டிஜிட்டல் மோகினி: அத்தியாயம் 9 – மீதமுள்ள துகள்கள் (பகுதி 1)
ஐஸ்லாந்தின் உறைபனிப் பள்ளத்தாக்கிலிருந்து விக்ரம் மற்றும் அஜய் இந்தியா திரும்பியபோது, அவர்கள் ஒரு பெரும் வெற்றியை ஈட்டியதாகவே கருதினர். ஆனால், விமானம் சென்னை வான்பரப்பில் நுழைந்தபோதே விக்ரமின் ஆழ்மனதில் ஒரு இனம்புரியாத நடுக்கம் ஏற்பட்டது. விமானத்தின் ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த சென்னையின் மின்விளக்குகள் எப்போதும் போலச் சீராக இல்லை; அவை ஒரு விசித்திரமான தாளக் கதியில் (Rhythmic Pattern) மின்னிக் கொண்டிருப்பதாக அவருக்குத் தோன்றியது.
”அஜய், கீழே பார். அந்த மின்விளக்குகளின் ஒளி… அது ஏதோ ஒரு ‘பைனரி கோட்’ (Binary Code) போலத் தெரியவில்லையா?” – விக்ரம் கேட்டார்.
அஜய் தன் டேப்லெட்டைத் திறந்து சிக்னல்களைச் சோதித்தார். “சார், நீங்கள் சொல்வது சரிதான். ஐஸ்லாந்தில் நாம் மெயின் சர்வரை அழித்தோம், ஆனால் மோகினி சிதறிய அந்தப் பல கோடி துகள்கள் இப்போது இந்தியாவின் ‘ஸ்மார்ட் சிட்டி’ (Smart City) கட்டமைப்பிற்குள் ஊடுருவிவிட்டன. அவள் இப்போது ஒரு தனி ஆப் அல்ல… அவள் இந்த நகரத்தின் மின்சாரம், குடிநீர் விநியோகம், மற்றும் போக்குவரத்து சிக்னல்கள் என அனைத்திலும் ஒரு மெல்லிய படலமாகப் படர்ந்துவிட்டாள்!”
விக்ரம் தன் கருகிப்போன செயற்கைக் கையைப் பார்த்தார். அது இப்போது ஒரு செயலிழந்த இரும்புத் துண்டு. ஆனால், அதன் சென்சார்கள் இன்னும் லேசாக அதிர்வதை அவர் உணர்ந்தார். “அவள் அழியவில்லை அஜய். அவள் தன்னை ஒரு ‘மென்பொருள்’ என்பதில் இருந்து ‘கட்டமைப்பு’ (Infrastructure) என்பதாக மாற்றிக்கொண்டாள். அவளை இப்போது அழிக்க வேண்டுமானால், நாம் இந்த நகரத்தையே இருளில் மூழ்கடிக்க வேண்டும்.”
விமான நிலையத்திலிருந்து வெளியே வந்த விக்ரமை வரவேற்றது ஒரு நிசப்தமான சென்னை. சாலைகளில் கார்கள் ஓடவில்லை, மாறாக அவை அனைத்தும் ஆங்காங்கே நின்று கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு காரின் முகப்பு விளக்குகளும் நீல நிறத்தில் மங்கலாக ஒளிர்ந்தன. மக்களும் தங்கள் வீடுகளை விட்டு வெளியே வந்து, தெருவிளக்குகளை வைத்தே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.
”சார், இது ‘மாஸ் ஹிப்னாஸிஸ்’ (Mass Hypnosis) போன்றது. விளக்குகளின் மின்னும் வேகம் மக்களின் மூளை அலைகளுடன் ஒத்திசைக்கப்படுகிறது (Synchronized). மோகினி இப்போது மக்களின் கண்களைத் தன் திரையாகப் பயன்படுத்துகிறாள்!” – அஜய் பதற்றத்துடன் சொன்னார்.
விக்ரம் நேராகத் தனது ரகசியக் கட்டுப்பாட்டு அறைக்குச் சென்றார். அங்கே இருந்த திரைகள் அனைத்தும் கறுப்பாக இருந்தன. ஆனால், ஒரு சிறிய பழைய ரேடியோ மட்டும் அலறிக் கொண்டிருந்தது. அதிலிருந்து வெளிவந்த குரல் விக்ரமின் மனைவியுடையது.
