அத்தியாயம் 3 – தனிமையின் ஆரம்பம்
ராமநாதன் இறந்த அந்த நாளுக்குப் பிறகு பனப்பாளையம் மாறி போயிருந்தது போல எனக்கு தோன்றியது.
அதே சாலை…
அதே மக்கள்…
அதே வீடுகள்…
ஆனால் அந்த குடிசை வீட்டின் அமைதி மட்டும் வேற மாதிரி இருந்தது.
முன்பு மாலை நேரத்தில் அந்த வீட்டில் குழந்தையின் சிரிப்பு கேட்கும்.
லட்சுமி சமையல் செய்வாள்.
ராமநாதன் வேலை முடிந்து வந்து பேசுவான்.
இப்போது அந்த வீட்டில் அமைதி மட்டுமே இருந்தது.
நான் சில நாட்கள் கழித்து அந்த வீட்டுக்கு போனேன்.
கதவு அரை திறந்து இருந்தது.
உள்ளே பார்த்தபோது லட்சுமி தரையில் அமர்ந்து குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டு இருந்தாள்.
அவள் முகம் மிகவும் சோர்ந்து இருந்தது.
கண்களில் தூக்கம் இல்லை.
நாள்களாக அழுத முகம்.
நான் உள்ளே சென்றேன்.
“லட்சுமி…” என்று மெதுவாக அழைத்தேன்.
அவள் தலை தூக்கி என்னைப் பார்த்தாள்.
அவள் கண்களில் இருந்த அந்த வெறுமையை நான் மறக்க முடியவில்லை.
“அண்ணா…” என்று மட்டும் சொன்னாள்.
அந்த ஒரு வார்த்தையிலே அவள் மனத்தில் இருந்த எல்லா வலியும் தெரிந்தது.
நான் சில நிமிடம் பேச முடியாமல் நின்றேன்.
அந்த சிறிய குடிசை வீட்டில் ஒரு கனமான அமைதி இருந்தது.
குழந்தை என்னை பார்த்து சிரித்தது.
அந்த சிரிப்பு என் மனதை உடைத்தது.
அவனுக்கு இன்னும் எதுவும் தெரியாது.
அவன் தந்தை இப்போது இந்த உலகத்தில் இல்லை என்பதை கூட அவன் புரிந்துகொள்ள முடியாது.
“லட்சுமி… உங்க வீட்டிலிருந்து யாராவது வருவாங்களா?” என்று நான் கேட்டேன்.
அவள் மெதுவாக தலையசைத்தாள்.
“எங்க ஊர்லயும் எங்களுக்கு யாரும் இல்லை அண்ணா,” என்றாள்.
அந்த வார்த்தையை கேட்டபோது என் மனசு கனமாகி போனது.
ஒரு பெண்…
ஒரு சிறிய குழந்தை…
இந்த ஊரில் முழுக்க தனியாக.
அந்த இரவு நான் வீட்டுக்கு திரும்பிய பிறகும் அந்த எண்ணம் என் மனதை விட்டு போகவில்லை.
நான் படுக்கையில் படுத்திருந்தேன்.
ஆனால் தூக்கம் வரவில்லை.
என் மனதில் லட்சுமியின் முகம் மட்டும் சுற்றிக் கொண்டே இருந்தது.
அவள் கண்களில் இருந்த பயம்…
அந்த குழந்தையின் சிரிப்பு…
அவை இரண்டும் என் மனதில் கலந்துவிட்டது.
அடுத்த நாள் காலை நான் மீண்டும் அந்த குடிசை வீட்டுக்கு சென்றேன்.
லட்சுமி வெளியே நின்று துணி உலர்த்திக் கொண்டிருந்தாள்.
என்னை பார்த்தவுடன் அவள் கொஞ்சம் தயங்கினாள்.
“லட்சுமி… இங்க நீங்களே எப்படி வாழப்போகிறீர்கள்?” என்று நான் கேட்டேன்.
அவள் அமைதியாக நின்றாள்.
சில நிமிடம் கழித்து மெதுவாக பேசினாள்.
“என்ன செய்யறது அண்ணா… வாழ்க்கை போகணுமே.”
அவள் அந்த வார்த்தையை சொன்னபோது அவள் குரலில் ஒரு சோர்வு இருந்தது.
அந்த நேரத்தில் என் மனதில் இருந்த முடிவு உறுதியாகி விட்டது.
“இந்த நிலம் உங்க வீட்டே,” என்று நான் சொன்னேன்.
“நீங்க பயப்பட வேண்டாம்.
நான் இருக்கேன்.”
அவள் என்னைப் பார்த்தாள்.
அவள் கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் வந்தது.
ஆனால் அந்த கண்ணீரில் இந்த முறை ஒரு நிம்மதி இருந்தது.
அந்த நாள் முதல் அந்த குடிசை வீடு என் மனதுக்கும் அருகான இடமாக மாறி விட்டது.
அந்த குழந்தை என்னைப் பார்த்தாலே கையை நீட்டும்.
லட்சுமி மெதுவாக வாழ்க்கையை சமாளிக்க முயற்சி செய்தாள்.
ஆனால் அந்த எல்லாவற்றிற்குள்ளும் நான் உணர ஆரம்பித்த ஒரு உண்மை இருந்தது.
விதி அந்த குடும்பத்தை என் வாழ்க்கைக்குள் கொண்டு வந்தது.
ஆனால் ஏன் கொண்டு வந்தது என்று அப்போது எனக்கு இன்னும் புரியவில்லை.
ஒருநாள் அந்த உண்மை வெளிப்படும்.
அந்த நாள் தான்
என் வாழ்க்கையின் அடுத்த பெரிய திருப்பம் ஆரம்பமாகப் போகிறது.
