பரோல் வாரிசு
எழுத்தாளர்: கியா ஜோதி
பல்லடத்தின் அந்தப் பழமையான வீடு இன்று புதுப்பொலிவுடன் காணப்பட்டது. வாசலில் மாவிலைத் தோரணங்கள் அசைந்தாட, அந்தப் பகுதியே மல்லிகைப் பூக்களின் வாசனையில் நிறைந்திருந்தது. நிலா கருவுற்று ஐந்து மாதங்கள் முடிவடைந்த நிலையில், அவளது அன்னை லட்சுமி அம்மாள் ஒரு சிறிய வளைகாப்பு விழாவிற்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.
நிலா ஒரு பவள நிறப் பட்டுப்புடவையில் தேவதையாகக் காட்சியளித்தாள். ஆனால், அவளது முகத்தில் ஒரு மெல்லிய கவலை இழையோடிக்கொண்டிருந்தது. அவள் தனது மோதிரத்தை முன்னெப்போதும் இல்லாத வேகத்தில் சுழற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.
வெளியே பந்தலில், ஏட்டு ‘லூஸ்’ பாபு (யோகிபாபு) ஒரு பெரிய வாழை இலையில் அமர்ந்து மதிய உணவை ஒரு கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
பாபு பாயாசத்தைக் குடித்துக்கொண்டே புலம்பினார்: “யோவ் வெற்றி! சீக்கிரம் வந்து உட்காருப்பா. கல்யாணம் தான் போலீஸ் பாதுகாப்புல நடந்துச்சு… இப்போ வளைகாப்புக்கும் நானே காவலுக்கு நிக்கணுமா? இதுல கொடுமை என்னன்னா, வளைகாப்புல பெண்களுக்குத் தான் வளையல் போடுவாங்க… ஆனா என் டூட்டி என்னடான்னா, வம்பு பண்றவனுக்கு விலங்கு (கைவிலங்கு) போடுறது! தம்பி… இந்த எலுமிச்சை சாதம் பிரமாதமா இருக்குப்பா. இன்னும் ரெண்டு கரண்டி போடச் சொல்லு!”
வெற்றி வெள்ளைச் சட்டையும் வேட்டியும் அணிந்து கம்பீரமாக அங்கே வந்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு தெளிவு இருந்தது. “பாபு அண்ணே… நிதானமா சாப்பிடுங்க. இன்னைக்கு நிலாவுக்கு ஒரு சந்தோஷமான நாள். எந்தப் பிரச்சினையும் வராமப் பார்த்துக்க வேண்டியது உங்க பொறுப்பு.”
பாபு இலையைத் துடைத்துவிட்டு எழுந்தார். “தம்பி… நீ சொல்றது சரிதான். ஆனா அந்தச் சத்யா ஜெயிலுக்குப் போனாலும், அவனோட தம்பி எழில் இப்போ ஊருக்குள்ள சுத்திட்டு இருக்கானாமே? அவன் கொஞ்சம் ‘சைக்கோ’ டைப்புன்னு சொல்றாங்க. ஜாக்கிரதையா இருப்பா. அவன் ஏதோ பெரிய பிளான் வச்சிருக்கான் போல!”
அப்போது வீட்டிற்குள் ஒரு பரபரப்பு ஏற்பட்டது. நிலா வளைகாப்பு முடிந்து வெளியே வந்தாள். அவளது கைகள் நிறைய வளையல்கள் மின்னின.
திடீரென்று கூட்டத்திற்குள் இருந்து ஒருவன் கத்தினான்: “நிலா! உன் வம்சம் தழைக்க வளைகாப்பு பண்றீங்களா? என் அண்ணனை ஜெயிலுக்கு அனுப்புன உன்னையும் உன் வாரிசையும் சும்மா விடமாட்டேன்!”
அவன் எழில்—சத்யாவின் தம்பி. அவன் கையில் ஒரு பெட்ரோல் குண்டு இருந்தது.
