அந்த மாலை என் மனதில் வந்த அந்த எண்ணம் அடுத்த சில நாட்கள் முழுவதும் என்னை விடவில்லை. வேலைக்கு போனாலும், வீடு திரும்பினாலும், எங்கோ மனசு அந்த குடிசை வீட்டைத் தான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தது. லட்சுமியும் குழந்தையும் எப்படி இருக்கிறார்கள் என்று நான் அடிக்கடி யோசிக்க ஆரம்பித்தேன்.
ஒரு நாள் காலையில் நான் அந்த நிலத்துக்கு போனபோது லட்சுமி வீட்டின் முன் அமர்ந்து குழந்தையை விளையாட வைத்து கொண்டிருந்தாள். குழந்தை மண்ணில் ஒரு சிறிய குச்சியை பிடித்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தது. என்னை பார்த்தவுடன் அவன் சிரித்தான். அந்த சிரிப்பு மிகவும் தூய்மையானது. எந்த கவலையும் இல்லாத ஒரு சிரிப்பு.
நான் அவனை தூக்கிக் கொண்டேன். அவன் என் தோளில் கையை வைத்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த நேரத்தில் ஒரு விஷயம் என் மனதில் வந்தது. இந்த குழந்தை வளரும்போது அவன் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்? அவனுக்கு ஒரு தந்தையின் நிழல் இல்லாமல் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்?
அந்த கேள்வி என்னை அமைதியாக இருக்க விடவில்லை.
லட்சுமி அமைதியாக அந்த காட்சியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கண்களில் இன்னும் அந்த பழைய சோகத்தின் சாயல் இருந்தது. ஆனால் அதற்குள் ஒரு நம்பிக்கையும் மெதுவாக தோன்ற ஆரம்பித்தது போல இருந்தது.
“அண்ணா… உங்களுக்கு இவ்வளவு தொந்தரவு,” என்று அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.
“இதுல என்ன தொந்தரவு,” என்று நான் சொன்னேன்.
அவள் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் அவள் முகத்தில் ஒரு நன்றி தெரிந்தது.
அந்த மாலை நான் மீண்டும் அந்த நிலத்தின் ஓரத்தில் நின்று கொண்டிருந்தேன். சூரியன் மறையும் நேரம். காற்று மெதுவாக வீசியது. அந்த மண்ணின் வாசனை என் மனதை அமைதியாக்கியது.
அந்த நேரத்தில் நான் ஒரு விஷயத்தை உணர்ந்தேன்.
இந்த நிலம் காலியாக கிடக்கும் மண் மட்டும் இல்லை. இது யாரோ ஒருவரின் வாழ்க்கையை காப்பாற்றிய இடமாக மாறி விட்டது.
லட்சுமி இந்த ஊருக்கு வந்தது ஒரு விபத்தாக இருக்கலாம். ராமநாதன் இங்கே வந்ததும் ஒரு சம்பவமாக இருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் என் வாழ்க்கையில் வந்தது சும்மா ஒரு சம்பவம் அல்ல என்று நான் மெதுவாக உணர ஆரம்பித்தேன்.
வாழ்க்கை சில நேரங்களில் நமக்கு புதிய பாதையை காட்டும். நாம் அதை முதலில் புரிந்து கொள்ள மாட்டோம். ஆனால் காலம் சென்ற பிறகு தான் அந்த பாதையின் அர்த்தம் புரியும்.
அந்த நாள் நான் எடுத்த ஒரு சிறிய முடிவு — அந்த நிலத்தை வாடகைக்கு கொடுத்தது — இப்போது ஒரு பெரிய பொறுப்பாக மாறி கொண்டிருந்தது.
லட்சுமியும் அந்த குழந்தையும் இனிமேல் இந்த மண்ணில் பாதுகாப்பாக வாழ வேண்டும் என்ற எண்ணம் என் மனதில் வேரூன்றி விட்டது.
அந்த இரவு நான் வீட்டுக்கு திரும்பியபோது நீண்ட நேரம் தூங்க முடியவில்லை. வாழ்க்கை எங்கே இருந்து எங்கே போகிறது என்று நான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.
ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.
லட்சுமியும் அந்த குழந்தையும் இனிமேல் தனியாக இல்லை.
அவர்களின் வாழ்க்கையில் நான் இருக்கிறேன்.
அந்த உண்மை மெதுவாக என் வாழ்க்கையின் திசையையே மாற்ற ஆரம்பித்தது.
அந்த எண்ணம் வந்த பிறகு என் மனசு அமைதியாக இருக்கவே இல்லை. சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நமக்கு தெரியாம புதிய பொறுப்புகளை நம்ம முன்னாடி வைத்து விடும். அதை ஏற்கணுமா வேண்டாமா என்று யோசிக்க நேரம் கூட தராது.
அடுத்த சில நாட்கள் நான் அடிக்கடி அந்த நிலத்துக்கு போக ஆரம்பித்தேன். லட்சுமி வீட்டின் முன் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள். குழந்தை அருகில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும்.
ஒரு நாள் நான் போனபோது குழந்தை மண்ணில் உட்கார்ந்து சிறிய கல்லை கொண்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்தது. என்னை பார்த்ததும் அவன் முகத்தில் ஒரு பெரிய சிரிப்பு வந்தது.
