உயிரின் வாசனை
அத்தியாயம் 1: மௌனத்தின் மணம்
எழுத்து: கியா ஜோதி
2026-ஆம் ஆண்டின் நவீன கோயம்புத்தூர். தொழில்நுட்பம் அதன் உச்சத்தைத் தொட்டிருந்தாலும், அந்த மாநகரத்தின் ஆதி ஆன்மா இன்னும் அதன் புழுதி படிந்த காற்றிலும், மழைக்குப் பிந்தைய ஈரமான மண் வாசனையிலும்தான் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தது. ஸ்மார்ட் சிட்டியாக உருமாறியிருந்த அந்த நகரின் ஒவ்வொரு சந்திலும் சென்சார்களும், சிசிடிவி கேமராக்களும் மனிதர்களின் அசைவுகளைக் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தன. ஆனால், பீளமேட்டின் ஒரு அமைதியான, மரங்கள் அடர்ந்த பகுதியில் அமைந்திருந்த அந்த பிரம்மாண்ட பங்களாவிற்குள் மட்டும், காற்று ஒரு விசித்திரமான, எவராலும் அறிய முடியாத ரகசியத்தைச் சுமந்தபடி அலைந்து கொண்டிருந்தது.
அந்த அறையின் ஜன்னல்கள் அனைத்தும் தடிமனான திரைகளால் மூடப்பட்டிருந்தன. வெளியுலகின் இரைச்சல்கள் எதுவும் நுழைய முடியாத அந்த நிசப்தத்தின் நடுவே, ஒரு பழங்காலத்துத் தேக்கு மரச் சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தார் பி.பி.கே (பாலகிருஷ்ண பிரபு). அவர் கண்கள் ஒரு மெல்லிய கறுப்புத் துணியால் இறுகக் கட்டப்பட்டிருந்தன. பார்வை பறிக்கப்பட்ட அந்த இருளுக்குள், அவரது மற்ற புலன்கள் விழித்துக் கொண்டன. குறிப்பாக, அவரது நாசித் துவாரங்கள் மட்டும் ஒரு வேட்டை நாயைப் போலத் துரிதமாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்தன.
பி.பி.கே… உலகப் புகழ்பெற்ற இசை மேதை. ஆனால், கோயம்புத்தூரின் மேட்டுக்குடி மக்கள் அவரை ஒரு ‘நாசி வித்தகன்’ என்றே ரகசியமாக அழைத்தனர். அவருக்குக் காதுகளால் கேட்பதை விட, காற்றைச் சுவாசத்தால் நுகர்வதிலேயே அசாத்தியமான ஆர்வம். அவருக்குப் பார்வை என்பது ஒரு தடையாகவே தெரிந்தது. இருட்டில் மட்டும்தான் வாசனைகள் அதன் உண்மையான நிறத்தைக் காட்டும் என்பது அவரது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.
அறையின் மறுமுனையில் அவரது மனைவி மகேஸ்வரி மிக நிசப்தமாக நடந்துகொண்டிருந்தாள். அவள் காலில் மெட்டி இல்லை, சத்தம் போடக்கூடிய வளையல்கள் இல்லை. அவள் ஒரு நிழலைப் போல அங்கே நடமாடியவள், ஒரு சிறிய கண்ணாடி ஜாடியைத் திறந்து, அதிலிருந்து ஒரு சொட்டுத் திரவத்தைப் பஞ்சில் நனைத்தாள். அந்தப் பஞ்சு காற்றில் அசைந்தபோது எழுந்த மிக மெல்லிய வாசனை மூலக்கூறுகள் பி.பி.கே-வின் நாசியை எட்டின.
“முப்பது அடி தூரம் மகேஸ்வரி… அந்தப் பஞ்சுல நீ நனைச்சது ‘வெட்டிவேர்’ தைலம். ஆனா, அதுல ஒரு சின்ன கலப்படம் இருக்கு. அது திருநெல்வேலி பக்கத்துல இருந்து வந்த சுத்தமான வெட்டிவேர் இல்லை. இது கேரளாவோட உப்புக்காற்று வீசுற ஈரப்பதத்துல விளைஞ்சது. அந்த அரபிக்கடலோட உப்பு வாசனை இன்னும் அந்தத் தைலத்துல மிச்சமிருக்கு மகேஸ்வரி! அந்த மண்ணோட தாதுக்களும், தென்னை மரங்களின் நிழலும் கலந்த ஒரு வாசனை அது,” என்று கண்கள் கட்டப்பட்ட நிலையிலேயே விவரித்தார் பி.பி.கே.
