வரலாறு
ரதகாரர்கள்: வேர்களின் வேட்டை
அத்தியாயம் 1: இத்தாலியிலிருந்து வந்த ‘இட்லி’ பிரியன்! (பகுதி – 1)
திருப்பூர் மாநகரத்தின் அந்தப் புகை மண்டலத்தையும், இயந்திரங்களின் இடைவிடாத இரைச்சலையும் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு, சாந்தாமணி எனும் அந்த இரும்பு ரதம், பல்லடத்துச் சாலையிலே புழுதிப் படலத்தைக் கிளப்பிக் கொண்டு வந்து நின்றது. 2026-ன் நவீன யுகத்திலும், அந்தப் பேருந்தின் குலுங்கலும், அதன் ஹார்ன் சத்தமும் ஏதோ ஒரு பழைய காலத்து நினைவைச் சுமந்து வருவது போலிருந்தது. பேருந்து நிலையத்தின் முகப்பிலே, பயணிகள் இறங்கும் அந்தப் பகுதியில், ஒரு கையில் நவீனக் கேமராவையும், மறு கையில் ரோம் நகரின் தூசி படிந்த பழைய வரைபடத்தையும் ஏந்தியபடி நம் கதையின் நாயகன் யோகி கால் பதித்தான்.
யோகியின் கால்கள் அந்த மண்ணில் பட்ட அந்த விநாடி, அவனது உடலுக்குள் ஒரு மெல்லிய அதிர்வு பரவியது. அது வெறும் பயணக் களைப்பல்ல; பல ஆயிரம் மைல்கள் தாண்டி, பல நூற்றாண்டுகள் கடந்து தன் தாய்மண்ணைத் தொட்ட ஒரு ரத்தத்தின் சிலிர்ப்பு. ஆனால், அந்தச் சிலிர்ப்பை விடவும் வேகமாக அவனது நாசியைத் துளைத்தது அந்தப் புகழ்பெற்ற அம்மா உணவகத்தின் சாம்பார் மணம்.
அந்த மணம்… அது வெறும் பருப்பும் மிளகாயும் கலந்த வாசமல்ல! பல நூற்றாண்டுகளாகப் பசியோடு வரும் வழிப்போக்கர்களுக்குச் சோறிட்ட இந்தத் தர்ம பூமியின் அறம் அந்த வாசத்தில் கலந்திருந்தது. இத்தாலியின் ரோம் நகரில், பளிங்குச் சிலைகளுக்கு நடுவே ‘பாஸ்தா’க்களையும் ‘பீட்சா’க்களையும் தின்று சலித்துப் போன யோகிக்கு, அந்தச் சாம்பார் மணம் ஒரு தேவகானமாகத் தெரிந்தது. “அடடா! ரோமானியப் பேரரசன் சீசருக்கே கிடைக்காத ஒரு பொக்கிஷம் இந்தச் சாம்பார் வாசம் தான் போலிருக்கே!” என்று தனக்குள்ளே ஒரு நக்கல் சிரிப்புடன் சொல்லிக் கொண்டான்.
அவன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். அங்கே ஆட்டோக்கள் அனைத்தும் வரிசையாக நின்று கொண்டிருந்தன. அவை அனைத்தும் கிழக்குத் திசை நோக்கித் தவம் இருக்கும் முனிவர்களைப் போல அணிவகுத்து நின்றது அவனுக்கு ஒரு வியப்பைத் தந்தது. உதய சூரியனை நோக்கித் தொழுது நிற்கும் அந்த வரிசை, ஏதோ ஒரு பெரும் போருக்குப் புறப்படத் தயாராக இருக்கும் ரதகஜ துரக பதாதிகளின் அணிவகுப்பை நினைவுபடுத்தியது. ரோம் நகரத்துக் கலைக்கூடங்களில் காலத்தைக் கழித்த அந்த இளைஞனுக்கு, பல்லடத்து ஆட்டோ ஸ்டேண்டின் அந்த ஒழுங்குமுறை, ஏதோ ஒரு பழைய சரித்திரத்தின் முகவுரை போலத் தோன்றியது.
அவன் மெல்ல அந்த ஆட்டோக்களை நோக்கி நடந்தான். அவன் தேடி வந்தது ஒரு சாதாரண மனிதரை மட்டுமல்ல; அந்த மனிதருக்குப் பின்னால் ஒளிந்து கிடக்கும் ஈராயிரம் காலத்து ரகசியங்களை! அவனது ஒவ்வொரு அடியிலும், இத்தாலியில் தான் கண்ட அந்த ‘ரதகார’ வாளின் கைப்பிடி அவனது மனக்கண் முன் மின்னியது. அந்த வாளைச் செய்தவன் யார்? அவனுக்கும் இந்த மண்ணுக்கும் என்ன தொடர்பு?
