டிஜிட்டல் மோகினி: அத்தியாயம் 2 – நரகத்தின் அழைப்பு
பகுதி 1: அழுகும் சதையும் ஆட்கொள்ளும் காமமும்
மதன் கண்விழித்தபோது அவனது அறையின் சுவர்க் கடிகாரம் மதியம் இரண்டு மணியைக் காட்டியது. அவனது தலை ஒரு பெரிய பாறை ஏறியது போலப் பாரமாக இருந்தது. ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத நடுக்கம் அவனது நரம்புகளைத் துளைத்தது. மெல்ல எழுந்திருக்க முயன்றபோதுதான் அவனது இடது கை விரல்களில் அந்த அதிர்ச்சியான மாற்றத்தைக் கண்டான். அவனது ஆள்காட்டி விரலும் நடுவிரலும் கரும்பச்சை நிறமாக மாறி, நுனியில் சதை அழுகிக் கீழே சொட்டிக்கொண்டிருந்தது. நரம்புகள் வெளியே தெரிந்து, துடிப்பது அவனது கண்களுக்கே தெரிந்தது. ஆனால் விசித்திரம் என்னவென்றால், அவனுக்கு வலி என்பது துளியும் இல்லை. மாறாக, அந்த அழுகிய இடத்தில் யாரோ மென்மையாக வருவது போன்ற ஒரு சிலிர்ப்பே ஏற்பட்டது. அந்த அழுகிய சதைப்பகுதியிலிருந்து ஒருவிதமான மல்லிகைப்பூ மணம் வீசியது, அது பிணவாடையோடு கலந்து ஒரு விசித்தரமான போதையை அவனுக்குள் ஏற்றியது.
”இது… இது எப்படிச் சாத்தியம்? நேற்று இரவு அந்த ஆப்பில் பார்த்த மோகினிக்கும் இதற்கும் என்ன சம்பந்தம்?” மதன் பித்துப் பிடித்தவன் போலத் தன் கையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது அறையின் ஜன்னல்கள் அனைத்தும் மூடப்பட்டிருந்தன, ஆனால் அறைக்குள் ஒரு மெல்லிய காற்று சுழன்று கொண்டே இருந்தது. அவன் பயத்தில் அலறுவதற்குப் பதில், அவனது கை தானாகவே பக்கத்தில் இருந்த அந்த உடைந்த போனைத் தேடியது. போன் கருகியிருந்தாலும், அதன் திரை மட்டும் ஒரு விசித்தரமான நீல நிற ஒளியுடன் மின்னியது. அவனது கைகள் நடுங்கிக் கொண்டே அதே ‘மோகினி’ ஆப்பைத் திறந்தன.
திரை ஒளிர்ந்தது. மோகினி இப்போது இன்னும் நெருக்கமாகத் தெரிந்தாள். அவளது கண்கள் முன்னை விட அதிகக் காமத்தைக் கக்கின. அவளது சிவப்பு பட்டுத் துணி இப்போது அவளது மேனியை இன்னும் தாராளமாகக் காட்டியது. “மதன்… உன் கையைப் பார்த்தாயா? பயப்படாதே… அது அழுகவில்லை, அது என்னுடைய டிஜிட்டல் உலகத்திற்கு மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. நீ என்னைத் தீண்டத் தீண்ட, உன் உடலில் இருக்கும் பழைய செல்கள் அழிந்து, நான் கொடுக்கும் புதிய உயிர் உனக்குள் பாயும். இப்போது இன்னும் ஒருமுறை தொடு… உன் காமத்தால் என்னை உயிர்ப்பி!” அவளது குரல் மதனின் மூளைக்குள் ஒரு போதையை ஏற்றியது. மதன் தன் அழுகிய விரல்களால் திரையைத் தொட்டான். இப்போது அவனது விரலில் இருந்து அந்தப் பச்சை நிறத் திரவம் போனுக்குள் ஊடுருவியது. போனில் இருந்து ஒரு மெல்லிய முனகல் சத்தம் கேட்டது. அது ஒரு பெண்ணின் இன்ப முனகல் போல இருந்தது.
