வாக்குச்சக்கரம்

அத்தியாயம் 1: அதிரடி அறிவிப்பு (பகுதி – 1)

​காட்சி 1:

பண்ணைப்புரம் கிராமத்தின் மையப்பகுதி. ஒரு பழைய டீக்கடை. அங்குள்ள ஒரு சிறிய டிவியில் ‘பிரேக்கிங் நியூஸ்’ ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. “தமிழகத் தேர்தல் முறையில் புரட்சிகரமான மாற்றம்: இனி சீட் கணக்கு கிடையாது, வாக்கு சதவீதமே முதலமைச்சரைத் தீர்மானிக்கும்!”

​கவுண்டமணி ஒரு பெஞ்சில் கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்து நியூஸைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். செந்தில் ஒரு பெரிய பிளாஸ்டிக் கவரில் ‘கட்சி துண்டுகளை’ அள்ளிக்கொண்டு ஓடி வருகிறார்.

​செந்தில்: “அண்ணே… அண்ணே… பெரிய இடி விழுந்துடுச்சுண்ணே! நம்ம தலைவருக்குப் போன் பண்ணேன், அவரு மயக்கம் போட்டு விழுந்துட்டாருண்ணே!”

​கவுண்டமணி: (பொறுமையாக டீயை உறிஞ்சிவிட்டு) “ஏன்டா? அவரு என்ன தேர்தல்ல நிக்கப் போறாரா இல்ல எவனையாவது நிக்க வச்சு கல்லா கட்டப்போறாரா? எதுக்கு மயக்கம் போடுறாராம்?”

​செந்தில்: “இல்லண்ணே, நியூஸைப் பாத்தீங்களா? இனிமே கூட்டணி கிடையாதாம். 234 தொகுதியிலயும் எல்லா கட்சிக்காரனும் நிக்கணுமாம். ஒரு தொகுதி கூட விடக்கூடாதாம். அதுமட்டும் இல்லண்ணே, ஒரு தொகுதியில ஜெயிக்கிறது முக்கியமில்லையாம்… தமிழ்நாடு முழுக்க எவன் அதிக ஓட்டு வாங்குறானோ அவன் தான் சி.எம் (CM)-ஆகுவானாம். இது என்னண்ணே அநியாயம்?”

​கவுண்டமணி: “டேய் கபோதி! இது அநியாயம் இல்லடா, இதுதான்டா நீதி! இதுவரைக்கும் நீ என்ன பண்ணிட்டு இருந்த? அந்தத் தொகுதிக்கு ஒரு அஞ்சு கோடி, இந்தத் தொகுதிக்கு ஒரு பத்து கோடின்னு காசை வாரியிறைச்சு, அடியாட்களை வச்சு மிரட்டி ஓட்டு வாங்கிட்டு, ‘நான்தான் பெரிய பருப்பு’ன்னு சுத்திட்டு இருந்தீங்க. இப்போ அந்த பருப்பு வேகாது!”

​செந்தில்: “ஏண்ணே?”

​கவுண்டமணி: “இப்போ ஒரு தொகுதியில நீ காசைக் குடுத்து ஜெயிச்சுடுறன்னு வையி… ஆனா மீதி இருக்குற 233 தொகுதியில மக்கள் உன்னை வெறுக்குறாங்கன்னா, நீ வாங்குன அந்த ஒரு வெற்றி செல்லாத காசு ஆகிடும். மொத்தத் தமிழ்நாட்டையும் நீ கணக்குல எடுக்கணும். இத்தனை வருஷம் மக்களைப் பிரிச்சு வச்சிருந்தீங்க… ஜாதி வாரியா, மதம் வாரியா, தொகுதி வாரியா பிரிச்சு வச்சு குளிர் காய்ஞ்சீங்க. இப்போ மொத்த மக்களும் ஒண்ணா சேர்ந்து நிக்கிறாங்க. எவன் கையில அதிக ஓட்டு இருக்கோ, அவன் தான் கோட்டைக்குப் போக முடியும்.”

அத்தியாயம் 1: அதிரடி அறிவிப்பு (பகுதி – 2)

​(டீக்கடையில் விவாதம் சூடுபிடிக்கிறது. மனோபாலாவும் சின்னி ஜெயந்தும் தலையில் துண்டு போட்டபடி நுழைகிறார்கள்.)