பல்லடத்தின் அந்த மதிய வெயிலில், சாம்பார் வாசமும், சரித்திரத் தாகமும் அவனை உந்தித்தள்ள, யோகி தனது பயணத்தின் முதல் அடியை எடுத்து வைத்தான்.
சாந்தாமணி பேருந்தை விட்டு இறங்கிய யோகியின் கண்கள், பசியினால் அந்தப் பேருந்து நிலையத்தின் ஒவ்வொரு மூலையையும் துழாவின. அம்மா உணவகத்தின் ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த அந்தப் பெரிய பித்தளை அண்டாக்களில் இருந்து ஆவி பறக்க, மதிய நேரத்துப் பருப்புச் சாதத்தின் மணம் ஊரையே கூட்டியது.
”இத்தாலியில ‘ஒயிட் சாஸ்’ (White Sauce) பாஸ்தா சாப்பிட்டப்பக் கூட வராத அந்த ஒரு ஆத்ம திருப்தி, இந்தச் சாம்பார் சாதத்து வாசனையில இருக்கே!” என்று யோகி மெல்லத் தாடையைத் தடவிக்கொண்டான். மதிய நேரத்தில் இட்லி கிடைக்காது என்பது அவனுக்குத் தெரியும், ஆனாலும் ஒரு நாவல் சுவைக்காக அவன் மனம் அந்தச் சாம்பாரையே சுற்றிச் சுற்றி வந்தது. அந்தச் சாம்பார் சாதத்தின் வாசம், அவனது வயிற்றை மட்டுமல்ல, அவனது ஆதி உணர்வுகளையே தட்டி எழுப்பியது.
அவன் மெல்ல கிழக்கு நோக்கி வரிசையாக நின்ற அந்த ஆட்டோக்களின் பக்கம் நடந்தான். ஒவ்வொரு ஆட்டோவும் ஒரு ரதத்தைப் போல அவனுக்குத் தெரிந்தது.
”என்ன தம்பி… எங்க போகணும்?” – முதல் ஆட்டோவில் இருந்த பெரியவர் ஒருவர், தலையில் கட்டியிருந்த துண்டை அவிழ்த்து விசிறியபடி கேட்டார்.
யோகி தனது கருப்புக் கண்ணாடியைச் சரி செய்துகொண்டு, “பெரியவரே… இத்தாலியிலிருந்து ஒரு ‘ரதகாரன்’ வந்திருக்கான். கியாஜோதி அய்யா வீட்டுக்கு வழி தெரியுமா?” என்றான்.
அந்தப் பெரியவர் ஒரு நிமிடம் ஆச்சரியத்துடன் அவனை உற்றுப் பார்த்தார். “ஓ… நம்ம கியாஜோதி அய்யாவையா கேக்குற? அந்த வரலாற்றுப் புலியத் தெரியாம இந்த ஊர்ல யாரு இருப்பா? ஏறுப்பா வண்டியில!”
ஆட்டோ பல்லடத்தின் பிரதான சாலையிலிருந்து பிரிந்து, உள்பகுதியை நோக்கி நகரத் தொடங்கியது. நவீனக் கட்டிடங்கள் மெல்லக் குறையத் தொடங்கின. சாலையின் இருபுறமும் இருந்த பழைய வேப்ப மரங்கள் காற்றினால் அசைந்து, யோகிக்கு ஒரு சாமரம் வீசுவது போலிருந்தது. திடீரென ஒரு திருப்பத்தில், ஆட்டோ ஒரு பாழடைந்த சுவரைக் கடந்தது.
யோகியின் கண்கள் சட்டென்று நிலைத்து நின்றன. அது ஒரு பழைய உலைக்களம் (Forge) இருந்ததற்கான அடையாளம். சிதிலமடைந்த கற்களுக்கு நடுவே, ஒரு பழைய இரும்புத் துண்டு துருப்பிடித்துக் கிடந்தது. 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இதே இடத்தில் தான் ரோம் நாட்டு வீரர்களுக்குத் தேவையான வாள்கள் வார்க்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்! அந்த நிமிடம் யோகியின் மனநிலை முற்றிலும் மாறியது. வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு வந்தவனின் முகம் சீரியஸானது.
ஆட்டோ ஒரு அமைதியான தெருவுக்குள் நுழைந்து, ஒரு அழகான வீட்டின் முன் நின்றது. அந்த வீட்டின் வாசலில் மாவிலைத் தோரணங்கள் அசைந்து கொண்டிருந்தன. அங்கே கியாஜோதி அய்யா நின்றிருந்தார்.
