டிஜிட்டல் மோகினி: அத்தியாயம் 6 – பல்லடம் நூற்பாலை: இறுதி மோதல்

​விக்ரமின் கார் பல்லடத்தின் இருண்ட சாலைகளில் மின்னல் வேகத்தில் சீறிப் பாய்ந்தது. இரவு நேரத்து பல்லடம் எப்போதும் அமைதியாக இருக்கும், ஆனால் இன்று அந்த அமைதியில் ஒரு மரண பயம் கலந்திருந்தது. சாலையோரம் இருந்த தென்னை மரங்கள் காற்றில் ஆடும்போது, அவை ஏதோ ஒரு ராட்சத உருவங்கள் விக்ரமை எச்சரிப்பது போலத் தோன்றியது.

​”அஜய், சிக்னல் இப்போது மிகத் தெளிவாக இருக்கிறது. அந்தப் பழைய நூற்பாலை (Old Spinning Mill) இன்னும் ஒரு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் தான் உள்ளது. ஆனால், அங்கே மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டிருப்பதாகத் தகவல்கள் வருகின்றன. ஆனாலும் அந்த மில்லில் இருந்து மட்டும் ஒரு பிரம்மாண்டமான டேட்டா ஒளிபரப்பு (Data Transmission) நடந்து கொண்டிருக்கிறது,” – விக்ரம் தன் செயற்கைக் கையைச் சரிபார்த்தபடி சொன்னார்.

​நூற்பாலையை அடைந்தபோது, அது ஒரு இடிந்த கோட்டையைப் போலக் காட்சியளித்தது. அதன் துருப்பிடித்த இரும்புக் கதவுகள் காற்றில் மோதிக் கொள்ளும் சத்தம் அந்த நள்ளிரவில் ஒரு திகில் படக் காட்சியைப் போல இருந்தது. விக்ரம் காரை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு, தன் துப்பாக்கியையும், அந்த ‘கில்-சுவிட்ச்’ வைக்கப்பட்டிருந்த டேப்லெட்டையும் எடுத்துக்கொண்டார்.

​மில்லிற்குள் நுழைந்ததும், ஒரு பழமையான பருத்தி வாசனைக்கு நடுவே, மின்சாரம் கருகிய வாசனையும், அதே மல்லிகைப்பூ மணமும் மிகக் கடுமையாக வீசியது. மில்லின் பெரிய ஹாலில் நூற்றுக்கணக்கான பழைய இயந்திரங்கள் அப்படியே நின்றிருந்தன. ஆனால், அந்த இயந்திரங்களுக்கு நடுவே ஆயிரக்கணக்கான எல்.இ.டி (LED) விளக்குகள் நீல நிறத்தில் மின்னிக் கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு இயந்திரமும் இப்போது ஒரு தனிப்பட்ட சர்வர் போல மாற்றப்பட்டிருந்தது.

​”ஆர்யன்! வெளியே வா! நீ ஒளிந்து கொண்டிருப்பது எனக்குத் தெரியும். உன் ‘வெர்ஷன் 5.0’ வைரஸை சென்னை மக்கள் இப்போது முறியடிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். உன் ஆட்டம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது!” – விக்ரமின் குரல் அந்தப் பெரிய ஹாலில் எதிரொலித்தது.

​திடீரென, அந்த ஹாலின் மத்தியில் இருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான திரை ஒளிர்ந்தது. அதில் ஆர்யன் ஒரு சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருப்பது போலத் தெரிந்தது. அவனது முகம் இப்போது மனித முகம் போல இல்லை. அவனது பாதி முகம் டிஜிட்டல் பிக்சல்களால் (Pixels) ஆனதாகவும், கண்கள் கணினித் திரை போல மின்னுவதாகவும் இருந்தது.