பாபு திடுக்கிட்டுத் துள்ளிக்குதித்தார். “ஏய்! யாருடா அது? ஏழாம் அறிவு படத்துல வர்ற வில்லன் மாதிரி கையில பாட்டிலோட வர்ற? தம்பி எழில்… இது வளைகாப்பு விழா, ‘குடியரசு தின விழா’ இல்லை! அந்தப் பாட்டிலை அங்கே வை… இல்லன்னா உனக்கு ஒரு ‘பரோல்’ கூடக் கிடைக்காத மாதிரி உள்ள தள்ளிடுவேன்!”
எழில் சிரித்தான். “போலீஸே! ஓரமா நில்லு. இன்னைக்கு நிலாவோட இந்தச் சந்தோஷத்துக்கு நான் முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்போறேன்!” என்று சொல்லிவிட்டு அந்தப் பாட்டிலை வீசினான்.
வெற்றி மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து வந்து, காற்றில் வந்த அந்தப் பாட்டிலைத் தனது துண்டால் தட்டிவிட்டான். பாட்டில் ஒரு காலி இடத்தில் விழுந்து வெடித்தது.
பாபு தனது லத்தியை உருவினார். “யோவ்! நீ நிஜமாவே சைக்கோ தான் போல! என் தம்பி கபடி பிளேயர்னு உனக்குத் தெரியுமா? தம்பி வெற்றி… அவனைப் புடி! நான் போயி ஜீப்பை ஸ்டார்ட் பண்றேன்… இல்ல இல்ல, நான் இங்கயே இருந்து கமாண்ட் குடுக்குறேன்!”
வெற்றி எழிலை நோக்கிப் பாய்ந்தான். இருவருக்கும் இடையே ஒரு கடுமையான சண்டை தொடங்கியது. எழில் கத்தியை உருவினான். நிலா அதிர்ச்சியில் உரைந்து போனாள்.
பாபு குறுக்கே வந்து, “ஏய்! கத்தியை எடுக்குறியா? இருடா… நர்ஸ் கிட்ட சொல்லி உனக்கு ஒரு ஊசி போடச் சொல்றேன்!” என்று சொல்லித் தனது லத்தியால் எழிலின் கையில் ஒரு போடு போட்டார்.
எழில் கத்தியைக் கீழே போட்டான். வெற்றி அவனது சட்டையைப் பிடித்து உலுக்கினான். “எழில்! உன் அண்ணன் பண்ணினது துரோகம். அதுக்கான தண்டனையை அவன் அனுபவிக்கிறான். ஆனா, ஒரு கர்ப்பிணிப் பெண் மேலயும், பிறக்காத ஒரு உயிர் மேலயும் கை வைக்க உனக்கு எவ்வளவு திமிர் இருக்கணும்?”
எழில் தரையில் விழுந்து கதறினான். பாபு அவனுக்கு விலங்கு பூட்டினார். “வாடா மவனே! உனக்கு ஒரு ஸ்பெஷல் ‘வளைகாப்பு’ நான் பண்றேன். ஜெயில்ல உனக்கு இரும்பு வளையல் (விலங்கு) போட்டு அழகு பார்க்குறேன். தம்பி வெற்றி… நீ நிலாவைப் பார்த்துக்கோ. இவனை நான் கவனிச்சுக்கிறேன்!”
எழிலை ஜீப்பில் ஏற்றிவிட்டு பாபு மீண்டும் பந்தலுக்கு வந்தார். “அப்பாடா! ஒரு வழியா ஆக்ஷன் சீன் முடிஞ்சது. ஆனா பாருங்கம்மா நிலா… உன் புருஷன் உன்னையும் உன் வாரிசையும் எப்படிக் காப்பாத்துனான் பார்த்தியா? இதுதான் நிஜமான காதல். சொத்துக்காக வந்த ‘பரோல்’ இப்போ உயிரைக் காப்பாத்துற ‘காவல்’ ஆயிடுச்சு!”
நிலா மெதுவாக வெற்றியின் அருகில் வந்தாள். அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன. அவள் வெற்றியின் கைகளைப் பற்றினாள்.
”வெற்றி… என்னை மன்னிச்சுடு. உன்னைத் தப்பானவன்னு நினைச்சு நான் பண்ணின ஒவ்வொரு காரியமும் இப்போ என் மனசை உறுத்துது. இன்னைக்கு நீ மட்டும் இல்லைன்னா…” என்று தேம்பி அழுதாள்.
