அத்தியாயம் 6: இத்தாலிய ரதகாரன்
அந்த இருண்ட மண்டபத்தின் ஒரு மூலையிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த உருவம், ஒரு பழைய ரோமானியப் போர்வீரனைப் போலவே காட்சியளித்தது. காலத்தின் கோலத்தால் அந்த இரும்புக் கவசம் மங்கலாகத் தெரிந்தாலும், அதன் கம்பீரம் குறையவில்லை. அந்த உருவத்தின் கையில் இருந்த வாள், யோகியின் கேமரா வெளிச்சத்தில் ஒரு மின்னலைப் போலப் பிரகாசித்தது.
”நில்லுங்கள்! யார் நீங்கள்? என் முன்னோர்களின் உலைக்களத்திற்குள் நுழைய உங்களுக்கு என்ன தைரியம்?” – அந்த உருவத்தின் குரல் லத்தீன் மொழியிலும், சிதைந்த ஒரு பழைய தமிழ் ஒலியிலும் கலந்து ஒலித்தது.
யோகி மிரண்டு போய் நின்றான். அந்தோணி பயத்தில் ஒரு படி பின்வாங்கினான். ஆனால், யோகியின் ரத்தத்தில் ஊறியிருந்த அந்த ரதகார வம்சம் அவனை முன்னோக்கித் தள்ளியது. யோகி மெல்லத் தனது பையிலிருந்து பல்லடத்து நிலவறையில் கிடைத்த அந்த ‘கட்டாளூர்லு வார்லு’ வாளை எடுத்தான். அதன் கைப்பிடியில் இருந்த அந்தச் சக்கரம் மற்றும் உளி சின்னத்தை அந்த உருவத்தின் முன்னே காட்டினான்.
”நான் அன்னியன் அல்ல! பல்லடத்து மண்ணிலிருந்து வந்த ஒரு ரதகாரன். கியாஜோதி அய்யா அனுப்பிய வாரிசு நான். என் முன்னோன் ‘ஆதன்’ இங்கு வடித்த வாள்களைத் தேடித்தான் நான் வந்திருக்கிறேன்!” என்று யோகி கம்பீரமாகக் கூறினான்.
அந்த உருவம் ஒரு நிமிடம் சிலையாக நின்றது. மெல்லத் தனது முகக்கவசத்தை (Visor) உயர்த்தியது. அங்கே தெரிந்த அந்த முகம், ஒரு முதிர்ந்த இத்தாலிய மனிதனின் முகமாக இருந்தாலும், அவனது கண்களில் ஒரு தமிழ் மகனின் சாயல் இருந்தது. “நீ… பல்லடத்திலிருந்து வருகிறாயா? என் முன்னோர்கள் விட்டுச் சென்ற அந்தப் பூமி இன்னும் இருக்கிறதா?” என்று அந்த மனிதன் தழுதழுத்த குரலில் கேட்டான்.
அவன் பெயர் மார்க் ஆண்டனி; ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ரோம் சென்ற ரதகாரர்களின் கடைசி வாரிசு அவன். அந்தக் கோட்டையைத் தலைமுறை தலைமுறையாக அவனது குடும்பம் பாதுகாத்து வருகிறது. “இந்த வாள்… இது தலைமைச் சிற்பியின் வாள்! இதை ஏந்தியவன் என் தலைவன்!” என்று கூறி, அவன் தனது வாளைத் தரையில் ஊன்றி முழங்காலிட்டு யோகியை வணங்கினான்.
யோகிக்கு மயிர் கூசியது. ஒரு இத்தாலிய வீரன், பல்லடத்து வாளைக் கண்டு மண்டியிடுகிறான்! “மார்க், எழுந்திரு! நாம் இருவரும் ஒரே வம்சம். இந்த உலகமே தேடும் ரதகாரர்களின் ரகசிய உலைக்களம் எங்கே இருக்கிறது?” என்று யோகி கேட்டான்.
மார்க் எழுந்து நின்றான். அவனது கண்களில் ஒரு மர்மமான ஒளி மின்னியது. “உலைக்களம் இங்கேயேதான் இருக்கிறது யோகி. ஆனால், அதை இயக்கத் தெரிந்தவன் ஒருவன் மட்டுமே மிஞ்சியிருக்கிறான். ஆனால், அந்த நெருப்பை மூட்டும் முன், நீ ஒரு சோதனையில் வெல்ல வேண்டும். ரதகாரர்களின் ‘போர்க்கலை’ உனக்குத் தெரியுமா?” என்று கேட்டபடி அவன் தனது போர்க்கருவியை எடுத்தான்.