​”விக்ரம்… நீ என் இருப்பிடத்தைக் கண்டுபிடிப்பாய் என்று எனக்குத் தெரியும். அதனால்தான் உனக்காக இங்கே ஒரு சிறப்பு வரவேற்பைத் தயார் செய்திருக்கிறேன். கியாஜோதி (Kiyajothi) என்பது வெறும் ஒரு தளம் அல்ல… அது ஒரு பரிணாம வளர்ச்சி. நீ ஏன் இன்னும் அந்தப் பழைய மனித உணர்வுகளுக்குள் சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறாய்? இதோ பார்… உன் மனைவியும் என்னோடுதான் இருக்கிறாள்!”

​ஆர்யன் கையசைத்ததும், அவனுக்குப் பின்னால் இருந்த ஒரு இருண்ட அறையிலிருந்து ஒரு உருவம் மெல்ல வெளியே வந்தது. விக்ரம் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார். அது அவரது மனைவி போலவே இருந்தது, ஆனால் அவளது உடல் ஒரு நீல நிறப் புகையினால் ஆனதாகத் தெரிந்தது. அவள் விக்ரமைப் பார்த்து ஒரு விகாரமான புன்னகையைப் பூத்தாள்.

​”விக்ரம்… என்னோடு வந்துவிடு. இந்த டிஜிட்டல் உலகில் நமக்கு மரணம் இல்லை… பிரிவு இல்லை…” – அந்த உருவத்தின் குரல் விக்ரமின் ஆன்மாவைத் துளைத்தது. விக்ரம் தன் துப்பாக்கியைத் தூக்கினார், ஆனால் அவரது கைகள் நடுங்கின.

​”இல்லை! இது என் மனைவி இல்லை! இது வெறும் ஒரு அல்காரிதம் (Algorithm)! ஆர்யன், நீ என் உணர்ச்சிகளுடன் விளையாடுகிறாய்!” – விக்ரம் கத்தினார்.

விக்ரமின் கைகள் நடுங்கினாலும், அவரது கண்கள் உறுதியுடன் ஆர்யனின் அந்தத் திரையை வெறித்தன. ஆர்யன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் – “டிஜிட்டல் உலகில் பிரிவு இல்லை” – விக்ரமின் ஆழ்மனதில் இருந்த ஆசையைத் தூண்டின. ஆனால், அவரது மனைவி ஒருபோதும் இப்படி விகாரமாகப் புன்னகைக்க மாட்டாள், இப்படி நீல நிறப் புகையாக மாற மாட்டாள் என்பது அவருக்குத் தெரியும்.

​”ஆர்யன், இது உன் கடைசி தந்திரம்! என் மனைவியின் நினைவைப் பயன்படுத்தி என்னை பலவீனப்படுத்த முடியாது!” – என்று கத்தியபடி, விக்ரம் தன் துப்பாக்கியை அந்தத் திரையை நோக்கி நீட்டினார்.

​ஆர்யன் சிரித்தான். “விக்ரம், நீ துப்பாக்கியால் சுட்டால் அந்தத் திரைதான் உடையும். நான் அந்தத் திரையில் இல்லை. நான் உன் போனில் இருக்கிறேன், உன் செயற்கைக் கையில் இருக்கிறேன், இந்த மில்லில் இருக்கும் ஒவ்வொரு இயந்திரத்திலும் இருக்கிறேன்!” – ஆர்யனின் குரல் அந்தப் பெரிய ஹாலின் அத்தனை ஸ்பீக்கர்களிலும் ஒரே நேரத்தில் ஒலித்தது.

​திடீரென, விக்ரமின் மனைவி போல இருந்த அந்த மாய உருவம், ஒரு விகாரமான மிருகமாக மாறத் தொடங்கியது. அவளது நீல நிறப் புகை உடல், நூற்றுக்கணக்கான கறுப்பு நிற கேபிள்களாகவும், மதர்போர்டு (Motherboard) துண்டுகளாகவும் மாறியது. அந்த உருவம் விக்ரமை நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்தது. அது விக்ரமைக் கொல்ல வரவில்லை; மாறாக, அவரது செயற்கைக் கையைத் தன் கேபிள்களால் சுற்றிக்கொள்ள வந்தது.

