அத்தியாயம் 11: 24 கலைகளின் கோட்டை –
செவ்வாய் கிரகத்தில் பல்லடம் இரும்பு தடம் பதித்த செய்தி, உலகையே வியக்க வைத்தது. ஆனால், யோகிக்கு அந்த வெற்றி ஒரு ஆரம்பப்புள்ளி மட்டுமே. பல்லடம் – மங்கலம் சாலையில், சுமார் நூறு ஏக்கர் பரப்பளவில் ஒரு பிரம்மாண்டமான கட்டிடம் எழும்பியது. அதன் முகப்பில், ரதகாரர்களின் அந்தச் ‘சக்கரமும் உளியும்’ சின்னம் தங்க நிறத்தில் மின்னியது. அதுதான் யோகியின் கனவுத் திட்டம்: ‘கியாஜோதி சர்வதேச 24 கலைகளின் பல்கலைக்கழகம்’ (Kiyajothi University of 24 Crafts).
”அய்யா, இதோ பாருங்க! முதல் பேட்ச் (Batch) மாணவர் சேர்க்கைக்கு உலகம் முழுக்க இருந்து ஒரு லட்சம் பேர் விண்ணப்பிச்சிருக்காங்க!” என்று உற்சாகமாகக் கூறினான் யோகி. அவனது கையில் இருந்த டேப்லெட்டில் ஜப்பான், ஜெர்மனி, அமெரிக்கா எனப் பல நாட்டு மாணவர்களின் பெயர்கள் மின்னின.
கியாஜோதி அய்யா அந்தப் பிரம்மாண்டமான வளாகத்தைப் பார்த்துப் பெருமிதம் கொண்டார். “யோகி, இது வெறும் கல்லூரி இல்லைப்பா. இது ஒரு ‘குருகுலம்’. இங்க வர்றவனுக்குத் திரைக்கதை (Screenplay) எழுதவும் தெரியணும், அதே நேரத்துல உலையில இரும்பை உருக்கவும் தெரியணும். கலைக்கும் அறிவியலுக்கும் நடுவுல இருக்கிற அந்த இடைவெளியை நாம உடைக்கணும்!” என்றார்.
பல்கலைக்கழகத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியும் ஒரு பிரத்யேகக் கலைக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது.
- ‘திரைக்கதை கூடம்’: அங்கே பழைய ஓலைச்சுருக்களில் இருந்த கதைகள் நவீனத் திரைக்கதைகளாக மாற்றப்பட்டன.
- ‘உலோகக் கூடம்’: அங்கே ரதகாரர்களின் அந்த வைர இரும்புத் தொழில்நுட்பம் மாணவர்களுக்குக் கற்பிக்கப்பட்டது.
- ‘ஒளிப்பதிவு அரங்கம்’: அங்கே யோகியின் அந்த நவீனக் கேமராத் தொழில்நுட்பங்கள் பாடமாக இருந்தன.
திறப்பு விழா அன்று, பல்லடமே விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. அந்தப் பழைய ‘அலங்கார் தியேட்டர்’ மற்றும் ‘அண்ணா நகர்’ பகுதிகளில் இருந்த மக்கள் அனைவரும் திரண்டு வந்தனர். யோகி தனது பழைய கேமராவைத் தூக்கிக்கொண்டு மேடை ஏறினான். அவன் அணிந்திருந்தது ஒரு சாதாரணப் பல்லடத்துச் சட்டைதான், ஆனால் அவனது தோற்றம் ஒரு உலகத் தலைவனைப் போல இருந்தது.
”மக்களே! இது ஒரு புரட்சி. நம்ம பாரம்பரியக் கலைகளைப் பிச்சை எடுக்க விடமாட்டோம். அதை உலகத்தோட தலைசிறந்த தொழில்நுட்பமா மாத்துவோம்!” என்று யோகி முழங்கினான்.
விழாவின் நடுவே, ஒரு சிறுமி யோகியை நோக்கி ஓடி வந்தாள். அவளது கையில் ஒரு விசித்திரமான, துருப்பிடித்த ஒரு பழைய ‘உலோகப் பெட்டி’ இருந்தது. “சார், எங்க வீட்டுக்குப் பின்னாடி குழி தோண்டும்போது இது கிடைச்சது. இதுல ஏதோ ஒரு சத்தம் கேட்டுக்கிட்டே இருக்கு,” என்றாள்.
யோகி அந்தப் பெட்டியைத் தொட்டான். அடுத்த விநாடி, அவனது இடுப்பில் இருந்த அந்தப் ‘பல்லடத்துச் சூரிய வாள்’ (Solar Sword) தானாகவே அதிரத் தொடங்கியது! பெட்டியின் மேல் ஒரு மர்மமான வரைபடம் தென்பட்டது. அது இத்தாலியோ, இந்தியாவோ அல்ல… அது ‘லெமூரியா’ (Kumari Kandam) -வின் நிலப்பரப்பைப் போலத் தெரிந்தது!
