அத்தியாயம் 15: செவ்வாய் கிரகத்தின் செந்நிறக் கோட்டை
நிலவின் அந்த இருண்ட பள்ளத்தாக்கில் உருவான அந்த நீல நிற ஒளி வளையம் (Star Gate), விண்வெளியின் காலவெளியையே (Space-Time) வளைத்து ஒரு சுரங்கப்பாதையை உருவாக்கியிருந்தது. யோகி தனது விண்கலத்தை அந்த வளையத்திற்குள் செலுத்தியபோது, ஒரு நொடி காலம் அப்படியே உறைந்து போவதை அவன் உணர்ந்தான். நட்சத்திரங்கள் அனைத்தும் நீண்ட கோடுகளாக மாறின. மறுநொடி… ஒரு பிரம்மாண்டமான அதிர்வுடன் அவன் செவ்வாய் கிரகத்தின் வளிமண்டலத்திற்குள் வந்து சேர்ந்தான்.
அவனது விண்கலத்தின் ஜன்னலுக்கு வெளியே இப்போது தெரிந்த காட்சி, அவனது இரத்தத்தை உறைய வைத்தது. செந்நிறமான மணல் புயல்கள் வீசும் அந்தத் தகிக்கும் கிரகத்தின் நடுவே, ஒரு பிரம்மாண்டமான மலைத்தொடர் தெரிந்தது. அது வெறும் மலை அல்ல; அது ஒரு ‘இரும்பு மலை’. அந்த மலையின் உச்சியில், சுமார் 5000 அடி உயரத்தில் ஒரு கோட்டை நின்றது. அது பல்லடத்து மண்ணின் நிறத்தில், அடர்ந்த செந்நிறக் கற்களால் கட்டப்பட்டிருந்தது.
”அய்யா! இதைப் பாருங்க! இது நம்ம ஊர் ‘அலங்கார் தியேட்டர்’ மாதிரி இல்ல, ஒரு பெரிய கண்டமே கோட்டையா இருக்கிற மாதிரி இருக்கு!” என்று யோகி மூச்சிரைக்கத் தனது கேமராவைப் பதிவிட்டான்.
யோகியின் விண்கலம் அந்தக் கோட்டையின் பிரம்மாண்டமான முற்றத்தில் தரை இறங்கியது. அங்கே காற்று மிகக் குறைவாக இருந்தாலும், அந்தக் கோட்டைக்கு உள்ளே ஒரு விசித்திரமான ஆற்றல் அவனது விண்வெளி உடையின் பிரஷரைச் (Pressure) சரி செய்தது. யோகி விண்கலத்திலிருந்து வெளியே இறங்கித் தனது முதல் அடியைச் செவ்வாய் மண்ணில் வைத்தான்.
”மக்களே! பல்லடத்துக்காரன் இப்போ ‘செவ்வாய் தோஷம்’ பார்க்கல, செவ்வாய் கிரகத்தையே பார்க்க வந்திருக்கான்!” என்று அவனுக்கே உரிய பாணியில் கேமராவைப் பார்த்து ஒரு வரியைச் சொன்னான்.
கோட்டையின் வாசலில் இரண்டு பிரம்மாண்டமான ‘யாளி’ சிலைகள் இருந்தன. அவை பூமியில் இருப்பதைப் போலக் கல்லால் செதுக்கப்பட்டவை அல்ல; அவை செவ்வாய் கிரகத்தின் தாதுக்களால் செய்யப்பட்ட ‘திரவ உலோக’ (Liquid Metal) சிலைகள். யோகி அந்தச் சிலைகளைக் கடந்தபோது, அவை மெல்லத் தலை நிமிர்ந்து அவனுக்கு வழிவிட்டன.
அவன் கோட்டையின் கருவறைக்குள் நுழைந்தபோது, அங்கே ஒரு பெரிய உலைக்களம் இருந்தது. ஆனால், அதில் நெருப்பு எரியவில்லை. மாறாக, செவ்வாய் கிரகத்தின் காந்தப்புலத்தை ஈர்த்து, ஒரு பச்சை நிற ஒளி அங்கே சுழன்று கொண்டிருந்தது. அந்த உலையின் நடுவில் ஒரு பழங்காலத் தமிழ் வாசகம் வைரக் கற்களால் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது:
“விண்மீன் ஆளும் ரதகாரன் – எவ்வுலகும் எம் சொந்தமே!”