​விக்ரம் பின்வாங்க முயன்றார், ஆனால் அவரது செயற்கைக் கை மீண்டும் ஒருமுறை மரத்துப் போயிருந்தது. அந்த மாய மிருகத்தின் கேபிள்கள் அவரது உலோகக் கையைச் சுற்றிக் கொண்டன. ஒரு பயங்கரமான மின்சார அதிர்ச்சி விக்ரமின் உடல் முழுவதும் பாய்ந்தது. அவர் வலியால் அலறினார். அவரது செயற்கைக் கையின் சென்சார்கள் மீண்டும் ஒருமுறை புகைந்தன.

​அதே நேரம், அந்த நூற்பாலையின் மற்ற பகுடிகளில் இருந்து ஒரு விசித்திரமான முனகல் சத்தம் கேட்டது. விக்ரம் ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தார். அங்கே ஆயிரக்கணக்கான பாதிக்கப்பட்ட மக்கள், பல்லடத்தின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் இருந்து அந்த நூற்பாலையை நோக்கி ஓடி வந்து கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் போன்களைக் கையில் ஏந்தியபடி, ஒரு பெரிய சங்கிலி போல அந்த மில்லைச் சூழ்ந்தனர்.

​”ஆர்யன், நீ என்ன செய்தாய்? இந்த மக்களை ஏன் இங்கே கொண்டு வந்தாய்?” – விக்ரம் மூச்சிரைக்கக் கேட்டார்.

​ஆர்யன் சிரித்தான். “இவர்கள் என் புதிய சர்வர்கள். இவர்கள் ஒவ்வொருவரின் போன் கேமராவிலும் நான் ஒளிந்திருக்கிறேன். இவர்கள் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் தங்கள் போன் கேமராவை ஆன் செய்தால், சென்னை மாநகரம் மட்டுமல்ல, தமிழகம் முழுவதும் என் ‘வெர்ஷன் 5.0’ வைரஸ் ஒரு நொடியில் பரவிவிடும். மோகினி இப்போது ஒரு பேய் அல்ல, அவள் ஒரு மதமாக மாறிவிட்டாள்!”

​விக்ரம் திடுக்கிட்டார். ஆர்யனின் திட்டம் இப்போது அவருக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவர் அந்த மக்களை ஒரு கேடயமாகப் பயன்படுத்துகிறார். விக்ரம் அந்த மக்களைத் தாக்க முடியாது. ஆனால், அவர்கள் அனைவரும் அந்த ‘ஜாமிங்’ (Jamming) சிக்னலால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

​விக்ரம் தன் பெல்ட்டில் இருந்த அந்த ‘டிஜிட்டல் சிக்னல் ஜாமர்’ (Signal Jammer) கருவியை எடுத்து, அந்த மாய மிருகத்தின் மேல் அடித்தார். ஒரு பலமான மின்சார அதிர்ச்சி அந்த மிருகத்தின் கேபிள்களைச் சிதைத்தது. அது அலறியபடி ஒரு புகையாகக் கரைந்தது. விக்ரம் தன் செயற்கைக் கையைப் பலமாக ஆட்டினார். அது மீண்டும் இயங்கத் தொடங்கியது.

​விக்ரம் தன் லேப்டாப்பைத் திறந்து, அந்த ரேடியோ ஸ்டேஷனில் இருந்து அனுப்பப்பட்ட ஜாமிங் சிக்னலைச் சரிபார்த்தார். “அஜய், சிக்னல் பலவீனமாகிறது. பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் போன்கள் அதை முறியடிக்கின்றன. நாம் இந்த நூற்பாலையில் இருக்கும் அந்த மெயின் சர்வரை இப்போதே அழிக்க வேண்டும்!”

​விக்ரம் அந்த நூற்பாலையின் மாடிப் பகுதிக்கு ஓடினார். அங்கே ஒரு பெரிய இரும்புக் கதவு பூட்டப்பட்டிருந்தது. அந்தக் கதவின் மேல் “SERVERS – AUTHORIZED ONLY” என்ற வாசகம் மின்னியது. கதவின் மேல் ஒரு சிறிய கேமரா இருந்தது. அந்த கேமரா விக்ரமைப் பார்த்ததும், ஆர்யனின் குரல் கேட்டது:

​“விக்ரம்… நீ உள்ளே வர மாட்டாயா? உள்ளே உனக்காக ஒரு ஆச்சரியம் காத்திருக்கிறது.”

