அத்தியாயம் 2: சிதைந்த கௌரவம் மற்றும் ஒரு ‘பரோல்’ காமெடி!
சிறைச்சாலையின் இரும்புக் கதவுகள் அடைக்கப்பட்டபோது, அந்தச் சத்தம் வெற்றியின் இதயத்தில் ஒரு பேரிடியாக இறங்கியது. ‘போக்சோ’ (POCSO) கைதி என்ற முத்திரை அவனுக்கு ஒரு தனி அறையைத் தந்திருந்தது. ஆனால் அது சொகுசு அல்ல; மற்ற கைதிகளின் ஏளனப் பார்வையில் இருந்து அவனைத் தற்காத்துக் கொள்ளச் சட்டம் போட்ட வேலி.
மறுநாள் காலை, சிறை உணவைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த வெற்றியின் அருகில் வந்து நின்றார் ஏட்டு பாபு (யோகிபாபு).
பாபு கையில் ஒரு பெரிய டிபன் பாக்ஸை வைத்திருந்தார். “என்னப்பா வெற்றி? ஜெயில் கஞ்சி எப்படி இருக்கு? உப்பு கொஞ்சம் கம்மியா இருக்கா? இல்லன்னா சொல்லு, வீட்டுல இருந்து ஊறுகாய் எடுத்துட்டு வரேன். ஆனா ஒன்னு தம்பி… இந்த ஜெயில் கஞ்சியை விட நிலாவோட சாப்பாடு உனக்கு ருசிக்கும்னு நான் நினைச்சேன். ஆனா அவ உனக்குக் கஞ்சியை விடக் கொடுமையான ஒரு ‘ஆர்டரை’ ரெடி பண்ணிட்டு இருக்கா!”
வெற்றி நிமிர்ந்து பார்த்தான். “என்ன அண்ணே சொல்றீங்க? அவ இன்னும் என்னைப் பழிவாங்க என்ன பண்ணப்போறா?”
பாபு தரையில் அமர்ந்தார். “தம்பி… உன் ஜாதகத்துல சனி பகவான் இப்போ ஹனிமூன் மூடுல இருக்காருன்னு நினைக்கிறேன். நிலா உன் மேல கேஸ் போட்ட அதே கோர்ட்ல, இப்போ உனக்கு பரோல் வேணும்னு மனு போட்டுருக்கா. அதுவும் எதுக்குத் தெரியுமா? ‘வம்ச விருத்தி’ பண்ணணுமாம்! ஊர்ல இருக்கிறவன் எல்லாம் புள்ளை குட்டி பெத்துக்க லீவு போடுவான். நீ என்னடான்னா ஜெயில்ல இருந்து லீவு எடுத்துட்டுப் போய் புள்ளை பெத்துக்கப் போற! இதுல எனக்கு என்ன கொடுமைன்னா, நீங்க பெத்துக்கிற வரைக்கும் நான் உன் பெட்ரூம் வாசல்ல காவலுக்கு நிக்கணுமாம்!”
வெற்றி அதிர்ச்சியில் உறைந்தான். “என்னது? பரோலா? அதுவும் அவ கூடவா? அண்ணே… அவ ஒரு பிசாசுண்ணே! என்னை அவமானப்படுத்தி உள்ள தள்ளுனதே அவதான். இப்போ எதுக்கு இந்த நாடகம்?”
பாபு ஒரு வடையைக் கடித்துக்கொண்டே சொன்னார், “அதான் ‘டீல்’ தம்பி. உங்க அம்மா நிலாவோட காலடிக்கு வந்து அழுதுட்டாங்க. உங்க வம்சம் அத்துப்போயிடக் கூடாதாம். அந்தப் பாசத்தைப் பயன்படுத்தி, நிலா உன்னைப் பரோல்ல வெளில கூட்டிட்டு வரப்போறா. ஆனா அந்த 15 நாள் நீ அவளோட கைதியா தான் இருக்கணும். அதாவது ஜெயில்ல கம்பியைப் பிடிச்சுட்டு இருந்த… இப்போ நிலாவோட கைப்பிடிச்சு இருக்கப் போற. என்ன ஒரு வித்தியாசம் பாத்தியா?”
வெற்றி ஆத்திரத்தில் எழுந்து கம்பிகளை உதைத்தான். “வேண்டாம் அண்ணே! நான் இங்கேயே செத்துப்போறேன். ஒரு சொத்துக்காக என் மேல அபாண்டமா பழி போட்டவ கூட நான் வாழணுமா? அந்த வாரிசு எனக்கு வேண்டாம்!”