“அண்ணா!” என்று லட்சுமி மெதுவாக சொன்னாள்.
அவள் குரலில் ஒரு மரியாதையும், ஒரு நன்றியும் இருந்தது.
நான் குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டேன். அவன் என் முகத்தை பார்த்து சிரித்தான். அந்த சிரிப்பில் எந்த பயமும் இல்லை. எந்த கவலையும் இல்லை.
அந்த நேரத்தில் என் மனதில் ஒரு விஷயம் மிகவும் தெளிவாக வந்தது.
இந்த குழந்தை வளரும்போது அவனுக்கு யாராவது ஒரு நிழல் தேவை. வாழ்க்கை முழுக்க தனிமையாக வளரக் கூடாது.
லட்சுமி அமைதியாக நின்று அந்த காட்சியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கண்களில் இன்னும் சோகத்தின் நிழல் இருந்தாலும், அதற்குள் ஒரு நம்பிக்கை மெதுவாக உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.
அந்த மாலை நான் நிலத்தின் ஓரத்தில் நின்று கொண்டு சூரியன் மறையும் காட்சியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
காற்று மெதுவாக வீசியது. அந்த மண்ணின் வாசனை என் மனதை ஆழமாக தொடந்தது.
அந்த நேரத்தில் நான் ஒரு உண்மையை புரிந்துகொண்டேன்.
இந்த நிலம் இனிமேல் காலியாக கிடக்கும் மண் இல்லை. இது யாரோ ஒருவரின் வாழ்க்கையை மீண்டும் ஆரம்பிக்க வைத்த இடம்.
ராமநாதன் இங்கே வந்து வாழ ஆரம்பித்தது ஒரு சம்பவம். ஆனால் அவன் இறந்த பிறகு லட்சுமியும் குழந்தையும் என் வாழ்க்கையில் இருப்பது சும்மா ஒரு சம்பவம் இல்லை.
அதற்குப் பின்னால் வாழ்க்கை வைத்திருக்கும் ஒரு காரணம் இருக்கலாம்.
அந்த காரணம் என்ன என்று எனக்கு இன்னும் தெரியவில்லை.
ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் உறுதி.
இந்த மண்ணில் வாழ ஆரம்பித்த அந்த சிறிய குடும்பம் இனிமேல் முழுக்க தனியாக இருக்காது.
அவர்களின் வாழ்க்கையில் நான் இருக்கிறேன்.
அந்த உண்மை என் மனதில் மெதுவாக வேரூன்ற ஆரம்பித்தது.
அந்த நாள் தான் என் வாழ்க்கையின் அடுத்த பெரிய முடிவு என்னை நோக்கி மெதுவாக வர ஆரம்பித்த நாள்.
அந்த சில நாட்களில் என் வாழ்க்கை மெதுவாக மாற ஆரம்பித்தது. முன்பு நான் அந்த நிலத்துக்கு சில நேரம் தான் போவேன். ஆனால் இப்போது தினமும் போக ஆரம்பித்தேன்.
லட்சுமி முதலில் என்னிடம் பேச தயங்கினாள். ஆனால் நாட்கள் கடந்து செல்ல செல்ல அவள் கொஞ்சம் சுதந்திரமாக பேச ஆரம்பித்தாள். வாழ்க்கை அவளை மிகவும் சோதித்திருந்தாலும், அவள் மனசு இன்னும் மென்மையாக இருந்தது.
குழந்தை மட்டும் அந்த எல்லாவற்றையும் புரியாமல் சிரித்துக் கொண்டே விளையாடிக் கொண்டிருந்தது.
ஒரு நாள் மாலை நான் நிலத்தின் ஓரத்தில் நின்று கொண்டிருந்தேன். அந்த நேரத்தில் குழந்தை என்னை நோக்கி ஓடிவந்தது. சிறிய கால்களில் தடுமாறி நடந்தபடி என் அருகே வந்து நின்றது.
நான் அவனை தூக்கிக் கொண்டேன்.
அவன் என் தோளில் தலையை வைத்து சிரித்தான்.
அந்த நேரத்தில் என் மனதில் ஒரு உணர்வு வந்தது.
இந்த குழந்தை என்னை நம்ப ஆரம்பித்துவிட்டது.
அந்த நம்பிக்கை என்னை மிகவும் பாதித்தது.
வாழ்க்கையில் சில உறவுகள் ரத்தத்தால் உருவாகும். ஆனால் சில உறவுகள் சூழ்நிலையால் உருவாகும்.
லட்சுமியும் அந்த குழந்தையும் என் வாழ்க்கையில் அப்படியே வந்தவர்கள்.
அந்த உண்மை மெதுவாக என் மனதில் ஆழமாக பதிய ஆரம்பித்தது.
அந்த மாலை சூரியன் மறையும் போது நான் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் உறுதியாக நினைத்தேன்.
இந்த வாழ்க்கை இனிமேல் முன்போல் இருக்காது.
ஏனென்றால் அந்த சிறிய குடும்பம் இப்போது என் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாற ஆரம்பித்து விட்டது.