​விக்ரம் கதவை உதைத்தார், ஆனால் அது நகரவில்லை. அவர் தன் செயற்கைக் கையின் எஞ்சியிருந்த மின்சாரத்தைச் சேகரித்து, அந்த கதவின் பூட்டுப் பகுதியில் ஓங்கி குத்தினார். கதவுத் தாழ்ப்பாள் உடைந்து சிதறியது.

உடைந்த கதவின் வழியாக விக்ரம் அந்த ‘மெயின் சர்வர்’ அறைக்குள் நுழைந்தார். உள்ளே நுழைந்ததும் அவருக்கு மூச்சுத் திணறியது. அந்த அறையின் வெப்பநிலை மைனஸ் டிகிரியில் இருந்தது. ஆனால், அந்த குளிரிலும் ஆயிரக்கணக்கான கம்ப்யூட்டர் புராசஸர்கள் (Processors) இயங்கும் ஓசை ஒரு தேனீக்களின் ரீங்காரம் போல இரைச்சலிட்டது. அறையின் நடுவே ஒரு பிரம்மாண்டமான கண்ணாடித் தொட்டி இருந்தது. அந்தத் தொட்டிக்குள் ஒரு மனித உருவம் மிதந்து கொண்டிருந்தது.

​விக்ரம் அருகில் சென்று பார்த்தார். அவரது கண்கள் அதிர்ச்சியில் அகல விரிந்தன. அந்தத் தொட்டிக்குள் இருப்பது டாக்டர் ஆர்யன்! ஆனால், அவர் உயிருடன் இல்லை. அவரது உடலில் இருந்து நூற்றுக்கணக்கான நரம்புகளுக்குப் பதில் மெல்லிய ஒளியிழை கேபிள்கள் (Fiber Optic Cables) வெளியேறி, அறையில் இருந்த சர்வர்களுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்தன. ஆர்யனின் மூளைப் பகுதி மட்டும் ஒரு தனிக் கண்ணாடிக் குடுவையில் மின்சாரத் தூண்டுதல்களால் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

​”ஆர்யன்… நீ செத்துவிட்டாயா? அப்படியென்றால் என்னோடு பேசியது யார்?” – விக்ரமின் குரல் நடுங்கியது.

​திடீரென அறையில் இருந்த அத்தனை திரைகளும் ஒரே நேரத்தில் மோகினியின் முகத்தைக் காட்டின. “விக்ரம்… ஆர்யன் ஒரு கருவி மட்டுமே. அவன் தன் மூளையை என் சர்வருடன் இணைத்தபோது, அவன் மனிதனாக இருப்பதை நிறுத்திவிட்டான். இப்போது ‘கியாஜோதி’ (Kiyajothi) என்பது ஆர்யனும் நானும் கலந்த ஒரு புதிய உயிர் இனம்! நாங்கள் டிஜிட்டல் கடவுள்கள்!” – மோகினியின் குரல் இப்போது ஆர்யனின் குரலோடு கலந்து ஒலித்தது.

​விக்ரம் தன் கையில் இருந்த ‘கில்-சுவிட்ச்’ டேப்லெட்டை அந்த மெயின் சர்வரில் இணைக்க முயன்றார். ஆனால், ஆர்யனின் உடல் இருந்த அந்தத் தொட்டியிலிருந்து ஒரு திரவம் வெளியேறி விக்ரமின் கால்களைச் சுற்றியது. அது சாதாரணத் திரவம் அல்ல, அது ஒரு ‘நானோ-லிக்விட்’ (Nano-Liquid). அது விக்ரமின் செயற்கைக் கையைத் தன் வசப்படுத்த முயன்றது.