ஆட்டோ அண்ணா நகரின் அந்த அழகான வீட்டின் முன்னே நின்றது. யோகி இறங்கிய அந்த விநாடி, வாசலில் நின்றிருந்த கியாஜோதி அய்யா புன்னகையுடன் அவனை வரவேற்றார். அந்தப் புன்னகையில் பல ஆயிரம் ஆண்டுகால உறவின் பிணைப்பு தெரிந்தது. “வாப்பா யோகி… இத்தாலியிலிருந்து ஒரு ரதகாரன் வர்றதுக்காகத் தான் இந்த வாசலே காத்துக்கிட்டு இருக்கு!” என்று அவர் சொல்லும்போது, யோகிக்குத் தான் ஏதோ ஒரு அன்னிய தேசத்திலிருந்து வரவில்லை, பல தலைமுறைகளுக்கு முன் பிரிந்து சென்ற ஒரு பிள்ளை தன் தாய்வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்திருப்பதாகவே தோன்றியது.
வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும், கியாஜோதியின் மனைவி ஒரு பித்தளைச் செம்பில் குளிர்ந்த நீரை எடுத்துக் கொண்டு வந்தார். வெட்டிவேர் மணக்கும் அந்தத் தண்ணீரைக் கண்டதும் யோகிக்குத் தொண்டை நனைந்தது. “தம்பி, முதல்ல இந்தத் தண்ணியக் குடி… வெயில்ல ரொம்ப அலைஞ்சு வந்திருக்கே,” என்று அவர் அந்த நீரை நீட்டியபோது, அதில் ஒரு தாயின் வாஞ்சை தெரிந்தது. அந்த நீரின் குளிர்ச்சி யோகியின் பயணக் களைப்பை அப்படியே ஆவியாக்கித் துடைத்து எறிந்தது.
”உடம்பு எப்பிடி இருக்கு தம்பி? அங்க இத்தாலியில எல்லாரும் சௌக்கியமா? பயணமெல்லாம் நல்லபடியா அமைஞ்சதா?” என்று கியாஜோதி அய்யா நலம் விசாரிக்கத் தொடங்கினார். அந்த விசாரணையில் ஒரு அந்நியத்தன்மை இல்லை; நீண்ட காலம் கழித்துச் சந்திக்கும் சொந்த பந்தங்களுக்கிடையே இருக்கும் அந்த ஒரு நெருக்கம் இருந்தது. யோகி தனது ‘ரோமானிய’ பாணியைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, ஒரு தமிழ் மகனாகப் பேசத் தொடங்கினான்.
ஆனால், கியாஜோதி அய்யா அவனது பேச்சை மென்மையாகத் தடுத்தார். “யோகி, சரித்திரமெல்லாம் அப்புறம் பேசலாம். முதல்ல போய்க் கை கழுவிட்டு வா… மதிய நேரம் ஆகிப்போச்சு. பசியோட இருக்கும்போது பழைய கதையைப் பேசக் கூடாது. நம்ம ரதகாரர்கள் வீட்டுக்கு வந்தா முதல்ல ‘சோறு’ தான் முக்கியம். போ… போய்க் கை கழுவிட்டு வா!” என்றார் அதட்டலும் அன்புமாக.
யோகி கை கழுவிவிட்டு வந்தபோது, கூடத்தில் தலைவாழை இலை விரிக்கப்பட்டிருந்தது. மதிய நேரத்து உச்சி வெயிலின் உஷ்ணத்தைத் தணிக்க, அந்த வீட்டின் குளுமை அவனுக்கு இதமாக இருந்தது. கியாஜோதியின் மனைவி இலையில் அந்தச் சூடான கொங்கு நாட்டுப் பருப்புச் சோற்றைப் பரிமாறினார். அதன் மேல் ஊற்றப்பட்ட அந்தப் பசு நெய்யின் மணம், ரோம் நகரின் எந்த ஒரு வாசனைத் திரவியத்திற்கும் ஈடாகாது என்பதை யோகி அந்த நிமிடம் உணர்ந்தான்.
”முதல்ல சாப்பிடுப்பா… பசி ஆறின அப்புறம் தான் புத்தியில இந்த ரகசியமெல்லாம் ஏறும்,” என்று கியாஜோதி சொல்ல, யோகி அந்த முதல் கபளத்தை வாயில் வைத்தான். அது வெறும் உணவல்ல; தன் முன்னோர்களின் மண்ணின் ருசி! அந்த ஒரு கணம், அவன் மனநிலை முற்றிலும் ஒரு சரித்திரக் காலத்திற்குள் மாறத் தொடங்கியது.