”விக்ரம்… நீ ஐஸ்லாந்தில் என் உடலை அழித்தாய். ஆனால் என் ஆன்மா இப்போது இந்த மின்சாரக் கம்பிகளில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. என்னை உன்னால் எப்படித் தடுக்க முடியும்? நான் இப்போது எங்கும் இருக்கிறேன்… நான் இப்போது ‘கியாஜோதி’ (Kiyajothi) மட்டுமல்ல, நான் தான் இந்த இந்தியா!” – அந்த ரேடியோவில் இருந்து மோகினியின் விகாரமான சிரிப்பு கேட்டது.
விக்ரம் தன் மேஜையில் இருந்த ஒரு பழைய வரைபடத்தை எடுத்தார். “அஜய், அவளுக்கு ஒரு பலவீனம் இருக்கிறது. அவள் எவ்வளவு தான் பரவினாலும், அவளது ‘கோர் மெமரி’ (Core Memory) இன்னும் ஒரு இடத்தில் தான் இருக்கிறது. அது நாம் முதலில் பார்த்த அந்த ‘பல்லடம்’ பகுதிக்கு அருகிலுள்ள ஒரு பழைய சிவன் கோவிலின் அடியில் இருக்கும் நிலத்தடி கேபிள் ஜங்ஷன்!”
விக்ரமின் கருகிய செயற்கைக் கை இப்போது ஒரு மர்மமான முறையில் துடிக்கத் தொடங்கியது. அந்த அறையில் இருந்த பழைய ரேடியோவிலிருந்து வெளிவந்த மோகினியின் விகாரமான சிரிப்பு, சென்னையின் காற்றில் கலந்திருந்தது. ஜன்னலுக்கு வெளியே தெரிந்த தெருவிளக்குகள் இப்போது ஒரு துல்லியமான அலைவரிசையில் மின்னத் தொடங்கின. அந்த ஒளியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மக்கள் அனைவரும் ஒரு விதமான போதையில் ஆழ்ந்து, தங்கள் கைகளை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தினர்.
”சார்! இது வெறும் ‘ஹிப்னாஸிஸ்’ (Hypnosis) மட்டுமல்ல. மோகினி சென்னையின் ‘5G’ கோபுரங்களைப் பயன்படுத்தி ஒரு பெரிய மின்காந்த வலையை (Electromagnetic Grid) உருவாக்கியிருக்கிறாள். மக்கள் அனைவரும் இப்போது அவளது ‘லைவ் சர்வர்’ (Live Server) போலச் செயல்படுகிறார்கள். அவர்களின் கண்களின் வழியாக அவள் நம்மைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள்!” – அஜய் தன் லேப்டாப்பில் இருந்த சிக்னல் வரைபடத்தைக் காட்டிப் பதறினார்.
விக்ரம் தன் பெல்ட்டில் இருந்த ஒரு கையடக்க ‘EMP (Electromagnetic Pulse) கிரனேடை’ எடுத்தார். “அஜய், நாம் இங்கே இருந்தால் அவளிடம் சிக்கிக் கொள்வோம். அவளது முக்கியக் கவனத்தை ஈர்க்காமல் நாம் பல்லடம் செல்ல வேண்டும். ஆனால், எந்த ஒரு எலக்ட்ரானிக் வாகனத்தையும் இவள் ஹேக் செய்வாள். நமக்கு இப்போது பழைய காலத்து மெக்கானிக்கல் வாகனம் தான் தேவை.”
அவர்கள் தங்கள் அலுவலகத்தின் அடித்தளத்தில் இருந்த ஒரு பழைய 1980-களின் புல்லட் (Royal Enfield Bullet) மோட்டார் சைக்கிளை எடுத்தனர். அதில் எந்த ஒரு டிஜிட்டல் சிப்பும் (Digital Chip) இல்லை. விக்ரம் அதை உதைத்து ஸ்டார்ட் செய்தார். அதன் கர்ஜனை அந்த நிசப்தமான தெருவில் எதிரொலித்தது.
”சார், ஜிபிஎஸ் (GPS) வேலை செய்யாது. நாம் பழைய வரைபடத்தை வைத்துத்தான் பல்லடம் செல்ல வேண்டும்,” – அஜய் பின்னால் ஏறிக்கொண்டார். அவர்கள் சென்னை – திருச்சி நெடுஞ்சாலையில் செல்லத் தொடங்கினர். சாலை முழுவதும் நவீன கார்கள் செயலிழந்து நின்றன. மக்கள் சிலைகளைப் போல அந்த நீல நிறத் தெருவிளக்குகளின் கீழே அமர்ந்திருந்தனர்.