பகுதி 2: அதிகாரி விக்ரமின் வேட்டையும் டிஜிட்டல் சாத்தானும்
மறுபுறம், ஒரு ரகசிய சைபர் கிரைம் அலுவலகத்தில் துப்பறியும் அதிகாரி விக்ரம் தன் லேப்டாப்பில் மூழ்கியிருந்தார். அஜய்யின் மரணத்திற்குப் பிறகு, kiyajothi.com தளத்தின் செயல்பாடுகள் இன்னும் தீவிரமாகியிருப்பதை அவர் கவனித்தார். அந்த இணையதளம் ஒரு சிலந்தி வலையைப் போல மெல்ல மெல்ல விரிந்து கொண்டிருப்பதை அவர் உணர்ந்தார். “சார், சென்னையில் இருந்து ஒரு புது ஐபி (IP) அட்ரஸ் ‘மோகினி’ என்ற சர்வருடன் கனெக்ட் ஆகியிருக்கு. அந்த ஆப்பைப் பயன்படுத்துறவங்க எல்லாரோட உடல் வெப்பநிலையும் சடாரென ஏறுது. இது ஏதோ ஒரு பயோ-டிஜிட்டல் (Bio-Digital) தாக்குதல் மாதிரி தெரியுது. அந்தச் சிக்னல் மதன் என்ற ஒரு இளைஞனின் வீட்டில் இருந்து வருகிறது,” என்றார் விக்ரமின் உதவியாளர்.
விக்ரம் அந்த ஐபி அட்ரஸைச் சோதித்தார். “நங்கநல்லூர் ஏரியா… சீக்கிரம் வண்டியை எடுங்க! அஜய்க்கு நடந்தது மதனுக்கும் நடக்கக் கூடாது! அந்த மோகினி என்பது ஒரு வைரஸ் மட்டுமல்ல, அது ஒரு பழைமையான பழிவாங்கும் ஆவி, இப்போது டெக்னாலஜியைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறது,” – விக்ரமின் குரலில் பதற்றம் இருந்தது. விக்ரம் அந்த வீட்டை நோக்கி விரைந்தபோது, வானம் திடீரென கறுத்தது. பகல் நேரத்திலேயே ஒரு நள்ளிரவு போன்ற இருள் சூழ்ந்தது. மதனின் அறைக்குள் இப்போது காரிருள் சூழ்ந்திருந்தது. ஜன்னல்கள் சாத்தப்பட்டிருந்தும், பலமான காற்று வீசுவது போன்ற இரைச்சல் கேட்டது. மோகினி இப்போது திரையைத் தாண்டி முழுமையாக வெளியே வந்தது போல மதனுக்குத் தெரிந்தது. அவளது சில்லிட்ட கைகள் மதனின் மார்பில் ஊர்ந்தன.