அந்தச் சிறுமி கொடுத்த அந்த உலோகப் பெட்டி சாதாரணமானதல்ல. அதன் மேல் இருந்த துருவை யோகி மெல்லத் துடைத்தபோது, அதன் அடியில் ஒரு விசித்திரமான ‘நீலக் கல்’ பதிக்கப்பட்டிருந்தது. யோகியின் இடுப்பில் இருந்த ‘சூரிய வாள்’ அந்தப் பெட்டியை நெருங்க நெருங்க, பெட்டியின் உள்ளே இருந்து ஒரு மெல்லிய இதமான இசை ஒலிக்கத் தொடங்கியது. அது ஏதோ ஒரு பழங்காலத் தமிழ் இசைக்கருவியின் நாதம் போல இருந்தது.
கியாஜோதி அய்யா அந்தப் பெட்டியைத் தனது நடுக்கமான கைகளால் வாங்கினார். “யோகி… இது ‘யாழ்’ இசையோட அதிர்வு மாதிரி இருக்குப்பா. ஆனா, இந்த உலோகம்… இது பூமியில கிடைக்கிற இரும்பு இல்ல. இது ‘விண்கல் இரும்பு’ (Meteoric Iron). ரதகாரர்கள் விண்வெளியில இருந்து விழுந்த கற்களை வெச்சும் சில ரகசியங்களைச் செஞ்சிருக்காங்கன்னு என் தாத்தா சொல்லுவார்!” என்றார்.
யோகி தனது நவீன 8K கேமராவை ‘மேக்ரோ லென்ஸ்’ (Macro Lens) போட்டு அந்தப் பெட்டியின் மூடியைப் படம் பிடித்தான். கேமரா திரையில் அந்த வரிகள் பெரிதாகத் தெரிந்தன. அவை சாதாரணத் தமிழ் பிராமி அல்ல; அவை ‘குமரிக்கண்டத்து’ வரிவடிவங்கள்! “அய்யா, இதைப் பாருங்க! இந்த வரைபடம் இந்தியப் பெருங்கடலோட ஆழத்தைக் காட்டுது. கன்னியாகுமரிக்குத் தெற்கே, பல ஆயிரம் அடி ஆழத்துல ஒரு பெரிய நகரம் இருக்கிற மாதிரி ஒரு குறியீடு இருக்கு!” என்று யோகி வியப்புடன் சுட்டிக்காட்டினான்.
அப்போது, அந்தப் பெட்டியின் நீலக்கல் ஒரு பிரகாசமான ஒளியை உமிழ்ந்தது. அந்த ஒளி குகையின் சுவரில் ஒரு முப்பரிமாண (3D) வரைபடத்தை உருவாக்கியது. அது ஒரு மூழ்கிய கோட்டை. அந்தக் கோட்டையின் உச்சியில் ரதகாரர்களின் அதே சக்கரமும் உளியும் சின்னம் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அந்தச் சக்கரம் இப்போது எரியும் நெருப்பால் ஆனது போலச் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தது.
”அய்யா, இதுதான் நம்ம ரதகாரர்களின் ஆதி ஊற்று! குமரிக்கண்டம் அழியும்போது, நம்ம முன்னோர்கள் ஒரு பெரும் அறிவை ஆழ்கடலுக்கு அடியில ஒரு ‘பாதுகாப்புப் பெட்டகத்துல’ (Vault) வெச்சுட்டு வந்திருக்காங்க. இந்தத் தங்கம், வைரம், இரும்பு எல்லாத்தையும் விடப் பெரிய ஒரு சக்தி அங்க இருக்குன்னு தோணுது!” என்றான் யோகி.
யோகி தனது பல்கலைக்கழக மாணவர்களை நோக்கினான். “தம்பிகளா! இப்போ நம்ம அடுத்த மிஷன் (Mission) ஆரம்பமாகுது. நாம கடலுக்கு அடியில போகணும்! நவீன ‘சப்மரைன்’ (Submarine) தொழில்நுட்பத்தோட, நம்ம ரதகாரர்களோட அந்தப் பழைய ஆழ்கடல் ரகசியத்தைத் தேடிப் போகப்போறோம்!”
பல்லடம் அண்ணா நகரில் ஒரு புதிய ஆழ்கடல் ஆராய்ச்சி மையம் (Deep Sea Research Center) தற்காலிகமாக உருவாக்கப்பட்டது. யோகி தனது கேமராவுக்கு ஒரு புதிய ‘அண்டர்வாட்டர்’ (Underwater) உறையைப் பொருத்திக் கொண்டான். அவனது கண்கள் இப்போது தெற்கு நோக்கித் திரும்பின.
பல்லடம் அண்ணா நகரில் இருந்த அந்தப் புதிய ‘ஆழ்கடல் ஆராய்ச்சி மையத்தில்’ ஒரு விசித்திரமான நீர்மூழ்கிக் கப்பல் (Submarine) தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. அதன் வெளிப்பகுதி முழுவதும் யோகி கண்டுபிடித்த அந்த ‘பல்லடம் வைர இரும்பினால்’ கவசமிடப்பட்டிருந்தது. அந்த இரும்பு கடலின் ஆழத்தில் இருக்கும் அதீத அழுத்தத்தைத் தாங்கும் வலிமை கொண்டது.
