அத்தியாயம் 8 – ஒரு கணத்தில் மாறிய வாழ்க்கை
புதிய வீடு கட்டி முடிந்த பிறகு அந்த நிலம் முழுக்க ஒரு புதிய உற்சாகம் இருந்தது.
முன்பு காலியாக இருந்த அந்த இடத்தில் இப்போது ஒரு வீடு மட்டும் இல்லை… ஒரு வாழ்க்கை இருந்தது.
லட்சுமி தினமும் காலை எழுந்து வீட்டின் முன் தண்ணீர் தெளிப்பாள். புதிய வீட்டின் வாசலில் கோலம் போடுவாள். அந்த வீட்டை பார்த்தால் அவள் மனதில் ஒரு நன்றி உணர்வு தோன்றும்.
குழந்தை அந்த வீட்டின் முன் ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருக்கும்.
“அப்பா! பாருங்க!” என்று பாரியை அழைப்பான்.
அந்த வார்த்தை பாரியின் மனதை ஒவ்வொரு நாளும் மெதுவாக மாற்றிக் கொண்டே இருந்தது.
அந்த நாள் மாலை.
பனப்பாளையம் வானம் மங்கலாக இருந்தது. மேகங்கள் குவிந்து கொண்டிருந்தன.
லட்சுமி குழந்தையிடம் சொன்னாள்.
“நான் கொஞ்சம் கடைக்கு போயிட்டு வர்றேன். நீ வீட்டிலேயே இரு.”
“நானும் வரேன்,” என்றான் குழந்தை.
“வேணாம். சீக்கிரம் வந்து விடுவேன்,” என்று அவள் சிரித்தாள்.
அவள் சாலையை கடந்து கடைக்குப் போனாள்.
அந்த நேரத்தில் தூரத்தில் இருந்து ஒரு வேகமான லாரி வந்தது.
மழை ஆரம்பித்திருந்தது. சாலை வழுக்கலாக இருந்தது.
ஒரு நொடியில் எல்லாம் நடந்தது.
அந்த லாரி கட்டுப்பாட்டை இழந்தது.
சாலையோரத்தில் நடந்துகொண்டிருந்த லட்சுமியை அது மோதி தள்ளியது.
அந்த சத்தம் அருகில் இருந்தவர்களை அதிர்ச்சியடைய வைத்தது.
சில நிமிடங்களில் மக்கள் அங்கே கூடினர்.
யாரோ ஒருவர் பாரிக்கு செய்தி சொல்ல ஓடினார்.
பாரி அந்த செய்தியை கேட்டபோது அவன் இதயம் துடித்தது.
அவன் ஓடிக் கொண்டே அந்த இடத்துக்கு வந்தான்.
சாலையின் நடுவில் லட்சுமி கிடந்தாள்.
அவள் உடல் ரத்தத்தில் நனைந்திருந்தது.
பாரி அவள் அருகில் மண்டியிட்டு அமர்ந்தான்.
“லட்சுமி…!” என்று அவன் கத்தினான்.
அவள் கண்கள் மெதுவாக திறந்தது.
அவள் பாரியை பார்த்தாள்.
அந்த பார்வையில் பயம் இல்லை.
ஒரு அமைதி மட்டும் இருந்தது.
“குழந்தை…” என்று அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.
அவன் கண்ணீர் அடக்க முடியவில்லை.
“அவனை பார்த்துக்கோங்க…” என்றாள் அவள் மெதுவாக.
அந்த வார்த்தை முடியும் முன்பே அவள் கண்கள் மெதுவாக மூடியது.
அந்த நொடியில் பாரியின் உலகம் மீண்டும் உடைந்தது.
ஒரு முறை அவன் ராமநாதனை இழந்தான்.
இப்போது…
அவன் லட்சுமியையும் இழந்தான்.
மழை மெதுவாக பெய்துக் கொண்டிருந்தது.
அந்த மழையில் பாரி மண்டியிட்டு அமர்ந்திருந்தான்.
அவன் மனதில் ஒரு கேள்வி மட்டும் எழுந்தது.
“இந்த மண் ஏன் இவ்வளவு உயிர்களை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது?”
அந்த நேரத்தில் வீட்டின் முன் அந்த குழந்தை காத்துக் கொண்டிருந்தது.
அவன் கதவின் முன் நின்று சாலையை பார்த்தான்.
“அம்மா…” என்று மெதுவாக அழைத்தான்.
ஆனால் அந்த அழைப்புக்கு பதில் சொல்ல யாரும் வரவில்லை.
சில இடஙகள் இப்டி.தான்
காரணமில்லாமல் காவு வாங்கும்
எட்டாமிட சூட்சுமம் இது தான்