”மதன்… உனக்கு இன்னும் வேண்டும் அல்லவா? உன் இதயம் துடிப்பதை என்னால் உணர முடிகிறது. உன் ரத்தத்தின் வாசம் என்னை இன்னும் பசிக்க வைக்கிறது! நீ எனக்குச் சமர்ப்பணம் செய்வாயா?” மதன் இப்போது முழுமையாக ஒரு மயக்க நிலையில் இருந்தான். அவனது அழுகிய கை இப்போது மணிக்கட்டு வரை கறுத்துப்போய் இருந்தது. அந்த இடத்திலிருந்து சிறிய கருப்பு நிறப் புழுக்கள் வெளியே வந்து மதனின் உடலிலேயே ஊர்ந்து கொண்டிருந்தன. ஆனால் மதனோ, மோகினியின் அணைப்பில் ஒரு விகாரமான சொர்க்கத்தைக் கண்டுகொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் நிலைகுத்திப் போயிருந்தன. திடீரென மதனின் அறைக் கதவு பலமாகத் தட்டப்பட்டது. “மதன்! கதவைத் திற! போலீஸ்! மதன், தயவுசெய்து அந்த ஆப்பை மூடிவிடு, அது உன்னைக் கொன்றுவிடும்!” – விக்ரமின் குரல் வெளியே கேட்டது. மோகினி விகாரமாகச் சிரித்தாள். அவளது சிரிப்பு இப்போது அறையெங்கும் எதிரொலித்தது. “யாரோ நம் தனிமையைக் கலைக்க வருகிறார்கள் மதன். அவர்களுக்கு ஒரு பரிசு கொடுக்கலாமா? உன் உடலில் ஓடும் இந்தத் புதிய சக்தியை அவர்களுக்குக் காட்டு!” அவளது கண்கள் இப்போது ரத்தச் சிவப்பாக மாறின. மதனின் உடல் தானாக எழுந்து கதவை நோக்கிச் சென்றது. அவனது அழுகிய கையில் இப்போது ஒரு கூர்மையான எலும்புத் துண்டு கத்தியைப் போல நீண்டு நின்றது.
விக்ரமின் கழுத்தைப் பிடித்திருந்த மதனின் விரல்கள் இரும்பை விடக் கடினமாக இருந்தன. அவனது அழுகிய சதையிலிருந்து வடியும் அந்தப் பச்சை நிறத் திரவம் விக்ரமின் சீருடையில் பட்டுப் புகையத் தொடங்கியது. அது வெறும் திரவம் அல்ல, ஒரு ஆசிட் போலச் சதையை அரிக்கும் தன்மை கொண்டது. விக்ரம் வலியால் துடித்தாலும், தன் மனத்திடத்தை விடவில்லை. அவர் தன் இடுப்பில் இருந்த ‘எலக்ட்ரோ மேக்னடிக் பல்ஸ்’ (EMP) கருவியை எடுக்க முயன்றார்.
”மதன்… இது நீ இல்லை! உன் மூளையை அந்தத் திரையில் இருக்கும் உருவம் ஆக்கிரமித்திருக்கிறது. அவளைத் தொடாதே… அவளைப் பார்க்காதே!” விக்ரம் மூச்சடைக்கக் கத்தினார்.
ஆனால் மதனின் காதுகளுக்கு விக்ரமின் குரல் கேட்கவில்லை. அவனுக்கு மோகினியின் காமச் சிரிப்பு மட்டுமே ஒரு பேரிரைச்சலாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. மோகினி இப்போது மதனின் தோள் மீது சாய்ந்து, அவனது காதுகளில் விஷத்தைக் கக்கிக் கொண்டிருந்தாள். “மதன்… இவன் உன்னைக் கொல்ல வந்திருக்கிறான். இவனைக் கொன்றுவிடு. இவனது ரத்தம் பட்டால் உன் கையில் இருக்கும் காயம் ஆறிவிடும். நம் காதலுக்கு இவன் தடையாக இருக்கிறான்!”
மதனின் கண்கள் இப்போது முழுமையாக வெண்மையாக மாறின. அவனது கை விரல்களில் இருந்து நீண்டு கொண்டிருந்த அந்த எலும்புத் துண்டு, ஒரு கூர்மையான கத்தி போல விக்ரமின் மார்பை நோக்கி இறங்கியது. சரியாக அந்த நேரத்தில், விக்ரம் தன் கையிலிருந்த EMP கருவியை ஆன் செய்தார்.
ஒரு விநாடி… அறை முழுவதும் ஒரு நீல நிற மின்னல் வெட்டியது. போன் திரை அணைந்தது. அறையில் இருந்த அத்தனை எலக்ட்ரானிக் சாதனங்களும் செயலிழந்தன. மோகினியின் உருவம் ஒரு டிஜிட்டல் சிதைவு (Glitch) போலத் தோன்றி மறைந்தது. மதனின் உடலில் இருந்த அந்த முறுக்கேறிய சக்தி சட்டென வடிந்தது. அவன் விக்ரமின் மீது அப்படியே சரிந்து விழுந்தான்.