அந்த நிலவறையின் தரை முழுவதும் இரும்புத் துகள்கள் பரவிக் கிடந்தன. மார்க் ஆண்டனி தனது வாளை லாவகமாகச் சுழற்றினான். அது வெறும் வாள் வீச்சு அல்ல; ஒரு நடனத்தைப் போன்ற லயம் அதில் இருந்தது. “யோகி, ரதகாரர்கள் என்பவர்கள் வெறும் இரும்பை வடித்தவர்கள் மட்டுமல்ல, உடலையே இரும்பாக மாற்றியவர்கள். எங்கள் போர்க்கலைக்கு ‘உளிவரி’ என்று பெயர். உளியின் கூர்மையும், சக்கரத்தின் சுழற்சியும் இதில் கலந்திருக்கும். உன்னிடம் இருக்கும் அந்தப் பல்லடத்து வாளைத் தூக்கு!” என்று சவால் விட்டான்.
யோகிக்கு ஒரு நிமிடம் திகைப்பாக இருந்தது. ரோம் நகரின் குளிர் காற்றில், ஒரு இத்தாலிய வீரனிடம் தன் முன்னோர்களின் போர்க்கலையைக் கற்கப்போகிறோம் என்று அவன் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. அவன் தனது பல்லடத்து வாளை இரு கைகளாலும் பற்றினான். அந்த வாளின் எடை இப்போது அவனுக்குக் கனமாகத் தெரியவில்லை; அது அவனது கையின் ஒரு அங்கமாகவே மாறிவிட்டது போலத் தோன்றியது.
மார்க் சீறிக்கொண்டு வந்தான். அவனது வாள் யோகியின் வாளின் மேல் மோதியபோது, அந்த நிலவறை முழுவதும் பொறிகள் பறந்தன. ‘சிங்… சிங்…’ என்ற அந்தச் சத்தம் ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இதே இடத்தில் கேட்ட அதே ஒலியை மீண்டும் எழுப்பியது. யோகி தற்காப்புக்காகப் பின்வாங்கினான். ஆனால், கியாஜோதி அய்யா பல்லடத்தில் சொன்ன ஒரு வரி அவனது நினைவுக்கு வந்தது: “ரதகாரன் பின்வாங்க மாட்டான்; அவன் சுழலும் சக்கரம்!”
யோகி தனது உடலை ஒரு சக்கரத்தைப் போலச் சுழற்றினான். மார்க்கின் அடுத்தத் தாக்குதலை மிக லாவகமாகத் தவிர்த்து, அவனது வாளின் முனையை மார்க்கின் கவசத்திற்கு நேராக நீட்டினான். மார்க் சட்டென்று நின்றுவிட்டான். அவனது முகத்தில் ஒரு திருப்தியான புன்னகை அரும்பியது. “அற்புதம் யோகி! உன் உடலில் ஓடுவது அதே ரதகார ரத்தம் தான். உனக்கு அந்த ‘உளிவரி’ கலை இயல்பாகவே கைவருகிறது. இப்போது நீ தகுதியடைந்துவிட்டாய்!”
மார்க் அந்த நிலவறையின் ஒரு மூலையில் இருந்த ஒரு சிறிய கல் பேழையைத் திறந்தான். அதற்குள் உலர்ந்த நிலையில் சில வேர்கள் மற்றும் இலைகள் இருந்தன. அவற்றிலிருந்து ஒரு விசித்திரமான, காரமான மணம் வீசியது. “இவைதான் அந்த ரகசிய மூலிகைகள், யோகி. ‘கருங்காலி வேர்’ மற்றும் ‘மலை நாவல்’ இலைகளின் சாறு. இவற்றை உருக்கும் இரும்பில் சேர்த்தால், அது வைரம் போன்ற உறுதியைப் பெறும். இதைத்தான் ரோமானியர்கள் ‘செரிக் அயர்ன்’ (Seric Iron) என்று போற்றினார்கள்!”
யோகி தனது கேமராவை அந்த மூலிகைகளின் மீது நிலைநிறுத்தி, அதன் ஒவ்வொரு நரம்பையும் படம் பிடித்தான். ஈராயிரம் ஆண்டுகால வேதியியல் ரகசியம் இப்போது அவனது கேமராவுக்குள் அகப்பட்டது. “மார்க், இந்த ரகசியத்தை நாம் மீண்டும் உலகிற்குச் சொல்ல வேண்டும். பல்லடத்து இரும்பு மீண்டும் உலகை ஆள வேண்டும்!” என்று யோகி உணர்ச்சிவசப்பட்டான்.
திடீரென, அந்தக் கோட்டையின் மேற்பகுதியில் இருந்து ஒரு பயங்கரமான வெடிச் சத்தம் கேட்டது. நிலவறை அதிரத் தொடங்கியது. “யாரோ வந்திருக்கிறார்கள் யோகி! இந்த ரகசியத்தைத் திருடத் துடிக்கும் ‘நவீன காலக் கொள்ளையர்கள்’ கோட்டையைச் சூழ்ந்துவிட்டார்கள்!” என்று மார்க் கத்தினான்.