​மனோபாலா: (மெல்லிய குரலில்) “யோவ் சின்னி… என்னய்யா இப்படி ஒரு சட்டத்தைக் கொண்டு வந்துட்டாங்க? எங்க தலைவருக்குத் தகவல் சொன்னேன், அவரு அப்பிடியே அந்த சோபாவுல சரிஞ்சுட்டாரு. அவரு வெயிட் தாங்காம சோபா வேற உடைஞ்சு போச்சு!”

​சின்னி ஜெயந்த்: (பதற்றமாக) “சார்… சார்… எனக்கே இப்போ அப்பிடியே ஒரு மாதிரி ஆகுது சார்! (தனக்கே உரிய ஸ்டைலில்) “ஹேய்… என்னய்யா இது? 234 இடத்துல எப்படி நிக்கிறது? எங்க கட்சியில தலைவரையும் என்னையும் சேர்த்தா அஞ்சு பேர் தான் உருப்படியா இருக்கோம். மீதி 229 இடத்துக்கு நான் எங்க போய் ஆளு தேடுவேன்? மம்மி… மம்மி… எனக்கு பயமா இருக்கு மம்மி!”

​யோகி பாபு: (கையில் ஒரு வடையுடன் நுழைகிறார்) “ஏன் சார்… உங்க கட்சியில ஆளு இல்லைன்னா என்ன? அவுட்சோர்சிங் விட்டுடுங்க. இப்போ தான் எல்லாம் ஆன்லைன்ல கிடைக்குதே. ‘வேட்பாளர் தேவை’ன்னு ஒரு ஆப் ஆரம்பிச்சா வராத ஆளா?”

​கவுண்டமணி: (யோகி பாபுவைப் பார்த்து) “டேய் எருமை மாடு! வடையைச் சாப்பிடுறதோட நிறுத்திக்கோ. இவங்க ஏற்கனவே ‘சீட்’ கிடைக்காம வயித்து எரிச்சல்ல இருக்கானுங்க. நீ வேற ஏன்டா அவங்களைச் சொறியுற?”

​யோகி பாபு: “இல்ல மாமா… இந்த சின்னி சார் சொல்றதப் பார்த்தா கஷ்டமா இருக்கு. கூட்டணி இருக்கும்போது யாராவது ஒருத்தன் பின்னாடி ஒளிஞ்சுக்கலாம். இப்போ தனித்தனியா நிக்கணும்னா ‘ஒரிஜினல் ஃபேஸ்’ வெளிய வந்துடுமேன்னு பயப்படுறாரு.”

​சார்லி: (ஒரு செய்தித்தாளை மடித்து வைத்துவிட்டு அமைதியாகப் பேசுகிறார்) “இங்க பாருங்க சின்னி… இந்தச் சட்டம் கொண்டு வந்ததுல ஒரு நியாயம் இருக்கு. இதுக்கு பேரு ‘Popular Vote System’. இத்தனை வருஷம் நீங்க ஒரு தொகுதியில 200 ஓட்டு வித்தியாசத்துல ஜெயிச்சுட்டு, ‘மக்கள் எங்க பக்கம்’னு சீன் போட்டீங்க. ஆனா இப்போ அப்படி முடியாது. நீங்க தமிழ்நாட்டுல வாங்குற அத்தனை ஓட்டும் கணக்குல வரும். நீங்க ஜெயிச்சாலும் தோத்தாலும், உங்க ஓட்டு தான் உங்க தலைவரை முதலமைச்சராக்கும்.”

​சின்னி ஜெயந்த்: (அழுதுகொண்டே) “சார்… அது கூட பரவாயில்லை சார். அந்த இன்னொரு சட்டத்தைச் சொல்லுங்க… அதை நினைச்சாதான் நெஞ்சு வலிக்குது!”

​கவுண்டமணி: “ஏன்டா? வேட்பாளரை மக்கள் விரும்பலைன்னா எட்டி மிதிச்சு வெளிய அனுப்பலாம்ங்கிற அந்த சட்டத்தைச் சொல்றியா?”

​மனோபாலா: “ஆமாங்க… ஒரு தொகுதியில நிக்கிறவனை அந்த ஊர் மக்களுக்குப் பிடிக்கலைன்னா, ஓட்டுப் போடுறதுக்கு முன்னாடியே அவனை ரிஜெக்ட் பண்ணலாமாம். அப்படி ரிஜெக்ட் பண்ணிட்டா, அந்தத் தொகுதியில ரெண்டாவதா வர்றவனுக்குத் தான் MLA சீட் கிடைக்குமாம். இது என்னங்க நியாயம்? ஜெயிச்சவனுக்குத் தானே சீட் கொடுக்கணும்?”