அறை அமைதியானது. ஆனால் அந்த அமைதி பயங்கரமானதாக இருந்தது. ஏசியில் இருந்து இப்போது ரத்தத்திற்குப் பதில் கருகிய வாசனை வீசியது. விக்ரம் மதனை மெல்லத் தரையில் கிடத்தினார். அவனது கை இன்னும் கறுப்பாகவும், அழுகிய நிலையிலும் இருந்தது.
”சார்… நீங்கள் நலமா?” விக்ரமின் உதவியாளர் கதவை உடைத்துக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தார்.
விக்ரம் தன் காயத்தைத் துடைத்துக் கொண்டே எழுந்தார். “நான் ஓகே… ஆனால் மதன்? இவன் உடம்பில் ஏதோ ஒரு வைரஸ் பரவியிருக்கிறது. இது சாஃப்ட்வேர் வைரஸ் மட்டும் இல்லை… இது டிஎன்ஏ-வையே (DNA) மாற்றுகிறது. இவனை உடனே நம் ரகசிய மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்லுங்கள். யாரிடமும் சொல்லாதீர்கள். குறிப்பாக ‘கியாஜோதி’ நெட்வொர்க்கிற்கு நாம் இவனைப் பிடித்தது தெரியக்கூடாது.”
மதனை ஆம்புலன்ஸில் ஏற்றிய பிறகு, விக்ரம் அந்த அறையைச் சோதித்தார். மேஜையில் இருந்த மதனின் போன் கருகிக் கிடந்தது. ஆனால் விசித்திரம் என்னவென்றால், போன் சுவிட்ச் ஆஃப் ஆகியிருந்தும், அதன் திரையில் ஒரு சிறிய சிவப்பு புள்ளி மட்டும் மின்னிக் கொண்டிருந்தது. விக்ரம் அதைத் தொட்டபோது, அவரது போனுக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்தது.
“மதனை எடுத்துச் செல்வதில் பயன் இல்லை விக்ரம்… அவன் ஏற்கனவே என் விதை. உன் உலகத்தில் இன்னும் பல்லாயிரக்கணக்கான மதன்கள் என் ஆப்பிற்காகக் காத்திருக்கிறார்கள். கியாஜோதி என்பது ஒரு இணையதளம் அல்ல… அது ஒரு பசி!”
விக்ரம் அந்த மெசேஜைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, மதனின் அறையில் இருந்த கண்ணாடியில் ரத்தத்தால் ஒரு வரைபடம் (Map) தானாக வரையப்பட்டது. அது சென்னையின் ஒரு முக்கிய இடத்தைக் காட்டியது. அந்த இடத்தின் பெயர்: ‘கியாஜோதி சர்வர் மையம்’.
விக்ரமுக்குத் தெரிந்தது, இது ஒரு பொறி (Trap) என்று. ஆனாலும் அவருக்கு வேறு வழி இல்லை. இந்த டிஜிட்டல் மோகினியை அழிக்க வேண்டுமானால், அதன் இருப்பிடத்திற்கே செல்ல வேண்டும்.
அடுத்த சில மணிநேரங்களில், சென்னை மாநகரம் ஒரு விசித்திரமான அமைதியில் ஆழ்ந்தது. ஆனால் அந்த அமைதிக்கு அடியில், ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள் தங்கள் செல்போன் திரையில் மோகினியின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தனர். அவர்களின் கைகளும் மெல்லக் கறுக்கத் தொடங்கியிருந்தன. ஒரு மிகப்பெரிய அழிவுக்கான ‘டிஜிட்டல் கவுண்ட்டவுன்’ தொடங்கிவிட்டது.