அத்தியாயம் 6 – ஊர் தீர்ப்பு
அந்த மாலை நடந்த பேச்சுக்குப் பிறகு பனப்பாளையம் முழுக்க ஒரு அமைதியான பதட்டம் நிலவியது.
ஊர் பெரியவர்கள் பாரியுடன் பேசிய செய்தி மெதுவாக எல்லாருக்கும் தெரிந்தது. தேநீர் கடை, பேருந்து நிறுத்தம், சிறிய கடைகள்—எங்கும் அதே பேச்சு.
“பாரி என்ன சொன்னான்?”
“அவன் அந்த குடும்பத்தைக் கவனிக்கப் போறானாம்.”
சிலர் அதை புரிந்துகொண்டார்கள். சிலர் அதை இன்னும் சந்தேகத்துடன் பார்த்தார்கள்.
ஆனால் பாரி அந்த பேச்சுகளைக் கவலைப்படவில்லை.
அடுத்த நாள் காலை அவன் வழக்கம்போல் அந்த நிலத்துக்கு வந்தான்.
லட்சுமி வீட்டின் முன் தண்ணீர் தெளித்துக் கொண்டிருந்தாள். பாரியை பார்த்ததும் அவள் கொஞ்சம் தயக்கத்துடன் நின்றாள்.
“அண்ணா…” என்று அவள் மெதுவாக அழைத்தாள்.
“நேத்து நடந்தது… உங்களுக்காக பிரச்சனை ஆகிடுமோன்னு பயமா இருக்கு.”
பாரி சிரித்தான்.
“வாழ்க்கையில நல்லது பண்ணுறவங்களுக்கு பிரச்சனை வரலன்னா அது வாழ்க்கையா?” என்றான்.
அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.
அந்த நேரத்தில் குழந்தை வீட்டுக்குள் இருந்து ஓடிவந்தது.
“பாரி அப்பா!” என்று கத்தினான்.
அந்த ஒரு வார்த்தை லட்சுமியையும் பாரியையும் சில நொடிகள் அமைதியாக்கியது.
பாரி குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டான்.
அவன் மனதில் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு வந்தது. இந்த குழந்தை அவனை அப்பா என்று அழைக்க ஆரம்பித்தது எப்போது என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை.
ஆனால் அந்த அழைப்பில் ஒரு உண்மை இருந்தது.
அந்த நேரத்தில் தூரத்தில் இருந்து சிலர் மீண்டும் வந்தார்கள்.
அவர்கள் நேற்று பேச வந்த அதே ஊர் பெரியவர்கள்.
“பாரி,” என்று அவர்கள் அழைத்தார்கள்.
பாரி அவர்களிடம் சென்றான்.
“நாங்க நேத்து நீ சொன்னதை யோசிச்சோம்,” என்றார் ஒருவர்.
“ஒரு விஷயம் கேக்கணும்.”
பாரி அமைதியாக பார்த்தான்.
“நீ இந்த குடும்பத்தைக் கவனிக்கிறதுக்கு நாங்க எதிர்ப்பு சொல்ல மாட்டோம்.”
பாரியின் முகத்தில் ஒரு சிறிய மாற்றம் தெரிந்தது.
“ஆனா…” என்று அவர் தொடர்ந்தார்.
“இந்த ஊர் பேசாம இருக்க ஒரு தீர்வு இருக்கணும்.”
“என்ன தீர்வு?” என்று பாரி கேட்டான்.
அவர் நேராக பார்த்தார்.
“நீ லட்சுமியையும் அந்த குழந்தையையும் உன் குடும்பமாக ஏற்றுக்கறியா?”
அந்த கேள்வி காற்றில் கனமாக தொங்கியது.
லட்சுமி வீட்டின் வாசலில் நின்று அந்த பேச்சை கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் இதயம் வேகமாக துடித்தது.
பாரி சில நிமிடம் எதுவும் பேசவில்லை.
அவன் கண்கள் அந்த நிலத்தை பார்த்தது.
அவன் சிறுவயதில் விளையாடிய மண்…
அவன் அப்பா உழைத்த மண்…
இப்போது இந்த குடும்பம் வாழும் மண்…
அந்த மண் அவன் வாழ்க்கையை மெதுவாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தது.
அவன் மெதுவாக திரும்பி லட்சுமியை பார்த்தான்.
அவள் கண்களில் பயமும் நம்பிக்கையும் கலந்து இருந்தது.
சில நொடிகள் கழித்து பாரி அமைதியாக பேசினான்.
“இந்த குழந்தை என்னை அப்பா என்று அழைக்க ஆரம்பிச்சு விட்டது.”
அவன் குரல் மெதுவாக இருந்தது.
“அவன் அழைப்பை நான் மறுக்க முடியாது.”
அந்த வார்த்தைகள் கேட்டவுடன் லட்சுமியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
ஊர் பெரியவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள்.
அவர்களில் ஒருவர் சிரித்தார்.
“அப்படின்னா இந்த விஷயத்துக்கு முடிவு ஆயிடுச்சு,” என்றார்.
