அது அரங்கத்தின் கடைசி வரிசையிலிருந்து, நிசப்தத்தைக் கிழித்துக்கொண்டு ஆவேசமாக வந்தது.
“மிஸ்டர் பி.பி.கே, ஒரு கலைஞனோட வேலை கலையை ரசிக்க வைக்கிறதா? இல்ல ஒருத்தரோட அனுமதி இல்லாம அவங்க அந்தரங்கத்தை மோப்பம் பிடிக்கிறதா?”
குரல் வந்த திசையை நோக்கி பி.பி.கே-வின் நாசி மெல்லத் திரும்பியது. அவர் கண்களைத் திறக்கவில்லை, மாறாக அந்தக் குரலில் இருந்த வெப்பத்தை நுகர்ந்தார். அவர் உதட்டில் ஒரு ஏளனப் புன்னகை அரும்பியது.
“மகேஸ்வரி… காத்துல ஒரு சீற்றத்தோட வாசனை வருதே! ஒரு போராட்டக்காரியோட மூச்சுக்காற்று இது. விமலா… அப்படித்தானே உன் பேரு? உன் குரல்ல இருக்குற அந்த அதிகாரமும், உன் சுவாசத்துல இருக்குற அந்தத் துணிச்சலும் உன் பேரைச் சொல்லாமலேயே எனக்குச் சொல்லுது,” என்றார் பி.பி.கே மிக நிதானமாக.
விமலா மேடையை நோக்கி முன்னேறி வந்தாள். அவளது ஒவ்வொரு காலடியும் அந்த அரங்கத்தின் தரைவிரிப்பை ஆக்ரோஷமாக மிதிப்பது போல இருந்தது. அரங்கத்தில் இருந்தவர்கள் அனைவரும் மூச்சையடக்கி அந்த மோதலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.
“என் பேரை உங்க மூக்கு கண்டுபிடிச்சிருக்கலாம், ஆனா என் கோபத்தோட நியாயம் உங்க மூக்குக்குத் தெரியல பி.பி.கே. ஒரு பொண்ணு அவளோட கசப்பான நினைவுகளை ஒரு வாசனையா சுமந்துட்டு வர்றான்னா, அதை ராகமா மாத்த உங்களுக்கு யாரு அதிகாரம் கொடுத்தது? கலையன்ற பேர்ல மத்தவங்களோட பலவீனத்தை வேட்டையாடுற நீங்க ஒரு கலைஞரே கிடையாது… நீங்க ஒரு வக்கிரமான ஸ்னிஃபர்!” என்று வெடித்தாள் விமலா.
பி.பி.கே மேடையிலிருந்து மெல்ல இறங்கி அவளுக்கு அருகில் சென்றார். அவர் இப்போது கண்களைத் திறந்திருந்தார். ஆனால் அவர் கண்கள் அவளைப் பார்க்கவில்லை, அவரது நாசித் துவாரங்கள் அவளை முழுமையாக நுகர்ந்து கொண்டிருந்தன. விமலா பின்வாங்கவில்லை, தீர்க்கமாக நின்றாள்.
“விமலா… கோபம்ங்கிறது ஒரு அமில வாசனை. அது உன் ரத்தத்துல வேகமாப் பரவுறது எனக்குத் தெரியுது. ஆனா அதைவிட இன்னொன்னு… (மிக மெல்லிய குரலில் அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும்படி) உன் பையில ஒரு பழைய காகிதத்தோட வாசனை இருக்கு. ரொம்பப் பழசு. அதுல இருக்குறது ஒரு புகாரோ இல்ல ஒரு போராட்டத்துக்கான சாட்சியோ இல்லை. அது ஒரு தோல்வியோட வாசனை! ஒரு பழைய காதல் தோற்றுப்போன அந்தத் துக்கத்தோட வாசனை இன்னும் அந்தக் காகிதத்துல மிச்சமிருக்கு. அதைத்தான் இப்போ நான் நுகர்றேன்,” என்றார் பி.பி.கே.