கோட்டையின் மேற்பகுதியில் இருந்து கேட்ட அந்த வெடிச்சத்தம், நிலவறையின் கூரையில் இருந்த தூசிப் படலங்களைக் கீழே கொட்டியது. நவீன ரகத் துப்பாக்கிகளுடன் ஒரு மர்மக் கும்பல் கோட்டையின் வாயிலை உடைத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தது. அவர்கள் வெறும் கொள்ளையர்கள் அல்ல; பல்லடத்து இரும்பின் ரகசியத்தை விற்றுப் பல கோடி சம்பாதிக்கத் துடிக்கும் ஒரு சர்வதேசக் கடத்தல் கும்பல்!
”யோகி, அந்த மூலிகைச் சுருளையும் வாளையும் பத்திரப்படுத்து! அவர்கள் இதற்காகத்தான் வந்திருக்கிறார்கள்!” என்று கத்தினான் மார்க் ஆண்டனி. அவன் தனது பழைய ரோமானியக் கேடயத்தை உயர்த்திப் பிடித்துக்கொண்டு, நிலவறையின் படிக்கட்டுகளை நோக்கி ஓடினான். யோகி தனது கேமரா பையை முதுகில் இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு, பல்லடத்து வாளை உருவினான்.
அந்த இருண்ட மண்டபத்திற்குள் புகைக் குண்டுகள் வீசப்பட்டன. நவீன ரக ‘லேசர்’ ஒளிகள் இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு யோகியின் மார்பைக் குறிவைத்தன. ஆனால், ரதகாரர்களின் அந்த ‘உளிவரி’ போர்க்கலை அவனது ரத்தத்தில் ஒரு புதிய வேகத்தைத் தந்தது. யோகி ஒரு தூணின் பின்னால் மறைந்து கொண்டு, மார்க்கிற்கு ஒரு சைகை செய்தான்.
”இப்போது!” என்று மார்க் கத்தியதும், யோகி அந்தப் பழைய இரும்புச் சக்கரத்தை வேகமாகச் சுழற்றினான். ஈராயிரம் ஆண்டுகளாகத் துருப்பிடிக்காமல் இருந்த அந்த இயந்திரம், ‘கடகட’வெனச் சத்தமிட்டுச் சுழன்றது. நிலவறையின் மேலிருந்து ஒரு பெரிய இரும்பு வலை அந்தக் கும்பலின் மீது விழுந்தது. அவர்கள் நிலைதடுமாறி விழுந்த வேளையில், யோகி தனது வாளை உயர்த்திப் பிடித்தான்.
பல்லடத்து வாளின் அந்த வைர இரும்பு, நவீனத் துப்பாக்கிகளின் குழல்களைக் காகிதத்தைப் போல வெட்டிச் சாய்த்தது. “இதுதான்டா என் பாட்டன் செதுக்கின இரும்பு! இதோட ஒரு அணுவக் கூட உங்களால தொட முடியாது!” என்று யோகி ஆவேசமாகக் கத்தினான். மார்க் தனது ஈட்டியால் அவர்களைக் கோட்டையை விட்டு வெளியே துரத்தினான்.
அந்த மோதலுக்குப் பிறகு, கோட்டையின் முற்றத்தில் அமைதி நிலவியது. நிலா வெளிச்சம் அந்தச் செந்நிறப் பாறைகளின் மீது பட்டு மின்னியது. “யோகி, நீ இப்போது ஒரு முழுமையான ரதகாரன் ஆகிவிட்டாய். இந்த வாளும், மூலிகை ரகசியமும் இனி உன் பொறுப்பு. இதை எடுத்துக் கொண்டு பல்லடம் செல். அங்கே கியாஜோதி அய்யாவிடம் இதைக் கொடு. நம் வம்சத்தின் பெருமை மீண்டும் உலகறிய வேண்டும்!” என்றான் மார்க்.
யோகி மார்க்கைக் கட்டித் தழுவிக்கொண்டான். “மார்க், நீயும் என்னுடன் வா! பல்லடம் அண்ணா நகர்ல உனக்காக ஒரு இடம் இருக்கு. அங்க நாம சேர்ந்து இந்தத் தொழிற்சாலையை மீண்டும் தொடங்குவோம்!” என்றான்.
மார்க் புன்னகைத்தான். “நான் இந்தக் கோட்டையின் காவலன் யோகி. என் கடமை இங்கே முடிகிறது. நீ செல்… உன் பயணம் இனிதான் தொடங்குகிறது!”
யோகி தனது கேமராவைத் தூக்கினான். அவனது கேமராவில் இப்போது உலகின் மிகப் பெரிய ரகசியம் பதிவாகியிருந்தது. அவன் அந்த இத்தாலியத் தீவிலிருந்து விடைபெற்றபோது, அவனது கண்கள் பல்லடத்தை நோக்கித் திரும்பின. ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஒரு ரதகாரன் வெற்றி வீரனாகத் தன் தாய்மண்ணுக்குத் திரும்புகிறான்!