அத்தியாயம் 3: கொடுமணல் நோக்கிய பயணம் (பகுதி – 1)
பல்லடம் அண்ணா நகரின் அந்த அமைதியான அதிகாலைப் பொழுது.
கிழக்கு வானம் மெல்லச் சிவக்கத் தொடங்கியது. ஊர் இன்னும் உறக்கத்திலிருந்து எழவில்லை, ஆனால் கியாஜோதி இல்லத்தில் ஒரு சரித்திரத் தேடலுக்கான பரபரப்பு நிலவியது. முந்தைய இரவு தூக்கமே இல்லாமல், தனது நவீன கேமராக்களையும், லென்ஸ்களையும் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்த யோகி, கியாஜோதி அய்யாவின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தான்.
கியாஜோதி அய்யா ஒரு பழைய தோல்பையைத் தோளில் மாட்டிக்கொண்டு வெளியே வந்தார். அந்தப் பைக்குள் அந்தச் செப்புப் பட்டயம் பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்டிருந்தது. “யோகி, கிளம்பலாமா? ரதகாரர்களின் அந்த ரகசிய நிலவறை நம் வருகைக்காக ஈராயிரம் ஆண்டுகளாகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது!” என்றார். அவரது குரலில் இருந்த அந்த உறுதி, யோகிக்கு ஒரு புதிய உத்வேகத்தைத் தந்தது.
இருவரும் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து, பல்லடம் – தாராபுரம் சாலையில் நடந்தனர். அதிகாலைக் காற்று இதமாக வீசியது. தூரத்தில் தெரிந்த அந்தப் பழைய மாரியம்மன் கோவில் கோபுரம், விடியற்கால வெளிச்சத்தில் ஒரு மர்மமான நிழலாகத் தெரிந்தது. சாலையின் இருபுறமும் இருந்த வேப்ப மரங்கள் காற்றில் அசைந்து, ஏதோ ஒரு பழைய ரகசியத்தை ரகசியமாகப் பேசுவது போலிருந்தது.
அவர்கள் பல்லடம் பேருந்து நிலையத்தின் அந்தப் புகழ்பெற்ற ஆட்டோ ஸ்டேண்டிற்கு வந்தனர். நேற்று மதியம் யோகி பார்த்த அதே ஆட்டோக்கள், இப்போதும் கிழக்கு நோக்கி அணிவகுத்து நின்றன. “ஐயா, ஏன் இந்த ஆட்டோக்கள் எப்போதும் கிழக்கு நோக்கியே நிற்கின்றன?” என்று யோகி ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான்.
கியாஜோதி அய்யா ஒரு மெல்லிய சிரிப்புடன் சொன்னார், “யோகி, இது வெறும் ஆட்டோ ஸ்டேண்ட் மட்டுமல்ல. சங்க காலத்தில் இதே இடத்தில்தான் ‘ரதகாரர்களின்’ பட்டறைகள் இருந்தன. விடியற்காலையில் உதிக்கும் சூரியனின் முதல் ஒளி, தங்கள் உலைக்களத்து நெருப்பின் மேல் பட வேண்டும் என்பது உங்கள் முன்னோர்களின் ஐதீகம். அந்தப் பாரம்பரியம் இன்றும் இந்த ஆட்டோக்காரர்களிடம் அறியாமலேயே தொடர்கிறது!”
யோகி வியந்து போனான். ஒரு சாதாரண ஆட்டோ ஸ்டேண்டிற்குப் பின்னால் இவ்வளவு பெரிய சரித்திரம் இருக்குமென்று அவன் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. அவர்கள் ஒரு ஆட்டோவில் ஏறி, கொடுமணல் நோக்கிப் பயணத்தைத் தொடங்கினர். ஆட்டோ பல்லடத்தின் நவீனக் கட்டிடங்களைக் கடந்து, கிராமப்புறச் சாலைகளுக்குள் நுழைந்தது. சாலையின் இருபுறமும் தெரிந்த அந்தப் பழைய கற்களும், சிதிலமடைந்த மதில் சுவர்களும் யோகியின் கேமரா கண்களுக்கு ஒரு புதுவிதமான சரித்திரப் படலமாகத் தெரிந்தன.
நொய்யல் ஆற்றின் சத்தம் தூரத்தில் கேட்கத் தொடங்கியது. அந்த ஆற்று மணலில் தான் ரதகாரர்களின் அந்த ரகசிய உருக்கு உலைகள் புதைந்து கிடக்கின்றன. யோகி தனது கேமராவைத் தயார் செய்து கொண்டான். அவனது இதயம் இப்போது ஒரு இயந்திரத்தைப் போல வேகமாகத் துடித்தது.