விமலா ஒரு நிமிடம் நிலைகுலைந்தாள். அவளது கைப்பைக்குள் இருந்த அந்தப் பழைய காகிதம், அவளது ஆசிரமத்திற்காக அவள் நடத்தி வரும் ஒரு சட்டப் போராட்டத்தின் நகல் என்பது ஒருபுறமிருக்க, அதன் பின்புறம் அவள் பல ஆண்டுகளுக்கு முன் இழந்த தன் உறவின் நினைவுகள் இருந்தன. அதை பி.பி.கே இவ்வளவு துல்லியமாக, காற்றில் கலந்த அந்த மெல்லிய வாசனையை வைத்து எப்படிக் கண்டுபிடித்தார்? அரங்கத்தில் இருந்தவர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்து கைதட்டினர். ஆனால் அந்தத் தட்டொலிகள் விமலாவின் காதுகளில் மரண ஓலமாக விழுந்தன.
“உங்க திறமை எனக்குப் பிரமிப்பைத் தரல பி.பி.கே, அருவருப்பைத் தான் தருது. ஒரு உயிருள்ள மனுஷியை வெறும் வாசனையுள்ள பொருளா பார்க்குற நீங்க ஒரு நோயாளியாத்தான் எனக்குத் தெரியுறீங்க,” என்று சொல்லிவிட்டு விறுவிறுவென்று வெளியேறினாள் விமலா.
அடுத்த இரண்டு நாட்களில் இந்தச் செய்தி கோயம்புத்தூர் மாநகரம் முழுவதும் காட்டுத்தீயாய்ப் பரவியது. சமூக வலைதளங்களில் பி.பி.கே-வை ஒரு மேதையாக ஒரு தரப்பும், அடுத்தவர் அந்தரங்கத்தைத் திருடும் ‘வாசனைத் திருடன்’ என்று இன்னொரு தரப்பும் கடும் விவாதங்களை முன்வைத்தனர். ஆனால் பி.பி.கே இதையெல்லாம் சற்றும் பொருட்படுத்தவில்லை. அவருக்கு அடுத்தவரின் அந்தரங்கம் என்பது ஒரு ‘மியூசியம்’ போல. அங்கே சேகரிக்கப்படும் வாசனைகள் தான் அவரது இசைக்கு மூலப்பொருட்கள்.
தன் மனைவி மகேஸ்வரி எவ்வளவோ எடுத்துச் சொல்லியும் பி.பி.கே கேட்பதாக இல்லை. “மகேஸ்வரி, ஒரு கசாப்புக் கடைக்காரனுக்கு ஆடு ஒரு உயிர் இல்லை, அது ஒரு இறைச்சி. அதுபோலத்தான் ஒரு கலைஞனுக்கு அவனோட மூலப்பொருள் வெறும் ஜடப்பொருள். நான் எதைப் பாடுறேன்ங்கிறது முக்கியமில்லை, என் பாட்டு எவ்வளவு உசத்தியா இருக்குங்கிறதுதான் முக்கியம்,” என்று வாதிட்டார்.
அடுத்த வாரம், கோயம்புத்தூர் மாநகராட்சி அரங்கில் பி.பி.கே-வின் வாழ்வின் மிகப்பெரிய கச்சேரி ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் திரண்டிருந்தனர். பல விஐபிக்கள் முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்தனர். பி.பி.கே மேடையில் அமர்ந்து ஆலாபனை செய்யத் தொடங்கினார். அன்று அவர் ‘சிந்து பைரவி’ ராகத்தைத் தொட்டார். ஆனால் பாதியிலேயே நிறுத்தினார். அவர் நாசித் துவாரங்கள் வழக்கத்தை விட அதிகமாகத் துடித்தன. அவர் முகம் ஒருவிதமான கிளர்ச்சியில் சிவந்தது.
அரங்கம் அமைதியானது. பி.பி.கே மைக்ரோஃபோனை அருகில் இழுத்தார். “இப்போ இந்தக் கூட்டத்துக்கு நடுவுல ஒரு அபூர்வமான வாசனை எனக்குத் தெரியுது. ஒரு பெண்ணோட மாதவிலக்கு ரத்த வாசனை… அது வெறும் ரத்தம் இல்லை. அது ஒரு படைப்போட ரத்தம். அதுல ஒரு வலி இருக்கு, ஆனா அந்த வலியில ஒரு தெய்வீகமான இசை ஒளிஞ்சிருக்கு. அந்த ரத்த வாசனையை வச்சு நான் இப்போ ‘முகாரி’ ராகம் பாடப்போறேன். இது அந்தப் பெண்ணுக்கு நான் செய்யுற கௌரவம்!” என்றார்.