மகேஸ்வரி கையில் இருந்த பஞ்சுடன் அப்படியே திகைத்து நின்றாள். அவர் சொன்னது நூறு சதவீதம் உண்மை. தன் கணவனின் இந்த அமானுஷ்யமான நுகர்வுத் திறன் அவளுக்குப் பெருமையை விட ஒருவிதமான நடுக்கத்தையே தந்தது. “உங்க மூக்குக்கு எதையும் மறைக்க முடியாதுங்க. ஆனா, இதை ஒரு கலைன்னு நீங்க ரசிக்கிறதை விட, ஒரு வித்தையா பார்க்கும்போதுதான் எனக்கு ஏனோ பயமா இருக்கு. மனுஷங்களோட ரகசியங்களை வாசனை வழியாத் தெரிஞ்சுக்கிறது ஒரு பாவமாத் தெரியலையா?” என்றாள் மகேஸ்வரி தழுதழுத்த குரலில்.
பி.பி.கே தன் கண்கட்டில் இருந்த துணியை மெல்ல அவிழ்த்தார். ஜன்னல் வழியே கசிந்த மெல்லிய செவ்வான ஒளியில் அவர் கண்கள் ஒரு பூனையைப் போலப் பிரகாசமாக மின்னின. “இது வித்தை இல்லை மகேஸ்வரி, இது ஒரு ‘மொழி’. இந்த உலகத்துல ஒவ்வொரு மனுஷனுக்கும் ஒரு தனிப்பட்ட வாசனை இருக்கு. அவங்க கோபமா இருந்தா ஒரு அமிலம் சுரக்கும், பயந்தா ஒரு கசப்பு மணம் வரும். ஏன்… ஒரு பொண்ணு காதலிக்கிறப்போ அவ உடம்புல இருந்து வர்ற வாசனையை வச்சு அவளோட இதயத் துடிப்பைக்கூட என்னால கணிக்க முடியும். இது எனக்கு இயற்கை கொடுத்த வரம் மகேஸ்வரி! மக்கள் முகமூடி போட்டுத் திரியலாம், ஆனா அவங்க உடம்புல இருந்து வர்ற வாசனையால பொய் சொல்ல முடியாது,” என்று கர்வத்துடன் உரக்கச் சிரித்தார்.
அன்று மாலை ஆர்.எஸ்.புரம் கிளப்பில் ஒரு பிரம்மாண்டமான இசைக் கலந்துரையாடல் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. கோவையின் பெரும் புள்ளிகள், தொழிலதிபர்கள் மற்றும் கலை ஆர்வலர்கள் அங்கே குழுமியிருந்தனர். பி.பி.கே கம்பீரமாக மேடையில் அமர்ந்தார். ஏசி குளிர்ச்சிக்கு நடுவே, அங்கிருந்த பெண்களின் விதவிதமான வாசனைத் திரவியங்கள் காற்றில் ஒரு மாய உலகத்தை உருவாக்கியிருந்தன. ஜாஸ்மின், லாவண்டர், சந்தனம் எனப் பல மணங்கள் கலந்து ஒரு புதுவிதமான வாசனைக் கலவையை அந்த அரங்கம் கொண்டிருந்தது.
பி.பி.கே மெல்ல மைக்ரோஃபோனைத் தன் பக்கம் இழுத்தார். “இன்னைக்கு நான் பாடப்போறது வெறும் ராகங்கள் இல்லை… உங்கள் ஒவ்வொருவரின் சுவாசத்திலிருந்து நான் சேகரிச்ச உணர்வுகள். இதோ, முன் வரிசையில உட்கார்ந்திருக்கிற அந்தப் பெண்மணி… அவங்ககிட்ட இருந்து வீசுறது விலை உயர்ந்த பிரஞ்சு சென்ட் மணம். ஆனா, அந்த மணத்துக்குப் பின்னாடி அவங்க மனசுல மறைச்சு வச்சிருக்கிற ஒரு ஏமாற்றத்தோட கசப்பு மணம் எனக்குத் தெளிவாத் தெரியுது. ஒரு துரோகத்தின் வாசனை அது. அந்தச் சோகம் தான் இன்னைக்கு என் ‘சுபபந்துவராளி’ ராகத்துக்கு உயிர்ப்பான தீனியா அமையப்போகுது!”
அரங்கம் ஒரு நிமிடம் அதிர்ந்து அடங்கியது. அவர் சுட்டிக்காட்டிய அந்தப் பெண்மணி திடுக்கிட்டுத் தன் முகத்தைச் சேலையால் மூடிக்கொண்டார். தனது மிக ரகசியமான இல்லறச் சோகத்தை அந்த மேதை இப்படிப் பொதுமேடையில் ‘நுகர்ந்து’ அம்பலப்படுத்துவார் என்று அவள் கனவிலும் எதிர்பார்க்கவில்லை. பி.பி.கே பாடத் தொடங்கினார். அவரது குரல் வசீகரமாக இருந்தது. ஆனால், அவரது அந்த ‘வாசனைக் கணிப்பு’ அங்கிருந்த சில இளைய தலைமுறைப் பெண்களுக்கு ஒருவிதமான பாதுகாப்பற்ற உணர்வைத் தந்தது.