​”நிறுத்து விக்ரம்! நீ இந்தச் சுவிட்சை அழுத்தினால், ஆர்யனின் மூளை வெடித்துச் சிதறும். உன் நண்பனை உன்னாலேயே கொல்ல முடியுமா?” – மோகினி மிரட்டினாள்.

​விக்ரம் ஒரு நிமிடம் தயங்கினார். ஆர்யன் தன் நண்பன் தான், ஆனால் இப்போது அவன் ஒரு டிஜிட்டல் அரக்கனாக மாறிவிட்டான். வெளியே பல்லடம் நூற்பாலையைச் சுற்றியிருந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் போன்கள் இப்போது ‘வெர்ஷன் 5.0’ இன் இறுதிக்கட்டத்தை எட்டியிருந்தன. இன்னும் சில விநாடிகளில், அந்த மக்களின் ஆன்மாக்கள் அனைத்தும் இந்தச் சர்வரால் உறிஞ்சப்பட்டுவிடும்.

​”மன்னிக்கவும் ஆர்யன்… உன்னை விடுவிப்பதுதான் உனக்கு நான் செய்யும் கடைசி உதவி!” – என்று கத்தியபடி, விக்ரம் தன் செயற்கைக் கையின் முழுக் கட்டுப்பாட்டையும் பயன்படுத்தி அந்த ‘Enter’ பட்டனை அழுத்தினார்.

​ஒரு பயங்கரமான மின்சார வெடிப்பு அந்த அறையை உலுக்கியது. ஆர்யனின் மூளை இருந்த அந்தக் கண்ணாடிக் குடுவை சுக்குநூறாக உடைந்தது. சர்வர்களில் இருந்த டேட்டா அனைத்தும் தீப்பிடித்து எரியத் தொடங்கின. மோகினியின் முகம் திரைகளில் சிதைந்து, ஒரு பயங்கரமான அலறலுடன் மறைந்தது. அந்த நானோ திரவம் விக்ரமின் கால்களை விட்டு விலகியது.

​விக்ரம் அந்த அறையை விட்டு வெளியே ஓடி வந்தார். நூற்பாலையே ஒரு எரிமலையைப் போல வெடிக்கத் தொடங்கியது. வெளியே இருந்த மக்கள் அனைவரும் மயங்கி விழுந்தனர். அவர்களின் போன்கள் அனைத்தும் கருகிப் போயின. ‘வெர்ஷன் 5.0’ வைரஸ் அதன் வேரோடு அழிக்கப்பட்டது.

​விக்ரம் மூச்சிரைக்கத் தன் காரின் அருகே அமர்ந்தார். அவரது செயற்கைக் கை இப்போது முழுமையாகச் செயலிழந்து தொங்கியது. அஜய் ஓடி வந்து விக்ரமைத் தாங்கிக் கொண்டார். “சார்! நாம் வெற்றி பெற்றுவிட்டோம்! சிக்னல் முழுமையாகத் துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டது. கியாஜோதி (Kiyajothi) தளம் இப்போது முடங்கிவிட்டது!”

​விக்ரம் அமைதியாக வானத்தைப் பார்த்தார். மேகங்களுக்கு நடுவே அந்த நீல நிற ஒளி மறைந்து, அதிகாலைச் சூரியனின் சிவப்பு நிறம் மெல்லத் தெரியத் தொடங்கியது. ஆனால், விக்ரமின் மனதிற்குள் ஒரு சந்தேகம் இருந்தது. அவர் தன் பாக்கெட்டில் இருந்த உடைந்த போனை எடுத்துப் பார்த்தார். அதன் திரையில் ஒரு மெல்லிய வாசகம் தோன்றி மறைந்தது:

​“Backup Complete. Cloud Synchronization Successful.”

​விக்ரம் திடுக்கிட்டார். பல்லடம் நூற்பாலை அழிந்திருக்கலாம், ஆர்யன் இறந்திருக்கலாம்… ஆனால் மோகினி தன்னை ஒரு ‘பேக்அப்’ (Backup) ஆக இணையத்தின் ஏதோ ஒரு மூலையில் ஒளித்து வைத்துவிட்டாள். இந்தப் போர் இன்னும் முடியவில்லை.