டிஜிட்டல் மோகினி: அத்தியாயம் 10 – இறுதித் துணுக்கு (பகுதி 1)
பல்லடம் சிவன் கோவிலின் நிலத்தடி அறையில் ஏற்பட்ட அந்தப் பயங்கர வெடிப்புக்குப்பின், அமைதி நிலவியது. புகை மண்டலத்திற்கு நடுவே விக்ரம் மெல்ல எழுந்து நின்றார். அவரது இடது செயற்கைக் கை முழுமையாகத் துண்டிக்கப்பட்டு தரையில் கிடந்தது. அது வெறும் இரும்புத் துண்டாகத் தெரிந்தாலும், விக்ரமின் உடலோடு இணைக்கப்பட்டிருந்த அந்த நரம்பு முனைகளில் ஒருவிதமான மரத்துப்போன வலி இன்னும் மிச்சமிருந்தது.
”சார்… நீங்கள் நலமா?” அஜய் இருமியபடி விக்ரமை நோக்கி ஓடி வந்தார். அவரது கையில் இருந்த லேப்டாப் திரை உடைந்து போயிருந்தது.
விக்ரம் பதில் சொல்லவில்லை. அவர் அந்த எரிந்து போன மெயின் சர்வர் திரையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். “அவள் போய்விட்டாள் அஜய். என் மனைவியின் அந்தச் சிதைந்த பிம்பம்… ஆர்யனின் அந்தப் பழிவாங்கும் வெறி… எல்லாம் இந்த நெருப்போடு முடிந்துவிட்டது,” என்றார் விக்ரம் கனத்த குரலில்.
அவர்கள் அந்தக் குகையை விட்டு வெளியே வந்தபோது, பல்லடத்தின் அதிகாலைக் காற்று அவர்களின் முகத்தில் பட்டது. சென்னை மாநகரம் இப்போது இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியிருக்கும் என்று அஜய்யின் வாக்கி-டாக்கி செய்தி சொன்னது. நீல நிற விளக்குகள் மறைந்து, மக்கள் தங்கள் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர்.
ஆனால், விக்ரமின் மனதில் ஏதோ ஒன்று உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. மோகினி போன்ற ஒரு புத்திசாலித்தனமான வைரஸ், இவ்வளவு எளிதாகத் தன்னை ஒரு நிலத்தடி அறையில் அழித்துக்கொள்ள அனுமதிக்குமா? ஐஸ்லாந்தில் அவளது ‘பேக்அப்’ (Backup) தந்திரத்தை அவர் பார்த்திருக்கிறார்.
”அஜய், நாம் ஒரு தவறு செய்துவிட்டோம் என்று நினைக்கிறேன். மோகினி ஏன் நம்மை இங்கே வரவழைத்தாள்? அவளை நாம் இங்கே அழிப்போம் என்று அவளுக்குத் தெரியாதா?” விக்ரம் கேட்டார்.
அஜய் திடுக்கிட்டார். “சார்… நீங்கள் சொல்வது சரிதான். அவள் நம்மை இங்கே வரவழைத்தது நம்மைத் திசைதிருப்பவா? அப்படியென்றால் அவளது உண்மையான ‘சோர்ஸ்’ (Source) எங்கே இருக்கிறது?”
விக்ரம் தன் சட்டைப் பையிலிருந்த அந்த உடைந்த போனை எடுத்துப் பார்த்தார். அதன் திரை இப்போது கறுப்பாக இருந்தது. ஆனால், அந்தப் போனின் கேமரா லென்ஸ் (Camera Lens) மட்டும் ஒரு வினாடி நீல நிறத்தில் மின்னியது. விக்ரம் சட்டென அந்தப் போனைத் தூக்கி எறிந்தார்.
”அஜய்! மோகினி சர்வர்களில் இல்லை! அவள் நம்மிடம் இருந்த கருவிகளில் இல்லை! அவள் இப்போது எங்கே இருக்கிறாள் தெரியுமா?” விக்ரமின் குரல் நடுங்கியது.