அரங்கம் அப்படியே உறைந்து போனது. முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு கல்லூரிப் பெண் அவமானத்திலும் வேதனையிலும் அப்படியே கூனிக் குறுகிப் போனாள். அவளது கண்கள் கலங்கி வழிந்தன. அந்தப் பெரிய கூட்டத்திற்கு முன்னால், அவளது உடலின் ஒரு மிக ரகசியமான, புனிதமான மாற்றத்தை அந்த மேதை இப்படி நாகரிகமற்று ராகமாக மாற்றிக் கொண்டாடுவதை அவளால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.
மகேஸ்வரி மேடைக்கு ஓடி வந்தாள். “என்னங்க பண்றீங்க? நிறுத்துங்க இது பாவம்!” என்று அலறினாள். ஆனால் பி.பி.கே மௌனமாகச் சிரித்தபடி, மூடிய கண்களுடன் அந்த வாசனையை நுகர்ந்து ‘முகாரி’ ராகத்தின் உச்சத்தைத் தொடத் தொடங்கினார். அரங்கத்தில் இருந்த சில ஆண்கள் அதை ஒரு விந்தை போல ரசித்தனர், ஆனால் அங்கிருந்த பல பெண்கள் தங்களின் பாதுகாப்பு பறிபோனதை உணர்ந்து அச்சமடைந்தனர்.
திடீரென அந்த அரங்கத்தின் நுழைவாயிலில் விமலா தோன்றினாள். அவளது முகத்தில் முன்பை விட ஆயிரம் மடங்கு ஆவேசம் இருந்தது. அவளது கையில் ஒரு சிறிய பாட்டில் இருந்தது. “நிறுத்துங்க பி.பி.கே! உங்கள் மூக்குக்குத் தெரியாத, உங்களால ஜீரணிக்க முடியாத ஒரு வாசனை இதோ இருக்கு!” என்று சத்தமிட்டாள்.
பி.பி.கே திடுக்கிட்டுப் பாடலை நிறுத்தினார். விமலா மேடையை நோக்கி ஓடி வந்தாள். அவளது கையில் இருந்த அந்தப் பாட்டிலைத் திறந்து மேடையின் மீது வீசினாள்.
அடுத்த நொடி, அந்த அரங்கம் முழுவதும் ஒரு விதமான நாற்றம் வீசத் தொடங்கியது. அது மலத்தின் நாற்றமும் அல்ல, அழுகிய பிணத்தின் வாசனையும் அல்ல… அது மனிதத்தின் அழுகிப்போன அகந்தை வீசும் ஒரு கசப்பான வாசனை. பி.பி.கே அந்த வாசனையை நுகர்ந்ததும் நிலைதடுமாறினார். அவரது மூக்கில் இருந்து ரத்தம் வழியத் தொடங்கியது.
“இது என்ன வாசனை?” என்று பி.பி.கே தள்ளாடியபடி கேட்டார்.
“இதுதான் ‘உண்மையின் வாசனை’ பி.பி.கே! அடுத்தவங்களோட வலியை ராகமா ரசிச்ச உங்க மூக்குக்கு, ஒரு சராசரி மனுஷனோட அருவருப்பு இப்போ எப்படி இருக்கு? கலையின் பெயரால் நீங்க செஞ்சது அத்துமீறல். இதோ இந்த நிமிஷத்துல இருந்து உங்க மூக்கு எந்த வாசனையையும் ரசிக்காது, எல்லா வாசனையும் உங்களுக்கு நரகமாத்தான் தெரியும்!” என்று விமலா சாபமிடுவது போலக் கத்தினாள்.
பி.பி.கே மேடையில் சரிந்து விழுந்தார். கோயம்புத்தூரின் அந்த மேதையின் கர்வம் சிதறிப் போனது. 2026-ன் அந்த நவீன இரவு, ஒரு கலைஞனின் வீழ்ச்சியையும் ஒரு மனிதாபிமானத்தின் எழுச்சியையும் சாட்சியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.
(தொடரும்…)