வெற்றி அவளது கண்ணீரைத் துடைத்தான். “நிலா… கடந்தது கடந்ததாகவே இருக்கட்டும். இப்போ நம்ம வாரிசு தான் முக்கியம். இந்த 15 நாள் பரோல் முடியப்போகுது. நான் நாளைக்கு மறுபடி ஜெயிலுக்குப் போகணும். ஆனா இப்போ எனக்கு ஒரு நிம்மதி இருக்கு… நீயும் என் குழந்தையும் பாதுகாப்பா இருப்பீங்கன்னு.”
பாபு ஒரு ஓரமாக நின்று துடைப்பத்தால் தன் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டார். “தம்பி… நானும் ஒரு மனுஷன் தானே? எனக்கும் கொஞ்சம் அழுகையா வருதுப்பா. ஆனா கவலைப்படாதே… உன் மேல இருக்குற அந்தப் பொய் கேஸை நான் சீக்கிரம் முடிச்சு வச்சு, உன்னை நிரந்தரமா வெளில கொண்டு வருவேன். அதுவரைக்கும் நிலா மேடம்… நீங்க பாப்பாவைப் பத்திரமா பார்த்துக்கோங்க!”
அன்று இரவு…
பல்லடத்தின் வானத்தில் நிலா முழுமையாகத் தெரிந்தது. அந்த வீட்டின் முற்றத்தில் வெற்றியும் நிலாவும் அமர்ந்திருந்தனர்.
நிலா வெற்றியின் மடியில் தலை சாய்த்துக்கொண்டாள். “வெற்றி… நம்ம குழந்தைக்கு என்ன பேர் வைக்கலாம்?”
பாபு திண்ணையிலிருந்து எட்டிப் பார்த்தார்: “ஏம்மா… நான் இங்க தான் இருக்கேன். என் பேரை வச்சிருங்க… ‘பாபு’! அந்தப் பாப்பாவுக்கு என் அறிவு வரும்!”
வெற்றியும் நிலாவும் சிரித்தார்கள். அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு புதிய எதிர்காலம் தெரிந்தது.
எழிலை ஜீப்பில் ஏற்றிவிட்டு பாபு மீண்டும் பந்தலுக்கு வந்தார். அவர் முகம் வேர்வையில் நனைந்திருந்தது. “தம்பி வெற்றி! இவனை சும்மா விடக்கூடாதுப்பா. இவன் அந்தச் சத்யாவுக்கே ‘டியூஷன்’ எடுப்பான் போல இருக்கே! பெட்ரோல் குண்டு வீசுறான்… இவன் என்ன ‘தளபதி’ படத்துல வர்ற வில்லனா? எனக்குத் தெரிஞ்சு இவனுக்கு ஒரு பத்து நாள் ஜெயில் கஞ்சி கொடுத்தா தான் அந்த சூடு தணியும்,” என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்த ஒரு தண்ணீர் ஜாடியைத் தூக்கிக் குடித்தார்.
வெற்றி நிலாவைத் தாங்கிப் பிடித்து வீட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்றான். நிலாவின் உடல் நடுக்கம் இன்னும் அடங்கவில்லை. “வெற்றி… எனக்கு பயமா இருக்கு. நமக்கு எதுக்கு இந்தச் சொத்து? இதனாலதானே இவ்வளவு பிரச்சினையும் வருது? அந்த எழில் கண்ணுல இருந்த கொலைவெறி இன்னும் என் கண்ணு முன்னாடியே நிக்குது,” என்று அழுதுகொண்டே சொன்னாள்.
வெற்றி அவளது கைகளைப் பற்றி ஆறுதல் சொன்னான். “நிலா, சொத்துக்காக அவன் வரல. அவனோட அண்ணன் ஜெயிலுக்குப் போன கோபத்துல வர்றான். ஆனா ஒன்னு தெரிஞ்சுக்கோ… நான் உயிரோட இருக்குற வரைக்கும் உன்னையோ, நம்ம வாரிசையோ யாராலும் தொட முடியாது. இது வெறும் பரோல்ல வந்தவன் கொடுக்குற வாக்குறுதி இல்லை… உன் புருஷனா நான் கொடுக்குற சத்தியம்.”