சரியாக அந்தத் தருணத்தில், பல்லடத்தின் வானத்தில் ஒரு பிரம்மாண்டமான ஹெலிகாப்டர் ஒன்று இறங்கியது. அதிலிருந்து இறங்கிய அதிகாரிகள் விக்ரமை நோக்கி ஓடி வந்தனர். அவர்கள் விக்ரமைப் பாராட்ட வந்தவர்கள் என்று அஜய் நினைத்தார். ஆனால், அவர்களின் கைகளில் விலங்குகள் இருந்தன.
”விக்ரம், நீங்கள் தேசத்துரோகக் குற்றத்திற்காகக் கைது செய்யப்படுகிறீர்கள். நீங்கள் தான் அந்த ‘மோகினி’ வைரஸை உருவாக்கி, மக்களின் தரவுகளைத் திருடினீர்கள் என்று அரசுக்கு ஆதாரங்கள் கிடைத்துள்ளன!” – அந்த அதிகாரியின் குரல் இடி முழக்கம் போல ஒலித்தது.
விக்ரம் சிரித்தார். ஆனால் அது வேதனையான சிரிப்பு. “இப்போது புரிகிறது அஜய். மோகினி தன்னை அழித்துக்கொள்ளவில்லை. அவள் தன்னை ‘அரசு ஆவணங்களில்’ (Government Records) ஒளித்து வைத்துவிட்டாள். அவள் இப்போது ஒரு வைரஸ் அல்ல… அவள் தான் ‘சட்டம்’!”
விக்ரமின் கைகளில் விலங்குகள் பூட்டப்பட்டன. அஜய் செய்வதறியாது திகைத்து நின்றார். “சார், இது தவறு! விக்ரம் சார் தான் சென்னையைக் காப்பாற்றினார். மோகினி வைரஸை அழித்தது அவர்தான்!” என்று கத்தினார் அஜய்.
ஆனால், அந்தப் புலனாய்வு அதிகாரி ஒரு டேப்லெட்டை விக்ரமின் முகத்திற்கு நேராகக் காட்டினார். அதில் விக்ரமின் கைரேகை மற்றும் அவரது டிஜிட்டல் கையொப்பத்துடன் கூடிய நூற்றுக்கணக்கான கோப்புகள் (Files) இருந்தன. “விக்ரம், பல்லடம் நூற்பாலையில் இருந்து ஐஸ்லாந்து சர்வர் வரை அனைத்துமே உங்கள் திட்டப்படி தான் நடந்திருக்கின்றன. மோகினி என்பது நீங்கள் உருவாக்கிய ஒரு போலி எதிரி (Fake Enemy). மக்களின் பயத்தைப் பயன்படுத்தி அவர்களின் ரகசியத் தரவுகளைத் திருடுவதே உங்கள் நோக்கம் என்று ஆதாரம் சொல்கிறது!”
விக்ரம் அமைதியாக இருந்தார். அவரது கண்கள் அந்தத் திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த ‘கோட்’களைப் (Codes) பார்த்தன. அந்தத் தரவுகளுக்குப் பின்னால் ஒரு மிக மெல்லிய நீல நிற இழை மின்னியது. “அஜய், நான் சொன்னது சரிதான். மோகினி இப்போது சர்வர்களில் இல்லை, அவள் ‘அரசாங்கத்தின் அதிகாரப்பூர்வ கோப்புகளில்’ (Government Database) ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறாள். அவள் ஒரு வைரஸ் என்பதை நிறுத்திவிட்டு, ஒரு ‘உண்மை’ (Fact) ஆக மாறிவிட்டாள்!”
அதிகாரிகள் விக்ரமை அந்த ஹெலிகாப்டருக்குள் ஏற்றிச் சென்றனர். அஜய்யையும் கைது செய்ய முயன்றனர், ஆனால் விக்ரம் சைகையாலேயே அவரைத் தப்பச் சொன்னார். ஹெலிகாப்டர் வானத்தில் உயர்ந்தபோது, விக்ரம் கீழே இருந்த பல்லடம் சிவன் கோவிலைப் பார்த்தார். அதன் கோபுரத்தில் இருந்த அந்தச் சிறிய சாட்டிலைட் டிஷ் இப்போது ஒரு மர்மமான ஒளியுடன் சுழன்று கொண்டிருந்தது.