அந்த நாள் தான்
என் வாழ்க்கையின் அடுத்த பெரிய திருப்பம் ஆரம்பமாகப் போகிறது.
அதற்குப் பிறகு சில நாட்கள் மிகவும் அமைதியாக சென்றது. ஆனால் அந்த அமைதி என்னை நிம்மதியாக இருக்க விடவில்லை. லட்சுமியும் குழந்தையும் அந்த குடிசை வீட்டில் வாழ ஆரம்பித்தாலும், அவர்களின் வாழ்க்கை இன்னும் நிலையாக இல்லை என்பதை நான் நன்றாக உணர்ந்தேன்.
காலை நேரங்களில் நான் அந்த நிலத்துக்கு போனால் லட்சுமி வீட்டின் முன் தண்ணீர் தெளித்து சுத்தம் செய்வாள். குழந்தை அருகில் மண்ணில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும். அந்த சிறிய காட்சிகளை பார்த்தாலே என் மனசு கொஞ்சம் லேசாகும்.
ஒரு நாள் குழந்தை என்னை பார்த்து சிரித்தது. சிறிய கைகளை நீட்டி என்னை நோக்கி வந்தது. நான் அவனை தூக்கிக்கொண்டேன். அவன் சிரிப்பு அந்த வீட்டில் மீண்டும் ஒரு உயிர் வந்தது போல இருந்தது.
லட்சுமி அதை பார்த்து மெதுவாக சிரித்தாள். அது பல நாட்களுக்கு பிறகு அவள் முகத்தில் நான் பார்த்த முதல் சிரிப்பு.
“அண்ணா… அவன் உங்களை ரொம்ப பிடிக்கும் போல,” என்று அவள் சொன்னாள்.
நான் குழந்தையை பார்த்தேன்.
“அவன் நல்லா வளரணும்,” என்று மட்டும் சொன்னேன்.
அந்த நேரத்தில் என் மனதில் ஒரு எண்ணம் வந்தது. இந்த குழந்தைக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கை வேண்டும். அவன் தந்தை இல்லாமல் வளர்ந்தாலும் அவன் வாழ்க்கை குறையக்கூடாது.
அந்த மாலை நான் நிலத்தின் ஓரத்தில் நின்று கொண்டிருந்தேன். சூரியன் மெதுவாக மறைந்து கொண்டிருந்தான். காற்று மெதுவாக வீசியது. அந்த மண்ணின் வாசனை என் மனதை அமைதியாக்கியது.
அந்த நேரத்தில் எனக்கு புரிந்தது — இந்த நிலம் இனிமேல் காலியாக இருக்கும் மண் மட்டும் இல்லை. இந்த இடத்தில் ஒரு புதிய வாழ்க்கை ஆரம்பித்து விட்டது.
லட்சுமிக்கும் குழந்தைக்கும் இந்த இடம் ஒரு தங்கும் இடம் மட்டும் அல்ல. இது அவர்களின் எதிர்காலம் ஆகலாம்.
அந்த எண்ணம் என் மனதில் வந்தபோது ஒரு விதமான பொறுப்பு என்னை சுற்றி கொண்டது.
வாழ்க்கை சில நேரங்களில் நாம் எதிர்பார்க்காத மனிதர்களை நம் பாதையில் கொண்டு வந்து நிறுத்தும். அதற்குப் பின்னால் ஒரு காரணம் இருக்கும்.
லட்சுமியும் அந்த குழந்தையும் என் வாழ்க்கையில் வந்தது அப்படிப்பட்ட ஒரு காரணத்துக்காகத்தான் என்று நான் மெதுவாக உணர ஆரம்பித்தேன்.
ஆனால் அந்த உணர்வு இன்னும் முழுமையாக என்னை புரியவில்லை.
அது புரியும் நாள் இன்னும் வர வேண்டியிருந்தது.
அந்த நாள் தான்
என் வாழ்க்கையின் மிக பெரிய முடிவை நான் எடுக்கப் போகிறேன்.
அந்த மாலை நான் அந்த நிலத்தின் ஓரத்தில் நின்று கொண்டு அந்த குடிசை வீட்டை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். சூரியன் மெதுவாக மறைந்து கொண்டிருந்தான். அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில் அந்த சிறிய வீடு இன்னும் அமைதியாக தோன்றியது.
லட்சுமி வீட்டின் முன் குழந்தையை தூக்கி நிற்கும் காட்சி என் கண்களில் பட்டது. குழந்தை அவள் தோளில் தலையை வைத்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தது.
அந்த காட்சியை பார்த்தபோது என் மனதில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது.
இந்த வாழ்க்கை அவளுக்கு இப்படி தனிமையாகவே போக வேண்டுமா?
ஒரு மனிதன் இறந்துவிட்டான் என்பதற்காக அவன் குடும்பமும் முழுக்க இருளில் தள்ளப்பட வேண்டுமா?
அந்த எண்ணம் என் மனதை மிகவும் கனமாக்கியது.
அந்த நேரத்தில் நான் ஒரு விஷயத்தை புரிந்துகொண்டேன்.
வாழ்க்கை சில நேரங்களில் நமக்கு பொறுப்புகளை கொடுக்கும். நாம் கேட்காமல் கூட அவை நம்மிடம் வந்து சேரும்.
லட்சுமியும் அந்த குழந்தையும் என் வாழ்க்கையில் வந்தது அப்படிப்பட்ட ஒரு பொறுப்பு தான்.
அந்த பொறுப்பை நான் தவிர்க்க முடியாது என்று அந்த மாலையே என் மனதில் உறுதியாக முடிவு செய்து கொண்டேன்.
தொடரும்