பல்லடம் – தாராபுரம் சாலையின் இருபுறமும் இருந்த புளிய மரங்கள், அதிகாலைப் பனியில் நனைந்து கரும்பச்சை நிறத்தில் காட்சியளித்தன. ஆட்டோ சத்தமில்லாமல் அந்தத் தார்ச்சாலையில் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. யோகி ஜன்னல் வழியாக வெளியூடுருவும் காட்சிகளைக் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். நவீனத் தமிழ்நாட்டின் ஒரு சாதாரணச் சாலை போலத் தெரிந்தாலும், கியாஜோதி அய்யா சொல்லச் சொல்ல அந்தச் சாலையின் ஒவ்வொரு கல்லும் ஒரு சரித்திரப் பாடமாக மாறியது.
”யோகி, இந்தப் பாதையைப் பார். இது சாதாரணச் சாலை அல்ல. ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ரோம் நகரின் பொற்காசுகளைச் சுமந்து கொண்டு குதிரை வண்டிகள் இதே பாதையில் தான் சென்றன. இந்தப் பகுதிக்கு ‘ராஜகேசரிப் பெருவழி’ என்று பெயர். சேர நாட்டு முசிறித் துறைமுகத்திலிருந்து, சோழ நாட்டுப் பூம்புகார் வரை இணைக்கும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான வணிகப் பாதையின் ஒரு முக்கியக் கண்ணி தான் இந்தப் பல்லடம்!” என்றார் கியாஜோதி அய்யா.
யோகி தனது கேமராவைத் திருப்பி, அந்தச் சாலையின் வளைவுகளையும், தூரத்தில் தெரிந்த நீல நிற மலைகளையும் படம் பிடித்தான். “ஐயா, அப்படியானால் என் முன்னோர்கள் செய்த வாள்கள் இந்தக் காட்டுப் பாதையில்தான் கழுதைகளின் முதுகில் சுமந்து செல்லப்பட்டதா?” என்று வியப்புடன் கேட்டான்.
கியாஜோதி அய்யா சிரித்தார். “ஆமாம் யோகி. ஆனால் அவை வெறும் வாள்கள் அல்ல; அவை உலகத்தையே ஆளத் துடித்த ரோமானியப் பேரரசின் கௌரவம். இதோ பார்… நாம் கொடுமணல் எல்லைக்குள் நுழைகிறோம்!”
ஆட்டோ பிரதான சாலையிலிருந்து பிரிந்து, நொய்யல் ஆற்றை நோக்கிச் செல்லும் ஒரு மண் பாதையில் திரும்பியது. அங்கே ஒரு பெரிய ‘ஒற்றைக்கல் தூண்’ (Menhir) மௌனமாக நின்றிருந்தது. காலத்தின் கோலத்தால் அதன் ஒரு பகுதி மண்ணில் புதைந்திருந்தாலும், அதன் கம்பீரம் குறையவில்லை. யோகி ஆட்டோவை நிறுத்தச் சொல்லிவிட்டுக் கீழே இறங்கினான். அந்தத் தூணின் அருகே சென்றபோது, அவனது இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
”ஐயா! இந்தப் பாருங்கள்!” என்று யோகி கத்தினான். அந்தத் தூணின் அடிப்பகுதியில், பாசி படர்ந்த நிலையில், ஒரு மங்கலான சின்னம் தெரிந்தது. அது ஒரு உளி மற்றும் சக்கரம்! கியாஜோதி அய்யா சொன்ன அந்தப் பட்டயத்தில் இருந்த அதே குறியீடு!
யோகி மண்டியிட்டு அமர்ந்து, அந்தச் சின்னத்தின் மீது இருந்த மண்ணைத் தனது கைகளால் மெல்லத் துடைத்தான். அந்த நிமிடம் அவனது உடலில் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது. 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, தன் வம்சத்தின் ஒரு வீரன் இதே இடத்தில் நின்று, இந்தச் சின்னத்தைச் செதுக்கியிருப்பான் என்ற எண்ணம் அவனை உறைய வைத்தது. “ஐயா, இதுதான் அந்த ரகசிய நிலவறைக்கான திசையைக் காட்டும் அடையாளமா?” என்று கேட்டான்.
கியாஜோதி அய்யா அந்தத் தூணின் நிழலைப் பார்த்தார். அதிகாலைச் சூரியனின் ஒளி பட்டு, அந்தத் தூணின் நிழல் ஒரு குறிப்பிட்ட திசையில் நீண்டிருந்தது. “யோகி, ரதகாரர்கள் எதையும் சாதாரணமாகச் செய்ய மாட்டார்கள். நிழல் காட்டும் அந்தத் திசையில் தான் ‘உருக்கு உலைகள்’ இருக்கின்றன. வா… நம் தேடல் இப்போதுதான் நிஜமாகத் தொடங்குகிறது!”
நொய்யல் ஆற்றின் மெல்லிய சலசலப்பு காதுகளில் விழத் தொடங்கியது. அந்த ஆற்றங்கரை மணல் பரப்பு, காலத்தின் பல ரகசியங்களைத் தன்னுள் புதைத்து வைத்திருக்கும் ஒரு மர்மப் பெட்டி போலக் காட்சியளித்தது. யோகி தனது நவீன ரகக் கேமராவைத் தோளில் இறுக்கிக் கொண்டு, கியாஜோதி அய்யாவைப் பின்தொடர்ந்தான். அந்தப் பகுதி முழுவதும் ஆங்காங்கே சிதறிக் கிடந்த கருப்பு நிறக் கற்கள், சாதாரணக் கற்கள் அல்ல; அவை ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இரும்பை உருக்கிய போது வெளியேறிய ‘கசடுகள்’ (Iron Slag).