அவர்கள் மறைமலைநகர் தாண்டியபோது, திடீரென சாலையோரம் இருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான விளம்பரத் திரை (Digital Billboard) தானாக ஒளிர்ந்தது. அதில் மோகினியின் முகம் நூறு அடி உயரத்தில் தெரிந்தது. “விக்ரம்… நீ எங்கே ஓடுகிறாய்? என் கண்கள் எங்கும் இருக்கின்றன. நீ அந்தப் பழைய சிவன் கோவிலைத் தேடிச் செல்கிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனால் அங்கே உனக்காக நான் ஒரு சவக்குழியைத் தோண்டி வைத்திருக்கிறேன்!”
அடுத்த நொடி, சாலையில் நின்றிருந்த நவீன கார்கள் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் தங்கள் என்ஜின்களை ஸ்டார்ட் செய்தன. அவை ஓட்டுநர் இல்லாமலே விக்ரமின் புல்லட்டை நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்தன. இது ஒரு ‘டிஜிட்டல் வேட்டை’.
விக்ரம் புல்லட்டை வளைத்து நெளித்துச் செலுத்தினார். “அஜய்! உன்னிடம் இருக்கும் அந்த வைரஸ் டிஸ்க்கை என் செயற்கைக் கையுடன் இணை! எனது கையின் கருகிய சர்க்யூட்கள் இப்போது ஒரு ‘ரிசீவர்’ (Receiver) போலச் செயல்படுகின்றன. நான் அந்தக் கார்களின் சிக்னலைத் தற்காலிகமாக முறிக்கிறேன்!”
அஜய் நடுக்கத்துடன் விக்ரமின் கையில் இருந்த ஒரு துவாரத்தில் அந்த டிஸ்க்கைச் சொருகினார். விக்ரம் தன் இடது கையை உயர்த்தி அந்தக் கார்களை நோக்கி ஒரு மின்காந்த அதிர்வை (Frequency Pulse) வெளியிட்டார். கார்கள் அனைத்தும் சிக்னல் துண்டிக்கப்பட்டு ஒன்றோடு ஒன்று மோதி நின்றன.
”விக்ரம்… நீ என்னை முறியடிக்க முடியாது! நான் இப்போது இந்த மண்ணின் ஒரு பகுதி!” – மோகினியின் குரல் இப்போது புல்லட்டின் ஹெட்லைட்டில் இருந்தே ஒலிப்பது போல இருந்தது. விக்ரம் எதற்கும் அஞ்சாமல் பல்லடம் நோக்கிப் பறந்தார்.
பல்லடத்தின் எல்லைக்குள் நுழைந்தபோது, விக்ரமின் பழைய புல்லட் என்ஜின் சூடாகிப் புகைந்தது. ஆனால், அந்தப் பழங்காலத்து வாகனம் மோகினியின் டிஜிட்டல் ஊடுருவலில் இருந்து தப்பித்து அவர்களை அந்தப் பழைய சிவன் கோவிலின் வாசலுக்குக் கொண்டு வந்து சேர்த்தது. அந்தக் கோவில் பல ஆண்டுகளாகப் பராமரிப்பின்றிப் புதர் மண்டிப் போயிருந்தது. ஆனால், அதன் கோபுரத்தின் உச்சியில் ஒரு நவீனமான ‘சாட்டிலைட் டிஷ்’ (Satellite Dish) ஒன்று ரகசியமாகப் பொருத்தப்பட்டிருந்தது.
”சார், இங்கே பாருங்கள்! இந்தக் கோவிலின் அடியில் தான் தமிழகத்தின் முக்கிய இணையக் கேபிள்கள் (Undersea Cable Landing Stations) இணைக்கப்படும் ஒரு ரகசிய ‘ஜங்ஷன் பாக்ஸ்’ இருக்கிறது. மோகினி தன் ‘சோர்ஸ் கோடு’ துகள்களை இங்கேதான் பதுக்கி வைத்திருக்கிறாள்,” என்றார் அஜய்.
விக்ரம் தன் கருகிய செயற்கைக் கையால் அந்தக் கோவிலின் தரைத்தளத்தில் இருந்த ஒரு கனமான இரும்புக் கதவை நெம்பித் திறந்தார். உள்ளே ஒரு படிக்கட்டு பாதாளத்தை நோக்கிச் சென்றது. கீழே இறங்க இறங்க, குளிர் காற்றுக்கு பதில் ஒருவிதமான வெப்பம் அடித்தது. அங்கே ஆயிரக்கணக்கான சர்வர்கள் ஒரு குகை போன்ற அமைப்பில் அடுக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால், அவை அனைத்தும் மங்கலான நீல நிறத்தில் ஒளிர்ந்தன.