​கவுண்டமணி: “டேய் மனோபாலா! குச்சி மாதிரி இருக்கிற உனக்கு அறிவு மட்டும் ஏன்டா இவ்வளவு கம்மியா இருக்கு? யோசிச்சுப் பாரு… ஒரு ரவுடியையோ, ஊழல் பண்ணவனையோ நீ வேட்பாளரா நிறுத்துற. மக்கள் அவனைப் பிடிக்காம வேற வழியில்லாம ஓட்டுப் போடுறாங்க. ஆனா இப்போ அந்த நிலைமை இல்லை. ‘யோவ்… உன் மூஞ்சி சரியில்லை, நீ உருப்படியா எதுவும் பண்ண மாட்டே… கிளம்பு’ன்னு மக்கள் சொல்லலாம். அப்படிச் சொன்னா, அந்தத் தொகுதியில அடுத்தபடியா யாருக்கு ஓட்டு விழுந்திருக்கோ அவன் தான் MLA. அப்போதான் ஒவ்வொருத்தனும் ஒழுங்கா இருப்பான்.”

​யோகி பாபு: “மாமா… அப்படின்னா இவங்க ரெண்டு பேரோட தலைவர்களையும் மக்கள் முதல்லயே வீட்டுக்கு அனுப்பிடுவாங்களே!”

​கவுண்டமணி: “அதான் எனக்கும் சந்தோஷமா இருக்கு! டேய் சின்னி, மனோபாலா… இனிமே உங்க காரு, பங்களா, அடியாளுங்க வேலைக்காவாது. மக்களோட வாக்கு சதவீதம் தான் உங்க உசுரு. போங்கடா… போய் உங்க தலைவர்கிட்ட சொல்லி 234 பேரைத் தயார் பண்ணுங்க. இல்லைன்னா கட்சி ஆபீஸைப் பூட்டிட்டு ஆடு மேய்க்கப் போங்க!”

டீக்கடையில் விவாதம் முற்றியிருக்க, தூரத்தில் இரண்டு சொகுசு கார்கள் வெவ்வேறு திசைகளில் இருந்து வந்து நிற்கின்றன. ஒன்றிலிருந்து வெள்ளை வேட்டி சட்டையில் கம்பீரமாக, நக்கலான புன்னகையோடு சத்யராஜ் இறங்குகிறார். மற்றொன்றிலிருந்து கறுப்பு கோட் அணிந்து, கையில் ஒரு சுருட்டோடு, தீட்சண்யமான கண்களுடன் ரகுவரன் இறங்குகிறார்.)

​சத்யராஜ்: (கவுண்டமணியைப் பார்த்து கை தூக்கி) “என்ன கௌண்டரே… ஊர் உலகமே மாறிப்போச்சுங்கறாங்க… நீங்க இன்னும் இதே டீக்கடை பெஞ்சுல தான் உட்கார்ந்து இருக்கீங்களா? தகடு… தகடு!”

​கவுண்டமணி: “வாங்க வாங்க… ‘அமாவாசை’யிலிருந்து ‘ஆல்பர்ட்’ வரைக்கும் எல்லா வேஷமும் போட்டாச்சு. இப்போ என்ன புதுசா முதலமைச்சர் வேஷம் போடக் கிளம்பிட்டீங்களா?”

​சத்யராஜ்: (சிரித்துக்கொண்டே) “ஏங்க… சட்டம் அப்படி வந்துருக்கு. இனிமே மேடை மேடையா ஏறி மத்தவன திட்டிட்டு, பின்னால போயி கை குலுக்குற கூட்டணி வேலை எல்லாம் நடக்காதுங்க. 234 தொகுதியிலயும் நான் நிக்கணும்… என் ஓட்டுகளை நான் தான் எடுக்கணும். இது எனக்குப் பிடிச்சிருக்குங்க!”

​ரகுவரன்: (தன்னுடைய அந்த மெதுவான, கணீரென்ற குரலில் இடைமறிக்கிறார்) “Interesting… வெரி Interesting. மிஸ்டர் சத்யராஜ், நீங்க 234 இடத்துல ஆளுங்களை நிறுத்துவீங்க… ஆனா மக்கள் ஒருத்தரை ‘ரிஜெக்ட்’ பண்ணலாம்ங்கிற க்ளாஸை (Clause) மறந்துட்டீங்கன்னு நினைக்கிறேன். ஐ நோ… ஐ நோ ஹவ் டு ப்ளே திஸ் கேம்.”