பாபு அவனைச் சமாதானப்படுத்தினார். “தம்பி… ஆவேசப்படாதே. இது வெறும் வாரிசுக்கான போராட்டம் இல்லை. இது ஒரு பெண்ணோட ஈகோவுக்கும், ஒரு ஆணோட கௌரவத்துக்கும் நடக்கிற போர். நீ வெளில வந்தா தான் உன்னால உன் நிரபராதித் தன்மையை நிரூபிக்க முடியும். நிலாவோட மனசை மாத்த இது ஒரு வாய்ப்பு தம்பி. யோசிச்சுப் பாரு… 15 நாள் ராஜா மாதிரி இருக்கலாம், கூடவே ஒரு காமெடி போலீஸும் (நானும்) இருப்பேன்!”
அன்று மாலை, சிறை கண்காணிப்பாளர் அறைக்கு நிலா வந்திருந்தாள். அவளது மேனரிசம் முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் மிகக் கடுமையாக இருந்தது. அவள் வக்கீல் சுந்தரத்துடன் வந்திருந்தாள்.
”சார்… பரோல் ஆர்டர் கிடைச்சிருச்சு. நாளைக்கு காலையில வெற்றி என் வீட்டுக்கு வரணும். ஏட்டு பாபு தான் கூட இருக்கணும்னு நான் ஏற்கனவே சொல்லிட்டேன்,” என்றாள் நிலா.
பாபு உள்ளே நுழைந்தார். “அம்மா நிலா… நீ சொல்றதைக் கேட்டா எனக்குப் பெருமையா தான் இருக்கு. ஆனா அந்தப் பையன் முகத்தைப் பார்த்தியா? அவனுக்கு ‘ரொமான்ஸ்’ பண்ற மூடே இல்லைமா. நீ வேணா ஒன்னு பண்ணு… ஒரு வாரத்துக்கு அவனுக்கு நல்லா கறிச்சோறு போட்டுத் தேத்து. அப்போதான் அவனுக்குக் கொஞ்சம் தெம்பு வரும்!”
நிலா பாபுவை முறைத்தாள். “பாபு சார்! அங்க என்ன நடக்கணும்னு எனக்குத் தெரியும். நீங்க உங்க வேலையை மட்டும் பாருங்க.”
பாபு கையை உயர்த்தினார். “சரிம்மா… சரிம்மா… நான் எதுக்கு வாயைத் திறந்து? நான் ஒரு ஓரமாக் கிடப்பேன். ஆனா ஒன்னு… உங்க ரெண்டு பேருக்கும் இடையில சண்டை வந்தா, ‘ஸ்டாப்’னு ஒரு விசில் அடிப்பேன். அதுக்கு அப்புறம் மௌன விரதம் இருக்கணும், சரியா?”
மறுநாள் காலை. சிறை வாசல்.
வெற்றி வெள்ளைச் சட்டையில் வெளியே வந்தான். அவனது கைகளில் விலங்கு இல்லை. ஆனால், வாசலில் நின்றிருந்த நிலாவைப் பார்த்தபோது, அந்த விலங்கை விடப் பெரிய ஒரு பாரம் அவன் மனதில் இறங்கியது. நிலா அவனுக்காகத் தனது காரை எடுத்து வந்திருந்தாள்.
பாபு காரின் முன் சீட்டில் அமர்ந்துகொண்டார். “என்னப்பா வெற்றி? ஏறுப்பா! இது உன் சொந்த வண்டி இல்லை, உன் சம்சாரத்தோட ‘பரோல்’ வண்டி. தம்பி… கவலைப்படாதே. கார்ல ஏசி இருக்கு. ஜெயில்ல விசிறி கூட இல்லாமத் தூங்குனவன் தானே நீ… இப்போ ஜாலியாப் போலாம்!”
கார் நகரத் தொடங்கியது. வெற்றியின் கண்கள் கலங்கின. நிலா காரைக் கண்ணாடியில் பார்த்தாள். இருவரின் பார்வைகளும் மோதிக்கொண்டன. அதில் காதல் இல்லை; ஒரு விதமான வஞ்சமும், புரியாத வலியும் மட்டும் இருந்தது.
பாபு பாட்டுப் பாடத் தொடங்கினார். “நிலவே… என்னிடம் நெருங்காதே… நீயும் ஒரு ஜெயில் கைதிதான்!”
வெற்றி நிலாவைப் பார்த்துச் சொன்னான், “நிலா… இந்த 15 நாள் முடிஞ்சதும், நான் உன் வாரிசைக் கொடுத்துட்டு மறுபடி இதே சிறைக்குத் தான் வருவேன். ஆனா அந்த 15 நாள்ல நீ ஒரு நிமிஷம் கூட நிம்மதியா தூங்க முடியாது. ஏன்னா என் கண்ணீர் உன்னைச் சுட்டெரிக்கும்.”
நிலா பதில் பேசவில்லை. காரின் வேகம் அதிகரித்தது. வஞ்சத்தின் வீடு அவர்களை வரவேற்கக் காத்திருந்தது.