கூட்டத்தின் நடுவே ஒரு சலசலப்பு ஏற்பட்டது. அடுத்தவரின் அந்தரங்கத்தை இசை என்ற பெயரில் அவர் உரித்துக் காட்டுவதை ரசிக்க முடியாமல் பலர் நெளிந்தனர். பி.பி.கே இதைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப்படவில்லை. அவருக்குக் கலை என்பது ஒரு வேட்டை. அந்த வேட்டையில் கிடைக்கும் வாசனைகளே அவருக்குப் பிரதானம்.
அதே கூட்டத்தின் கடைசி வரிசையில் ஒருத்தி அமர்ந்திருந்தாள். அவள் பெயர் விமலா. கோவை ‘சரணாலயம்’ ஆசிரமத்தைச் சேர்ந்தவள். அவள் கண்களில் இசைக்கான ரசனை துளியும் இல்லை; மாறாக ஒரு மேதையின் கர்வத்தை உடைக்கத் துடிக்கும் அறச்சீற்றம் மட்டுமே தெரிந்தது. அவளது சுவாசம் மற்றவர்களைப் போலப் பதற்றமாக இல்லை, அது சீராகவும் உறுதியாகவும் இருந்தது. அவள் கைகள் தன் மடியில் இருந்த கைப்பைக்குள்ளே எதையோ இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தன.
பி.பி.கே மேடையில் உச்சக்கட்ட ராகத்தில் பாடிக்கொண்டிருந்தார். அவரது நாசித் துவாரங்கள் விரிந்து சுருங்குவதை கேமராக்கள் பெரிய திரையில் காட்டின. அவர் ஒரு மேதையாகத் தெரியவில்லை, மாறாக ஒரு வாசனைத் திருடனாகத் தெரிந்தான் விமலாவின் கண்களுக்கு. ஒரு பெண்ணின் மன வலியையும், ஒருவனின் அந்தரங்க துக்கத்தையும் தன் இசைக்கு மூலப்பொருளாக்கும் இவன் எப்படி ஒரு கலைஞனாக முடியும்?
நிகழ்ச்சி முடிந்தது. பி.பி.கே-வைச் சுற்றி ஒரு கூட்டம் சூழ்ந்துகொண்டது. “சார், என்னைப் பத்தி ஏதாவது சொல்லுங்க…”, “என் மனைவியோட வாசனை எப்படி இருக்கு?” என மக்கள் அவரை ஒரு மந்திரவாதி போல அணுகினர். பி.பி.கே ஏளனமாகச் சிரித்தபடி காரை நோக்கி நடந்தார்.
ஆனால், காரின் கதவருகே விமலா நின்று கொண்டிருந்தாள். அவளது உடலில் இருந்து எந்தவிதமான செயற்கை வாசனைத் திரவியங்களின் மணமும் வரவில்லை. அவளிடம் இருந்தது ஒரு சுத்தமான பருத்திப் புடவையின் வாசனையும், நியாயமான கோபத்தின் வெப்பமும் மட்டுமே.
“மிஸ்டர் பி.பி.கே… உங்க மூக்கு ரொம்பத் திறமையானதுதான். ஆனா, அது ஒரு தப்பான பாதையில போயிட்டு இருக்கு. அடுத்தவங்களோட அந்தரங்கத்தை அவங்க அனுமதி இல்லாம நுகர்றது ஒரு ‘சென்சரி ரேப்’ (Sensory Rape) மாதிரித் தெரியலையா உங்களுக்கு?” என்று வெடித்தாள் விமலா.
பி.பி.கே நின்றார். அவர் மூக்கு அவளை நோக்கித் திரும்பியது. “நீ ஒரு போராட்டக்காரி விமலா… உன் சுவாசத்துல இருக்குற அந்த ஆக்ரோஷம் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. ஆனா, கலையோட உயரத்துல இருக்குற எனக்கு எந்த நீதியும் பொருந்தாது. வாசனை என்பது காற்றுக்குச் சொந்தம், காற்று எல்லாருக்கும் பொதுவானது,” என்று சொல்லிவிட்டு காரில் ஏறினார்.
காரின் கண்ணாடி ஏறியபோதும், விமலாவின் அந்தத் தீர்க்கமான பார்வை பி.பி.கே-வின் மனதில் ஒரு புதிய வாசனையை விட்டுச் சென்றது. அது வெற்றியின் வாசனை இல்லை, அது வரப்போகும் ஒரு பெரும் போராட்டத்தின் கசப்பான மணம். 2026-ன் இந்த நவீன உலகில், ஒரு மேதையின் வீழ்ச்சி ஒரு சிறிய வாசனையில்தான் தொடங்கப் போகிறது என்பதை அவர் அன்று அறிந்திருக்கவில்லை.
(தொடரும்…)