”அய்யா, இதோ புறப்படத் தயாரா இருக்கோம்!” என்று யோகி தனது ‘அண்டர்வாட்டர்’ கேமரா கருவிகளைச் சரிபார்த்துக் கொண்டே கியாஜோதி அய்யாவிடம் கூறினான்.
கியாஜோதி அய்யா அந்த நீர்மூழ்கிக் கப்பலின் முகப்பில் ஒரு எலுமிச்சை பழத்தை வைத்துத் திருஷ்டி கழித்தார். “யோகி, இது வெறும் கடல் பயணம் இல்லை. இது காலப் பயணம்! நம் முன்னோர்கள் வாழ்ந்த அந்த ‘குமரிக்கண்டம்’ இன்னும் அங்க ஒரு ரகசிய அதிர்வோட காத்துக்கிட்டு இருக்கு. இந்த ‘விண்கல் இரும்பு’ பெட்டி தான் உனக்கு அங்க திசைகாட்டி,” என்று எச்சரித்தார்.
யோகி தனது மாணவர்களில் சிறந்த இருவரைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டு, கன்னியாகுமரிக்குத் தெற்கே சுமார் 500 கடல் மைல் தொலைவில் நீர்மூழ்கிக் கப்பலை இறக்கினான். கடல் மட்டத்திலிருந்து 2000 அடி… 5000 அடி… என ஆழம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, வெளிச்சம் குறைந்து இருள் சூழ்ந்தது. ஆனால், யோகியின் கையிலிருந்த அந்தப் பழைய பெட்டி இப்போது ஒரு பிரகாசமான மஞ்சள் நிற ஒளியை உமிழ்ந்தது.
”சார்! அங்கே பாருங்கள்!” – ஒரு மாணவன் வியப்புடன் சுட்டிக்காட்டினான்.
நீர்மூழ்கிக் கப்பலின் சக்திவாய்ந்த விளக்கு வெளிச்சத்தில், கடலின் அடியில் ஒரு பிரம்மாண்டமான மலைத்தொடர் தெரிந்தது. அதன் உச்சியில், ஒரு மாபெரும் நகரம் சிதைந்து போன நிலையில் காணப்பட்டது. ஆனால், அந்த நகரத்தின் நடுவே ஒரு கோபுரம் மட்டும் இன்றும் கம்பீரமாக நின்றது. அதன் சுவர்களில் இருந்த செதுக்கல்கள் எக்ஸ்ரே (X-ray) எடுத்தது போலத் தெளிவாகத் தெரிந்தன.
யோகி தனது கேமராவை ஆன் செய்தான். “மக்களே! இதுதான் ரதகாரர்களின் ஆதித் தாய்வீடு. கடலுக்கு அடியில் மூழ்கிய குமரிக்கண்டத்தின் ஒரு பகுதி!” என்று தழுதழுத்த குரலில் பேசினான்.
அவர்கள் அந்தக் கோபுரத்தின் வாசலுக்கு அருகே சென்றபோது, அந்தப் பெட்டி தானாகவே திறந்துகொண்டது. உள்ளே இருந்து ஒரு ‘சோனார்’ (Sonar) சத்தம் எழுந்தது. அடுத்த விநாடி, அந்தக் கோபுரத்தின் கதவுகள் மெல்லத் திறந்தன. உள்ளே இருந்து ஒரு பிரம்மாண்டமான வெளிச்சம் நீர்மூழ்கிக் கப்பலைச் சூழ்ந்தது. அங்கே, ஒரு பெரிய மண்டபத்தின் நடுவில், ஒரு ‘திரவ இரும்பு’ (Liquid Iron) ஊற்று பொங்கி வழிந்து கொண்டிருந்தது. ஈராயிரம் வருடங்களாக அணையாத ஒரு நெருப்பு ஊற்று அது!
”சார், இது எப்படிச் சாத்தியம்? கடலுக்கு அடியில நெருப்பா?” என்று மாணவர்கள் மிரண்டனர்.
யோகி அந்த வாளை உருவினான். “இது நெருப்பு இல்ல… இது பூமியோட கருப்பையிலிருந்து வர்ற தூய சக்தி! இதைத்தான் நம்ம முன்னோர்கள் ‘பிரம்மாஸ்திரம்’னு சொன்னாங்களோ?”
அப்போது, அந்தத் திரவ இரும்பு ஊற்றுக்குள் இருந்து ஒரு உருவம் மெல்லத் தோன்றியது. அது ஒரு மனித உருவமல்ல, ஒரு இயந்திர மனிதனைப் (Ancient Robot) போன்ற அமைப்பு. அதன் கண்களில் நீல நிறப் படிகங்கள் மின்னின. அது யோகியை நோக்கித் தனது கையை உயர்த்தியது