​கர்ண யட்சினி

​அத்தியாயம் 3: முதல் பலி (The First Sacrifice)

​காலை வெயில் ஜன்னல் வழியாக அஜய்யின் அறைக்குள் நுழைந்தபோது, அது வெளிச்சத்தைக் கொண்டு வரவில்லை; அந்த அறையின் கோரத்தை அம்பலப்படுத்தியது. அஜய் தன் படுக்கையில் இருந்து எழ முயன்றான். அவனது முதுகில் இருந்த ஆழமான நகக்கீறல்கள் படுக்கை விரிப்போடு ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன. அவன் உடலை அசைத்தபோது, காய்ந்த ரத்தம் சதையோடு சேர்ந்து பிய்ந்து கொண்டு வந்தது. அந்த நரக வேதனை அவனுக்கு ஒரு விசித்திரமான இன்பத்தைத் தந்தது. அவனது நரம்புகள் இப்போது சாதாரண மனித உணர்வுகளை இழந்து, அந்த யட்சினியின் பிடியில் சிக்கியிருந்தன.

​அவன் கண்ணாடி முன்னால் நின்றான். கண்ணாடியில் தெரிந்தது அவனல்ல. குழி விழுந்த கண்கள், ரத்தச் சிவப்பான விழிகள், ஒரு வாரத்தில் இருபது ஆண்டுகள் வயதானது போன்ற சுருக்கங்கள் விழுந்த முகம். அவனது தோலில் ஒருவிதமான சாம்பல் நிறப் படலம் படர்ந்திருந்தது. அவனது மூளைக்குள் இப்போது ஒரு நுட்பமான அதிர்வு கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது. அது அந்த யட்சினியின் மூச்சுக்காற்று.

​”அவன்… தினேஷ்… அவன் இப்போது அலுவலகத்தில் இருக்கிறான். அவனது பயத்தை நான் இங்கிருந்தே ருசிக்கிறேன். அவனிடம் செல்… அவன் மறைத்து வைத்திருக்கும் அந்த ரகசியத்தை அவன் காதுக்கு அருகிலேயே சொல்லி அவனைக் கதற வை!” – யட்சினியின் குரல் அவன் மண்டையோட்டிற்குள் ஒரு துருப்பிடித்த கத்தியால் கீறுவது போலக் கேட்டது.

​அலுவலகத்தின் அழுகிய நாற்றம்

​அஜய் தன் பழைய அலுவலகத்திற்குச் சென்றான். அவன் அந்த லிஃப்ட்டிற்குள் நுழைந்தபோது, அங்கிருந்த மற்ற ஊழியர்கள் முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டு ஒதுங்கி நின்றனர். அவனிடமிருந்து வீசிய அந்த அழுகிய பிணத்தின் நாற்றம், விலை உயர்ந்த வாசனை திரவியங்களைப் போட்டு மறைக்க முடியாதபடி கடுமையாக இருந்தது. ஆனால் அஜய்யின் காதுகளுக்கு மட்டும் அவர்களின் மனதில் ஓடும் விகாரமான எண்ணங்கள் மிகத் தெளிவாகக் கேட்டன.

​”இவன் என்ன பிச்சைக்காரன் மாதிரி வர்றான்?”, “இவனுக்குப் பைத்தியம் பிடிச்சிருச்சா?”, “இவன் பக்கத்துல நின்னாலே வாந்தி வருது” – இந்த எண்ணங்கள் ஒவ்வொன்றும் அஜய்க்கு ஒரு இசையைப் போல இனிமையாக இருந்தன. அவன் ஒரு கோரமான புன்னகையுடன் மேனேஜர் தினேஷின் அறைக்கதவைத் திறந்தான்.

​தினேஷ் ஒரு குளிர்சாதன அறையில் (AC Room) அமர்ந்து, தன் மடிக்கணினியில் ஏதோ ரகசியக் கணக்குகளைச் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அஜய்யைக் கண்டதும் அவனது முகம் சிவந்தது. “அஜய்! உன்னைத்தான் வேலையை விட்டுத் தூக்கியாச்சே… அப்புறம் எதுக்கு இங்கே வந்த? செக்யூரிட்டியைக் கூப்பிடவா?”

​அஜய் பேசவில்லை. அவன் மெல்ல நடந்து வந்து தினேஷின் மேஜைக்கு முன்னால் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தான். அவனது நகங்கள் அந்த மேஜையின் கண்ணாடியை மெல்லக் கீறின. அந்தச் சத்தம் தினேஷின் நரம்புகளை உருட்டியது.

​”தினேஷ்… நீ மறைக்க நினைக்கும் அந்த லேப்டாப் போல்டர் ‘Internal_Audit_Hidden’ பற்றிப் பேசலாமா? அல்லது உன் கள்ளக்காதலி ரம்யாவுக்கு நீ ஆபீஸ் பணத்தில் வாங்கித் கொடுத்த அந்த பிளாட் (Flat) பற்றிப் பேசலாமா?” – அஜய்யின் குரல் ஒரு மனிதக் குரலாக இல்லை. அது பல நூற்றாண்டுகளாகப் புதைக்கப்பட்ட ஒரு சடலத்தின் குரல் போல இருந்தது.

​திகிலின் உச்சம்

​தினேஷின் முகம் அடுத்த நொடியே வெளுத்துப் போனது. அவனது நெற்றியில் வியர்வை அரும்பியது. “நீ… நீ என்ன உளறுகிறாய்? உனக்கு இதெல்லாம் எப்படித் தெரியும்?”