“இந்த மண்ணு உங்களை ஒரு குடும்பமாக்கிட்டது.”
அந்த மாலை பனப்பாளையம் காற்று இன்னும் மெதுவாக வீசியது.
அந்த நிலத்தில் மூன்று பேரின் வாழ்க்கை ஒன்றாக இணைந்து கொண்டிருந்தது.
சில நேரங்களில் மனிதர்கள் முடிவு எடுக்கிறார்கள்.
ஆனால் சில நேரங்களில்…
மண் தான் மனிதர்களின் வாழ்க்கையை முடிவு செய்து விடும்.
அவன் அந்த மண்ணை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அந்த நிலம் அவனுக்கு சாதாரண நிலம் இல்லை. அவன் அப்பாவின் வியர்வையும், அவன் சிறுவயது நினைவுகளும், இப்போது இந்த குடும்பத்தின் வாழ்க்கையும் அந்த மண்ணோடு கலந்து இருந்தது.
சில நொடிகள் யாரும் பேசவில்லை.
பனப்பாளையம் மாலை காற்று மெதுவாக வீசியது. அந்த காற்றில் மண் வாசனை இருந்தது.
பாரி மெதுவாக திரும்பி லட்சுமியை பார்த்தான்.
அவள் இன்னும் வீட்டின் வாசலில் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் கண்களில் பயமும் தயக்கமும் கலந்திருந்தது. ஊர் மக்கள் பேசும் வார்த்தைகள் ஒரு பெண்ணின் மனதை எவ்வளவு காயப்படுத்தும் என்று அவள் நன்றாக அறிந்திருந்தாள்.
“நீங்க எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்,” என்றான் பாரி மெதுவாக.
“நான் முடிவு எடுத்துட்டேன்.”
லட்சுமி அதிர்ச்சியுடன் அவனை பார்த்தாள்.
அந்த நேரத்தில் குழந்தை ஓடிவந்து பாரியின் கையை பிடித்தது.
“அப்பா… வாங்க,” என்று சிரித்துக்கொண்டே இழுத்தது.
அந்த ஒரு வார்த்தை அங்கே இருந்த எல்லோரையும் சில நொடிகள் அமைதியாக்கியது.
ஊர் பெரியவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள்.
பாரி குழந்தையை பார்த்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு பாசம் தெரிந்தது.
“இந்த குழந்தை என்னை அப்பா என்று அழைக்க ஆரம்பிச்சு விட்டது,” என்றான் அவன் அமைதியாக.
“அந்த அழைப்பை நான் மறுக்க முடியாது.”
அவன் குரலில் எந்த தயக்கமும் இல்லை.
அந்த வார்த்தைகள் கேட்டதும் லட்சுமியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. அவள் வாழ்க்கையில் மீண்டும் ஒரு பாதுகாப்பு கிடைத்தது போல அவளுக்கு உணர்ந்தது.
அந்த பெரியவர்கள் மெதுவாக தலை அசைத்தார்கள்.
“சரி பாரி,” என்றார் அவர்களில் ஒருவர்.
“நீ சொல்றது உண்மை தான். ஒரு மனிதன் நல்ல மனசு வைத்து செய்ற விஷயத்தை நாங்க தடுக்க முடியாது.”
மற்றொருவர் சிரித்தார்.
“இந்த மண்ணு தான் உங்களை இப்படி சேர்த்திருக்கு போல.”
அந்த வார்த்தைகள் காற்றில் மெதுவாக ஒலித்தது.
சில நேரங்களில் மனிதர்கள் வாழ்க்கையை திட்டமிடுகிறார்கள்.
ஆனால் சில நேரங்களில் வாழ்க்கை தான் மனிதர்களை ஒன்றாக சேர்த்து விடுகிறது.
அந்த மாலை சூரியன் மெதுவாக மறைந்து கொண்டிருந்தான்.
பனப்பாளையம் நிலத்தில் மூன்று மனிதர்களின் வாழ்க்கை புதிய பாதையில் நடக்க ஆரம்பித்தது.
பாரி அந்த மண்ணை மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்தான்.
அவன் மனதில் ஒரு எண்ணம் வந்தது.
“இந்த மண் ராமநாதனை இங்க கொண்டு வந்தது…
அவன் வாழ்க்கையை எடுத்துக் கொண்டது…
ஆனா அவன் குடும்பத்தை எனக்கு கொடுத்தது.”
அந்த உணர்வு அவன் மனதை கனமாகவும் மெதுவாகவும் மாற்றியது.
அந்த நாள் முதல் அந்த நிலம் ஒரு காலியான மண் இல்லை.
அது ஒரு குடும்பம் வாழும் இடமாக மாறி கொண்டிருந்தது.
சில மண்ணுக்கு ஒரு விசித்திரமான குணம் இருக்கும்.
அது மனிதர்களின் வாழ்க்கையை மெதுவாக மாற்றி விடும்.
அந்த மண் அப்படிப்பட்ட மண் தான்.