”யோகி, இதோ பார்… இந்த மண்பரப்பின் கீழே தான் உன் முன்னோர்களின் மாபெரும் தொழிற்சாலை இருந்தது. ரோம் நாட்டுத் தளபதிகள் வியந்து பாராட்டிய அந்த ‘உருக்கு வாள்கள்’ இதே நெருப்பில்தான் பிறந்தன!” என்றார் கியாஜோதி அய்யா. அவரது கண்கள் அந்த நிலப்பரப்பை ஒரு எக்ஸ்-ரே எடுப்பது போல ஊடுருவின.
யோகி தனது கேமராவின் ‘தெர்மல் ஸ்கேனர்’ (Thermal Scanner) வசதியை ஆன் செய்தான். நவீனத் தொழில்நுட்பத்தின் உதவியுடன் அந்த நிலத்தடி அமைப்புகளை ஆராயத் தொடங்கினான். திடீரென கேமராவின் திரையில் ஒரு விசித்திரமான சதுர வடிவம் மின்னியது. “ஐயா! இங்கே பாருங்கள்! மண்ணுக்கு அடியில் ஏதோ ஒரு கட்டுமானம் இருக்கிறது!” என்று உற்சாகத்தில் கத்தினான் யோகி.
அவர்கள் இருவரும் அந்த இடத்தை நோக்கி ஓடினர். அங்கே ஒரு பெரிய வேப்ப மரம் வேர்விட்டு வளர்ந்திருந்தது. அந்த மரத்தின் வேர்களுக்கு நடுவே, ஒரு பழைய கற்கட்டுமானம் மங்கலாகத் தெரிந்தது. யோகி மண்டியிட்டு அமர்ந்து, அந்த வேர்களை மெல்ல விலக்கினான். அங்கே ஒரு கனமான கல் கதவு தெரிந்தது. அந்தக் கதவின் நடுவே, ஒரு முக்கோண வடிவிலான துளை இருந்தது.
கியாஜோதி அய்யா தனது தோல்பையிலிருந்து அந்தச் செப்புப் பட்டயத்தை எடுத்தார். “யோகி, இந்தப் பட்டயத்தின் வடிவம் நினைவிருக்கிறதா? இது ஒரு சாதாரணத் தகடு அல்ல… இதுதான் இந்த நிலவறையைத் திறக்கும் சாவி!” என்றார். பட்டயத்தின் முக்கோண முனையை அந்தக் கல் கதவின் துளையோடு பொருத்தினார். ‘சக்’ என்ற ஒரு சத்தம் கேட்டது. ஈராயிரம் ஆண்டுகளாகத் திறக்கப்படாத அந்தச் சரித்திரக் கதவு, ஒரு மெல்லிய அதிர்வுடன் நகரத் தொடங்கியது.
உள்ளிருந்து ஒரு குளிர்ந்த காற்று வெளியேறியது. அந்தச் சூடான மதிய வேளையிலும், அந்த நிலவறையிலிருந்து வந்த காற்று யோகியை நடுங்க வைத்தது. அது வெறும் காற்று அல்ல; காலத்தின் மூச்சு! யோகி தனது கேமராவின் வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சினான். உள்ளே தெரிந்த அந்தக் காட்சி அவனை அப்படியே சிலையாக்கியது.
அங்கே, ஒரு கல்லினால் ஆன பீடத்தின் மீது, ஒரு வாள் உறையில் இடப்படாமல் கம்பீரமாகப் படுத்திருந்தது. அதன் இரும்பு, துருப்பிடிக்காமல் இன்னும் மின்னுவது போலத் தெரிந்தது. “ஐயா! அதுதான் அந்த ரதகார வாளா?” என்று யோகி தழுதழுத்த குரலில் கேட்டான்.
கியாஜோதி அய்யா அந்த வாளின் அருகே சென்றார். “ஆமாம் யோகி. இதுதான் ‘கட்டாளூர்லு வார்லு’ வம்சத்தின் தலைமைச் சிற்பி வடித்த அந்த அபூர்வ வாள். இதன் கைப்பிடிக்குள் தான் ரோம் பேரரசின் அந்த ரகசிய வரைபடம் இருக்கிறது!”
பல்லடத்தின் அந்த அமைதியான நொய்யல் ஆற்றங்கரையில், ஒரு மாபெரும் சரித்திரப் புதையல் மீண்டும் உயிர்பெறத் தொடங்கியது. யோகியின் கேமரா அந்த வரலாற்று விநாடியைப் பதிவு செய்யத் தொடங்கியது.