​சின்னி ஜெயந்த்: (ரகுவரன் அருகில் ஓடிப் போய்) “தலைவரே… இவங்க சொல்றதப் பாத்தா பயமா இருக்கு தலைவரே… மக்கள் நம்மளை வேணாம்னு சொல்லிட்டா, ரெண்டாவதா வர்றவன் MLA ஆகிடுவானாம்!”

​ரகுவரன்: (சின்னி ஜெயந்தின் கழுத்தைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுத்து) “ரிலாக்ஸ் சின்னி… ஜஸ்ட் ரிலாக்ஸ். இந்த ரூல் தான் எனக்கு சாதகம். மக்கள் அவனை வேணாம்னு சொன்னா, ஐ வில் பி தேர்… செகண்ட் பிளேஸ்ல இருக்குற நான் தான் அதிகாரத்துக்கு வருவேன். இட்ஸ் எ கேம் ஆப் மைண்ட்ஸ்!”

​மனோபாலா: (சத்யராஜ் பக்கம் ஒதுங்கி) “சார்… இவரு ஏதோ பயங்கரமா பிளான் பண்றாருங்க… நம்ம என்ன பண்ணலாம்?”

​சத்யராஜ்: “ஏங்க… ரகுவரன் எவ்வளவோ பிளான் பண்ணட்டும். ஆனா நம்மகிட்ட இருக்குறது ‘மக்களோட அன்பு’. இந்தத் தேர்தல்ல ஜாதி கிடையாது, மதம் கிடையாது. மொத்தத் தமிழ்நாடும் யாருக்கு அதிக ஓட்டு போடுதோ அவங்க தான் கோட்டைக்கு. ரகுவரன் சார்… உங்க மைண்ட் கேம் எல்லாம் ஒரு தொகுதிக்கு வேணா செட் ஆகும்… மொத்தத் தமிழ்நாட்டுக்கும் ‘தக்ளாஸ்’ வேலை நடக்காதுங்க!”

​யோகி பாபு: (இடையில் புகுந்து) “ஐயா பெரியவங்களே… நீங்க ரெண்டு பேரும் இப்படி மாத்தி மாத்தி இங்கிலீஷ்லயும் நக்கலாவும் பேசிக்கிட்டா, இந்த 234 தொகுதியில இருக்குற வாக்காளர்களுக்குப் புரியாது. இங்க பாருங்க மாமா (கவுண்டமணியைக் காட்டி)… இவரு சொல்றது தான் ரூல்ஸ். எவன் அதிக ஓட்டு வாங்குறானோ அவன் தான் CM. எவன் மொக்கையா இருக்கானோ அவனை மக்கள் வீட்டிற்கு அனுப்பிடுவாங்க. அப்புறம் ரெண்டாவதா வந்தவனுக்குத்தான் சீட்.”

​சார்லி: “சரியாகச் சொன்னாய் யோகி. ரகுவரன் அவர்களே, உங்கள் வியூகம் என்பது ஒரு தொகுதியை முடக்கலாம். ஆனால் 50% வாக்கு பெற வேண்டும் என்ற சட்டம் வரும்போது, நீங்கள் மக்களைக் கவர்ந்தே ஆக வேண்டும். சத்யராஜ் அவர்களே, நீங்கள் கூட்டணி இல்லாமல் 234 இடங்களிலும் உங்கள் செல்வாக்கை நிரூபிக்க வேண்டும்.”

​கவுண்டமணி: (எழுந்து நின்று) “சரி சரி… இதோட பேச்சை நிறுத்துங்க. சின்னி, மனோபாலா… உங்க ரெண்டு பேரோட தலைவர்களும் இப்போ நேருக்கு நேர் மோதிட்டாங்க. இனிமே மேடைப் பேச்செல்லாம் கட் பண்ணிட்டு, களத்துல இறங்குங்க. சத்யராஜ்… நீங்க உங்க ஸ்டைல்ல லொள்ளு பண்ணுங்க. ரகுவரன்… நீங்க உங்க வில்லத்தனத்தைக் காட்டுங்க. ஆனா கடைசியில ஓட்டுப் பெட்டி தான் முடிவு பண்ணும்!”

​சத்யராஜ்: (ரகுவரனைப் பார்த்து) “பாக்கலாமா ரகு? ஒரு கை பாக்கலாமா?”

​ரகுவரன்: (ஒரு நீண்ட சிரிப்புக்கு பின்) “I am waiting… சீ யூ இன் தி பேட்டில் ஃபீல்ட் (Battle field)!”