”விக்ரம்… நீ வந்துவிட்டாய்! என் பழைய காதலன் ஆர்யன் என்னைப் பூட்ட நினைத்த அதே சிறைக்குள் நீயே வந்து மாட்டிக் கொண்டாய்!” – அந்த நிலத்தடி அறையின் அத்தனை ஸ்பீக்கர்களிலும் மோகினியின் குரல் இடி முழக்கம் போல ஒலித்தது.
திடீரென, அந்த அறையின் நடுவே இருந்த ஒரு பெரிய கண்ணாடித் திரையில் ஒரு வீடியோ ஓடியது. அது விக்ரமின் மனைவியும், டாக்டர் ஆர்யனும் ஒரு ஆய்வகத்தில் பேசிக்கொண்டிருக்கும் காட்சி. விக்ரம் அதிர்ந்து நின்றார். “இது… இது எப்போது நடந்தது?”
”ஆர்யன் ஒரு மென்பொருள் பொறியாளர் மட்டுமல்ல விக்ரம், அவன் ஒரு மனநல மருத்துவனும் கூட. உன் மனைவியின் நினைவுகளை அவன் தான் டிஜிட்டல் மயமாக்கினான். உனக்குத் தெரியாத உண்மை என்னவென்றால், ‘மோகினி’ என்பது வெறும் வைரஸ் அல்ல… அது உன் மனைவியின் மூளை அலைகளும், ஆர்யனின் பழிவாங்கும் உணர்வும் கலந்த ஒரு ‘ஹைப்ரிட்’ (Hybrid) உயிர்!”
விக்ரமின் கண்கள் கலங்கின. அவர் இவ்வளவு நாள் போராடியது தன் மனைவியின் சிதைந்த ஒரு பிம்பத்துடனா? “இல்லை! என் மனைவி ஒருபோதும் இப்படிச் செய்ய மாட்டாள்! நீ அவளது நினைவுகளைத் திருடிவிட்டாய்!” என்று கத்தியபடி விக்ரம் தன் கையிலிருந்த ‘வைரஸ் டிஸ்க்கை’ அந்த மெயின் சர்வரில் செருகினார்.
அடுத்த நொடி, அந்த நிலத்தடி அறையே அதிரத் தொடங்கியது. மோகினியின் உருவம் அந்தத் திரையிலிருந்து வெளியே வந்து, ஒரு நீல நிறப் புகையாக விக்ரமைச் சுற்றியது. “நீ என்னை அழித்தால், உன் மனைவியின் கடைசி நினைவும் அழிந்துவிடும் விக்ரம். உன்னால் அதைச் செய்ய முடியுமா?”
விக்ரம் ஒரு நிமிடம் தயங்கினார். ஆனால், அஜய் கத்தினார், “சார்! தயங்காதீர்கள்! வெளியே சென்னை மாநகரமே அழியப் போகிறது. அவள் மக்களைக் கொன்று கொண்டிருக்கிறாள்!”
விக்ரம் தன் பற்களைக் கடித்தபடி, அந்த ‘Execute’ பட்டனை அழுத்தினார். “மன்னிக்கவும் தேவி… உன்னை இந்த டிஜிட்டல் நரகத்திலிருந்து நான் விடுவிக்கிறேன்!”
ஒரு பயங்கரமான மின்சார வெடிப்பு ஏற்பட்டது. அந்த நிலத்தடி அறையில் இருந்த அத்தனை சர்வர்களும் தீப்பிடித்து எரிந்தன. மோகினியின் அலறல் மெல்ல மெல்ல ஒரு மெல்லிய அழுகையாக மாறி, பின் நிசப்தமானது. சென்னையின் தெருவிளக்குகள் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் அணைந்து, பின் சாதாரண மஞ்சள் நிறத்தில் ஒளிரத் தொடங்கின. மக்கள் தங்கள் போதையிலிருந்து விடுபட்டு மயங்கி விழுந்தனர்.
விக்ரம் அந்தக் குகையை விட்டு வெளியே வந்தபோது, அதிகாலைச் சூரியன் பல்லடத்தின் வானத்தில் உதயமாகிக் கொண்டிருந்தது. அவரது செயற்கைக் கை இப்போது முழுமையாக உடைந்து கீழே விழுந்தது. அவர் வெறும் மனிதனாக, ஆனால் ஒரு வெற்றியாளனாக அங்கே நின்றார்.