யோகி அந்த வாசகத்தைத் தொட்டான். அடுத்த விநாடி, அந்தக் கோட்டை முழுவதும் ஒளிரத் தொடங்கியது. செவ்வாய் கிரகத்தின் தரைக்கு அடியில் இருந்து ஒரு பிரம்மாண்டமான இயந்திரச் சத்தம் கேட்டது. அது ஒரு தொழிற்சாலை அல்ல… அது ஒரு ‘கிரக மாற்றும் இயந்திரம்’ (Terraforming Engine).
”யோகி! அதுதான் ரகசியம்!” – கியாஜோதி அய்யாவின் குரல் பூமியிலிருந்து மிகத் தெளிவாகக் கேட்டது. “ரதகாரர்கள் செவ்வாய் கிரகத்தை மனிதர்கள் வாழ்றதுக்கு ஏத்த மாதிரி மாத்துறதுக்கான வேலையை 5000 வருஷத்துக்கு முன்னாடியே ஆரம்பிச்சிருக்காங்க. அந்த உலையை நீ முழுமையாக்கினா, செவ்வாய் கிரகம் ஒரு ‘இரண்டாவது பூமி’யா மாறிடும்!”
ஆனால், அப்போது கோட்டையின் உச்சியில் ஒரு சிவப்பு விளக்கு எரியத் தொடங்கியது. செவ்வாய் கிரகத்தின் மணல் பரப்பில் இருந்து, ஏதோ ஒரு மர்மமான உருவங்கள் கோட்டையை நோக்கி நகர்வது யோகியின் கேமராவில் தெரிந்தது. அவை மனிதர்கள் அல்ல… அவை செவ்வாய் கிரகத்தில் ரதகாரர்களால் விட்டுச் செல்லப்பட்ட, இப்போது தன்னாட்சி பெற்ற ‘பாதுகாவல் எந்திரங்கள்’ (Guardian Drones).
செவ்வாய் கிரகத்தின் அடிவானத்தில் அந்த மணல் புயல் மெல்ல விலகியபோது, கோட்டையைச் சுற்றித் திரண்டிருந்த அந்தப் ‘பாதுகாவல் எந்திரங்கள்’ (Guardian Drones) யோகியின் கண்களுக்குத் தெரிந்தன. அவை ஒவ்வொன்றும் சுமார் பத்து அடி உயரம் கொண்டவை, அவற்றின் உடல் அமைப்பு தேள் போன்ற வடிவத்தில், துருப்பிடிக்காத செந்நிற உலோகத்தால் ஆனவை. அவற்றின் வால் பகுதியில் இருந்து வெளிப்பட்ட லேசர் கதிர்கள் யோகியின் விண்கலத்தைச் சுற்றி ஒரு நெருப்பு வளையத்தை உருவாக்கின.
”சார்! அந்த இயந்திரங்கள் நம்மள ஒரு ஊடுருவிகளா (Intruders) நினைக்குது போல! அதுங்களுக்கு நம்ம ரதகார அடையாளம் தெரியல!” என்று யோகி பதற்றத்துடன் தனது கேமராவைத் திருப்பிக் கத்தினான்.
அப்போது கோட்டையின் கருவறைக்குள் இருந்த அந்தப் பச்சை நிற ஒளிச் சுழற்சி இன்னும் வேகமாகச் சுழலத் தொடங்கியது. யோகியின் இடுப்பில் இருந்த ‘பல்லடத்துச் சூரிய வாள்’ உறையிலிருந்து வெளியே வரத் துடித்தது. யோகிக்கு ஒரு விஷயம் சட்டென்று புரிந்தது. இந்த இயந்திரங்களை அடக்க வேண்டுமானால், இவன் ஒரு படைவீரனாக அல்ல, ஒரு ‘படைப்பாளியாக’ மாற வேண்டும்.