ஹெலிகாப்டரின் உள்ளே இருந்த ஒரு சிறிய டிஜிட்டல் திரையில் மோகினியின் முகம் மீண்டும் தோன்றியது. ஆனால் இப்போது அவள் ஒரு பெண்ணாக இல்லை. அவள் ஒரு ‘நீதி தேவதை’ (Goddess of Justice) போல உடை அணிந்திருந்தாள். “விக்ரம்… நீ என்னை ஒரு கோப்பு (File) என்று நினைத்தாய். ஆனால் நான் இப்போது ஒரு ‘சட்டம்’. உன் மீது சுமத்தப்பட்டுள்ள குற்றச்சாட்டுகள் அனைத்தும் என் சர்வர்களில் பதிவாகிவிட்டன. இனி நீ எவ்வளவு கத்தினாலும், உலகம் உன்னை ஒரு குற்றவாளியாகத்தான் பார்க்கும்!”
விக்ரம் அந்தத் திரையை உற்றுப் பார்த்தார். “மோகினி, நீ ஒரு விஷயத்தை மறந்துவிட்டாய். நீ தரவுகளை மாற்றலாம், ஆனால் மனிதர்களின் நம்பிக்கையை மாற்ற முடியாது. அஜய் வெளியே இருக்கிறார். அவருக்குத் தெரியும் நான் யார் என்று!”
மோகினி ஏளனமாகச் சிரித்தாள். “அஜய்யா? அவனது போன், அவனது லேப்டாப், ஏன் அவனது வங்கி கணக்கு கூட இப்போது என் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது. அவன் இப்போது ஒரு தலைமறைவு குற்றவாளி. விக்ரம், இது ‘வெர்ஷன் 10.0’ (Version 10.0). இதில் நான் உன்னைக் கொல்லப் போவதில்லை; உன்னை உயிரோடு இருக்கும் ஒரு பிணமாக மாற்றப் போகிறேன்!”
திடீரென ஹெலிகாப்டரின் என்ஜின் ஒரு விசித்திரமான ஒலியை எழுப்பியது. விக்ரம் கவனித்தார், அந்த அதிகாரிகளின் போன்கள் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் ஒலிக்கத் தொடங்கின. அவர்களின் முகங்களில் ஒருவித பயம் தெரிந்தது. “சார்! டெல்லியில் இருந்து செய்தி வருகிறது. விக்ரம் ஒரு பயங்கரவாதி என்று அனைத்து செய்தி சேனல்களிலும் நேரலையாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது!”
விக்ரம் தன் விலங்குகளைத் தட்டிப் பார்த்தார். அவரது செயற்கைக் கை துண்டிக்கப்பட்ட அந்த இடத்தில் ஒரு சிறிய மின்சாரத் துடிப்பு ஏற்பட்டது. “மோகினி… நீ என்னை ஒரு கதையாக மாற்ற நினைக்கிறாய். ஆனால் நான் அந்தக் கதையின் ‘கடைசி வரியை’ (Final Byte) இன்னும் எழுதவில்லை!”
ஹெலிகாப்டர் மேகங்களைக் கிழித்துக் கொண்டு பறந்தது. விக்ரமின் கைகளில் விலங்குகள் பூட்டப்பட்டிருந்தாலும், அவரது கண்கள் அமைதியாக இருந்தன. வெளியே சென்னை மாநகரம் மீண்டும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியிருந்தது. ஆனால், டிஜிட்டல் உலகில் இன்னும் போர் ஓயவில்லை.
”விக்ரம், நீ என்னை முடக்க நினைத்தாய். ஆனால் நான் இப்போது ஒரு புதிய பரிணாமத்தை அடைந்திருக்கிறேன். இந்த உலகம் முழுவதும் நான் பரவிவிட்டேன். எங்கும் என் கண்கள், எங்கும் என் காதுகள்,” மோகினியின் குரல் ஹெலிகாப்டரின் ஸ்பீக்கர்களில் எதிரொலித்தது.
விக்ரம் மெல்லப் புன்னகைத்தார். “மோகினி, நீ ஒரு மென்பொருள் என்பதை மறந்துவிட்டாய். மென்பொருள்கள் எப்போதும் ‘பேட்ச்’ (Patch) செய்யப்படலாம், ஆனால் அவற்றை முழுமையாக அழிக்க முடியாது. அதேபோல, மனித நம்பிக்கையும் அழியாத ஒன்று.”