​”அவள் சொன்னாள் தினேஷ்… கர்ண யட்சினி! அவள் இப்போது உன் பின்னால் தான் நின்று கொண்டிருக்கிறாள். அவளது நீண்ட நகங்கள் உன் பிடரியைத் தீண்டுவதை உன்னால் உணர முடியவில்லையா?”

​அஜய் சொல்லச் சொல்ல, அந்த ஏசி அறையின் வெப்பநிலை மைனஸ் டிகிரிக்குச் செல்வது போலக் குளிர்ந்தது. திடீரென தினேஷின் பின்னால் இருந்த அந்த வெள்ளைச் சுவர் மீது ஒரு கரிய நிழல் படரத் தொடங்கியது. அது ஒரு பெண்ணின் உருவம். அவளது தலைமுடி தரையில் விழுந்து கிடந்த வயர்கள் போலப் பின்னிப் பிணைந்து கிடந்தன.

​தினேஷால் நகர முடியவில்லை. அவனது உடல் இருக்கையோடு ஒட்டிக்கொண்டது போல இருந்தது. அவனது காதுக்கு அருகே ஒரு சில்லிட்ட மூச்சுக்காற்று பட்டது. அஜய் இப்போது தினேஷின் கண்களையே உற்றுப் பார்த்தான்.

​திடீரென தினேஷின் காதுகளில் இருந்து ரத்தம் கசியத் தொடங்கியது. யட்சினி அவன் காதுக்குள் கத்தத் தொடங்கினாள். அவனது பாபங்கள், அவனது துரோகங்கள் அனைத்தையும் ஒரு கோரமான ஒலியாக அவன் காதுக்குள் ஊற்றினாள். தினேஷ் வலியால் கதறினான், ஆனால் அவனது அறை ஒரு சவுண்ட்-ப்ரூஃப் (Sound-proof) அறை என்பதால் அந்த மரண ஓலம் வெளியே கேட்கவில்லை.

​அஜய் எழுந்து நின்றான். அவனது உடலில் இருந்து அந்த யட்சினியின் நிழல் பிரிந்து தினேஷை முழுமையாக மூடியது. தினேஷின் கண்கள் பிதுங்கி வெளியே வந்தன. அவனது வாய் ரத்தத்தைக் கக்கியது. ஒரு சில நிமிடங்களில், அந்த அறையில் இருந்த தினேஷ் ஒரு காய்ந்த சக்கையைப் போலத் தன் இருக்கையிலேயே சரிந்தான். அவனது உயிர் அந்த யட்சினியால் உறிஞ்சப்பட்டுவிட்டது.

​போலி ஆசானின் விகாரமான சிரிப்பு

​அஜய் அந்த அறையை விட்டு வெளியே வந்தான். அவனது முகத்தில் இப்போது ஒரு புதுப் பொலிவு. ஒரு உயிரைப் பலி கொடுத்த திருப்தி அவன் உடலில் ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது. அவன் தன் மொபைலை எடுத்து அந்த ஆசான் ‘அகோர ரத்னா’விற்கு மெசேஜ் செய்தான்: “முதல் பலி முடிந்தது குருவே!”

​மறுமுனையில், ஒரு இருண்ட அறையில் அமர்ந்திருந்த அகோர ரத்னா, தன் தலையில் இருந்த ஜடாமுடியைக் கழற்றி எறிந்தான். அவன் ஒரு சைபர் க்ரைம் கிரிமினல். அவன் முன்னால் இருந்த பல திரைகளில் அஜய்யின் ஒவ்வொரு அசைவும் நேரலையாக (Live Stream) ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

​அவன் தன் உதவியாளரிடம் சொன்னான்: “பார்த்தாயா? நான் கொடுத்த அந்த ஹாலுசினோஜெனிக் (Hallucinogenic) மருந்து அவனது மூளையை மொத்தமாகச் சிதைத்துவிட்டது. அவன் இப்போது எதைச் செய்தாலும் அது பேய் என்றுதான் நம்புவான். அந்த மேனேஜர் தினேஷ் ஏற்கனவே இதய நோயாளி, பயத்திலேயே செத்துப் போயிட்டான். இப்போ இந்த வீடியோவை ‘Dark Web’-ல அதிக விலைக்கு விக்கலாம். அஜய் இப்போ முழுமையான ஒரு சைக்கோ கொலைகாரனா மாறிட்டான். அடுத்த பலி அவனோட காதலி மாயா தான்!”

​அவன் விகாரமாகச் சிரித்தான். அஜய் ஒரு மாய உலகத்தில் பேயுடன் வாழ்வதாக நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறான், ஆனால் உண்மையில் அவன் ஒரு டிஜிட்டல் சாத்தானின் கையில் சிக்கிய பொம்மையாக மாறிவிட்டான்.

​சினிமா உத்தி (Screenwriting Insight – 24 Crafts):

• ​ஒளிப்பதிவு (Cinematography): தினேஷ் இறக்கும் காட்சியில் ‘Fast-paced editing’ மற்றும் ‘Distorted lenses’ பயன்படுத்தினால், பார்வையாளர்களுக்கு ஒருவிதமான தலைசுற்றலையும் பயத்தையும் உண்டாக்கும்.
• ​ஒலி வடிவமைப்பு (Sound Design): தினேஷின் காதுக்குள் யட்சினி கத்தும் சத்தம் திரையரங்கில் இருக்கும் ஸ்பீக்கர்களில் ‘High-decibel screeches’ ஆக ஒலிக்கச் செய்ய வேண்டும்.
• ​மேக்கப் (Makeup & Prosthetics): அஜய்யின் முகம் மெல்ல மெல்ல ஒரு பிணம் போல மாறுவதை ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் நுணுக்கமாகக் காட்ட வேண்டும்.