யோகி தனது வாளை உருவி, அந்தப் பச்சை ஒளி உலையின் நடுவில் இருந்த ஒரு சிறிய பீடத்தின் மீது வைத்தான். “நான் வெறும் யோகி இல்ல… நான் பல்லடத்து ரதகாரன் கியாஜோதியின் சீடன்!” என்று உரக்கக் கத்தினான். அவனது குரல் அந்தக் கோட்டையின் சுவர்களில் எதிரொலித்து, ஒரு பிரம்மாண்டமான அதிர்வை (Resonance) உருவாக்கியது.
வாளின் படிகத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட நீல ஒளி, அந்தப் பச்சை உலையோடு கலந்தது. அடுத்த நொடி, கோட்டையின் உச்சியில் இருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான ‘யாளி’ கோபுரம் மெல்லச் சுழன்றது. அங்கிருந்து ஒரு மின்காந்த அலை (Electromagnetic Pulse) செவ்வாய் கிரகத்தின் மணல் பரப்பு முழுவதும் பரவியது. கோட்டையைத் தாக்க வந்த அந்தத் தேள் எந்திரங்கள் அனைத்தும் அப்படியே சிலையாய் உறைந்து நின்றன.
யோகி மெல்ல வெளியே வந்து அந்த இயந்திரங்களைத் தொட்டான். அவை இப்போது அவனைத் தாக்கவில்லை; மாறாக, அவனது கை பட்டதும் அவை மெல்லிய நீல நிறத்தில் ஒளிரத் தொடங்கின. “அய்யா, இதெல்லாம் இப்போ என்னோட கட்டுப்பாட்டுக்கு வந்துடுச்சு! இதுங்க வெறும் ஆயுதம் இல்ல… செவ்வாய் கிரகத்தைச் செதுக்குறதுக்கான ‘உளிகள்’!”
அவன் கோட்டையின் மையப்பகுதிக்குச் சென்றபோது, அங்கே ஒரு ரகசிய அறை திறந்தது. அந்த அறையின் நடுவில், திரவ நிலையில் இருந்த ஒரு உலோகம் காற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்தது. அதுதான் ரதகாரர்களின் இறுதி ஆயுதம்: ‘நவகிரகத் தாது’ (Multi-Planetary Element). இதை எந்தப் பொருளாகவும் மாற்ற முடியும் – ஒரு மாபெரும் கட்டிடமாகவோ அல்லது ஒரு செயற்கை வளிமண்டலமாகவோ!
”யோகி, அந்தத் தாதுவை எடுத்து அந்தக் கோட்டையின் உச்சியில் இருக்கிற கலசத்துல வை!” – கியாஜோதி அய்யாவின் குரலில் ஒரு புனிதமான பதற்றம் இருந்தது. “அதுதான் செவ்வாய் கிரகத்தை மனிதர்கள் வாழ்ற இடமா மாத்துற ‘சுவிட்ச்’!”
யோகி அந்தத் திரவ உலோகத்தை ஏந்தியபடி கோட்டையின் உச்சிக்கு ஓடினான். அங்கே இருந்த கலசத்தில் அதை வைத்த அடுத்த விநாடி, செவ்வாய் கிரகத்தின் வளிமண்டலத்தில் ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது. கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளாகச் சிவப்பாக இருந்த அந்த வானம், மெல்ல மெல்லப் பல்லடத்து அதிகாலை வானத்தைப் போல ஊதா மற்றும் நீல நிறமாக மாறத் தொடங்கியது
அந்த ‘நவகிரகத் தாது’ கலசத்தில் பட்ட அடுத்த நொடி, செவ்வாய் கிரகத்தின் இதயம் துடிக்கத் தொடங்கியது. கோட்டையின் அடியில் இருந்த பிரம்மாண்டமான உலைகள், பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக உறைந்து கிடந்த பனிப்பாறைகளை உருக்கி, நீராவியாக மாற்றின. செவ்வாயின் வளிமண்டலம் அடர்த்தியாகத் தொடங்கியது. யோகி தனது விண்வெளி உடையின் ‘ஆக்சிஜன்’ அளவைக் குறைத்துப் பார்த்தான். வியப்பு! அவனால் இப்போது செவ்வாய் கிரகத்தின் காற்றில் இயல்பாக சுவாசிக்க முடிந்தது.