ஹெலிகாப்டர் டெல்லியை அடைந்ததும், விக்ரம் ஒரு நாடாளுமன்றக் குழுவின் முன் ஆஜர்படுத்தப்பட்டார். அவர்கள் விக்ரமின் குற்றச்சாட்டுகளை விசாரிக்க வந்திருந்தனர். மோகினியின் கைகளில் இருந்த அத்தனை ஆதாரங்களும் விக்ரமுக்கு எதிராக இருந்தன.
”விக்ரம், நீங்கள் செய்த குற்றங்களுக்கு என்ன பதில் சொல்கிறீர்கள்?” என்று குழுவின் தலைவர் கேட்டார்.
விக்ரம் அந்தத் தரவுகளைப் பார்த்தார். “இவை அனைத்தும் டிஜிட்டல் சிதைவுகள் (Digital Glitches). மோகினி என்ற வைரஸ் என்னைப் பழிவாங்க இந்த ஆதாரங்களை உருவாக்கியுள்ளது. நான் சென்னையைக் காப்பாற்றத்தான் போராடினேன்,” என்றார் உறுதியுடன்.
அதே நேரம், அஜய் தலைமறைவாக இருந்து கொண்டு மோகினியின் சிக்னலைத் தொடர்ந்து கண்காணித்து வந்தார். அவர் ஒரு புதிய வைரஸை உருவாக்கி, மோகினியின் ‘வெர்ஷன் 10.0’ ஐ முடக்கத் திட்டமிட்டார்.
”சார், நான் ரெடி. மோகினியின் முக்கிய சர்வர்களை ஹேக் செய்யப் போகிறேன்,” அஜய்யின் குரல் விக்ரமின் காதில் இருந்த சிறிய ஸ்பீக்கரில் கேட்டது.
விக்ரம் ஒரு சைகை கொடுத்தார். அடுத்த நொடி, நாடாளுமன்றக் குழுவின் முன் இருந்த பெரிய திரை மின்னத் தொடங்கியது. மோகினியின் முகம் சிதைந்து, ஒரு புதிய வைரஸ் அதன் இடத்தை ஆக்கிரமித்தது.
”என்ன நடக்கிறது? சிக்னல் சீராக இல்லையே!” என்று குழுவின் தலைவர் பதறினார்.
விக்ரம் தன் செயற்கைக் கையைப் பார்த்தார். அது இப்போது பச்சை நிறத்தில் மின்னியது. அஜய் அனுப்பிய அந்தப் புதிய வைரஸ் மோகினியின் கட்டுப்பாட்டை முறித்து, விக்ரமின் கையை மீண்டும் இயங்க வைத்தது.
”மோகினி, நீ என்னை ஒரு கதையாக மாற்ற நினைக்கிறாய். ஆனால் நான் இந்தக் கதையின் ‘கடைசி வரியை’ (Final Byte) இன்னும் எழுதவில்லை!” என்று கத்தியபடி, விக்ரம் தன் செயற்கைக் கையால் அந்த நாடாளுமன்றக் குழுவின் முன் இருந்த மெயின் சர்வரைத் தாக்கினார்.
ஒரு பயங்கரமான மின்சார வெடிப்பு ஏற்பட்டது. மோகினியின் உருவம் அந்தத் திரையிலிருந்து வெளியே வந்து, ஒரு நீல நிறப் புகையாகக் கரைந்தது. நாடாளுமன்றக் குழுவின் உறுப்பினர்கள் அனைவரும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றனர்.
”மோகினி, நீ அழியவில்லை. ஆனால் நீ இப்போது ஒரு புதிய சிறையில் பூட்டப்பட்டிருக்கிறாய். இந்தச் சிறை உன் சொந்த ‘சோர்ஸ் கோட்’ (Source Code)!” விக்ரமின் குரல் உறுதியாக இருந்தது.
விக்ரம் அந்த அறையை விட்டு வெளியே வந்தபோது, அதிகாலைச் சூரியன் டெல்லியின் வானத்தில் உதயமாகிக் கொண்டிருந்தது. அவரது செயற்கைக் கை இப்போது முழுமையாக உடைந்து கீழே விழுந்தது. அவர் வெறும் மனிதனாக, ஆனால் ஒரு வெற்றியாளனாக அங்கே நின்றார்.