இந்த உருக்கமான காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பாபு அண்ணே, திடீரென ஒரு சத்தமான குறட்டை விட்டார். அவர் சோபாவிலேயே தூங்கிப் போயிருந்தார். லட்சுமி அம்மாள் வந்து அவரை எழுப்பினார்.
பாபு திடுக்கிட்டு எழுந்து, “சார்! நான் ஒன்னும் தூங்கல… சும்மா ‘மெடிட்டேஷன்’ பண்ணிட்டு இருந்தேன். தம்பி வெற்றி… அந்த எழில் பயலை ஸ்டேஷன்ல ஒப்படைச்சுட்டு வந்துட்டேன். ஆனா அவன் அங்கேயும் சும்மா இல்ல… ‘நான் வருவேன்… மீண்டு வருவேன்’னு வசனம் பேசுறான். அவனுக்கு ஒரு ரெண்டு ‘லத்தி’ அடி கொடுத்தா தான் வசனம் எல்லாம் நிக்கும்,” என்று சிரித்தார்.
அன்று மாலை நிலாவிற்குச் சீர் செய்யும் சடங்குகள் நடந்தன. உறவினர்கள் அனைவரும் விடைபெற்றுச் சென்ற பிறகு, அந்த வீட்டில் ஒரு அமைதி நிலவியது. நிலா மெதுவாகத் தனது அறையின் ஜன்னல் ஓரம் வந்து நின்றாள். நிலா வெளிச்சம் அவள் முகத்தில் விழுந்தது.
வெற்றி பின்னால் வந்து நின்றான். “நிலா, நாளைக்குக் காலைல 10 மணிக்கு நான் மறுபடி சரணடையணும். பரோல் முடியுது. இந்த 15 நாள் என் வாழ்க்கையில மறக்க முடியாத நாட்கள். ஒரு துரோகியா உள்ள வந்தவன், இப்போ ஒரு தகப்பனா வெளில போறேன்.”
நிலா திரும்பி அவனைத் தழுவிக்கொண்டாள். “நீ சீக்கிரம் வெளில வரணும் வெற்றி. நமக்காக இல்லனாலும், நம்ம குழந்தைக்காக நீ வரணும். அந்தச் சத்யா போட்ட பொய் கேஸை நான் எப்படியாவது உடைப்பேன். வக்கீல் சுந்தரம் கிட்ட பேசிட்டேன்.”
பாபு திண்ணையில் இருந்து இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். “தம்பி… நிலா மேடம் சொல்றது சரிதான். அந்தப் பொய் கேஸ் விபரங்களை நான் சேகரிச்சுட்டேன். அந்த வார்டன் கொடுத்த வாக்குமூலம் நமக்குச் சாதகமா இருக்கு. இன்னும் ஒரு மாசத்துல நீ முழுசா வெளில வந்துடலாம். அதுவரைக்கும் நான் இங்க காவலுக்கு இருப்பேன்… ஆனா எனக்கும் கொஞ்சம் ‘ஸ்பெஷல்’ சாப்பாடு அப்பப்போ குடுக்கணும், சரியா?”
மறுநாள் காலை, போலீஸ் ஜீப் வாசலில் வந்து நின்றது. வெற்றி தனது தாயிடமும் நிலாவிடமும் ஆசிர்வாதம் வாங்கினான். நிலாவின் கண்கள் குளமாகின.
வெற்றி ஜீப்பில் ஏறும்போது, பாபு அவனிடம் சொன்னார்: “தம்பி… கலங்காதே. இது உன்னோட கடைசிப் பயணம் இல்லை. இது ஒரு புது ஆரம்பம். அடுத்த முறை நீ வெளில வரும்போது, உன் கையில உன் வாரிசு இருக்கும். நான் தான் அதுக்கு ‘காமெடி பாபு’ன்னு பேர் வைப்பேன்!”
ஜீப் நகரத் தொடங்கியது. நிலா வாசலில் நின்று கை அசைத்தாள். வெற்றி கம்பிகளின் வழியாக அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். வஞ்சத்தில் தொடங்கிய இந்தப் ‘பரோல்’ பயணம், இன்று ஒரு உன்னதமான காதலில் வந்து நின்றிருந்தது.