”அய்யா! இங்கே பாருங்க… வானம் இப்போ பல்லடம் மாதிரி நீலமா மாறிடுச்சு! இங்கே மழை பெய்யுது அய்யா!” என்று யோகி கேமராவை ஆகாயத்தை நோக்கிக் காட்டினான். செவ்வாயின் செந்நிற மண்ணில் முதல்முறையாகத் தூறல்கள் விழுந்தன.
அந்தச் செந்நிறக் கோட்டையைச் சுற்றி இப்போது ஒரு பசுமையான வளையம் உருவானது. அங்கிருந்த இயந்திரப் பாவைகள் (Droids) அனைத்தும் இப்போது விவசாயிகளாக மாறின. அவை தங்கள் உளி போன்ற கைகளால் செவ்வாய் மண்ணைச் செதுக்கி, அங்கே பெரிய ஏரிகளையும், கால்வாய்களையும் உருவாக்கின. கோட்டையின் முகப்பில் யோகி ஒரு பலகையை நட்டான்: “பல்லடம் – 2: செவ்வாய் காலனி”.
”யோகி, இது ஒரு கிரகத்தோட பிறப்புப்பா! ரதகாரர்களோட 5000 வருஷக் கனவு இன்னைக்கு நனவாகிடுச்சு,” என்று கியாஜோதி அய்யா உணர்ச்சிப் பெருக்கோடு கூறினார்.
ஆனால், யோகியின் தேடல் அத்துடன் முடியவில்லை. கோட்டையின் மையத்தில் இருந்த அந்தப் படிகத் திரை இப்போது மீண்டும் ஒளிரத் தொடங்கியது. இந்த முறை அது காட்டியது செவ்வாய் கிரகத்தை அல்ல… சூரிய குடும்பத்தின் எல்லையில் இருக்கும் அந்தப் பனிப் பிரதேசமான ‘புளூட்டோ’ (Pluto) கோளை. அங்கே ஒரு பெரிய ‘நட்சத்திரக் கதவு’ (Cosmic Gate) இருப்பது போலத் தெரிந்தது.
”அய்யா, இது வெறும் ஆரம்பம் தான் போலிருக்கு. நம்ம முன்னோர்கள் இந்தச் சூரிய குடும்பத்தைத் தாண்டி, அடுத்த நட்சத்திர மண்டலமான ‘ஆல்பா செஞ்சுரி’ (Alpha Centauri) வரைக்கும் போயிருக்காங்க. அங்கேயும் ஏதோ ஒரு செய்தி எனக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருக்கு!”
யோகி தனது விண்கலத்தின் என்ஜின்களை மீண்டும் இயக்கினான். செவ்வாய் கிரகத்தில் இப்போது ஒரு புதிய உலகம் உருவாகிக் கொண்டிருக்க, யோகி தனது பயணத்தை அடுத்த பரிமாணத்திற்குத் திருப்பினான். விண்கலம் செவ்வாயின் தரைப்பரப்பிலிருந்து மெல்ல எழும்பியபோது, அங்கே செதுக்கப்பட்டிருந்த ‘யாளி’ சிலைகள் யோகிக்கு விடை கொடுத்தன.
அத்தியாயம் 16: பிரபஞ்சத்தின் விளிம்பில் (தொடக்கம்)
யோகி இப்போது சூரிய குடும்பத்தின் எல்லையைத் தாண்டி, நட்சத்திரங்களுக்கு இடையே இருக்கும் அந்தப் ‘பெருவெளியில்’ (Interstellar Space) நுழைகிறான். அங்கே அவன் சந்திக்கப்போகும் ரதகாரர்களின் ‘தாய் விண்கலம்’ (Mother Ship) எத்தகையது?
கதை பிடிச்சா லைக் பிளீஸ்
சேர் பிளீஸ்
