அத்தியாயம் 5: இத்தாலியத் தீவின் இருண்ட ரகசியம் (பகுதி – 1)
பல்லடம் அண்ணா நகரின் அந்த அமைதியான இல்லத்திலிருந்து கிளம்பிய யோகி, இப்போது ரோம் நகரின் ‘லியோனார்டோ டா வின்சி’ விமான நிலையத்தில் இறங்கியிருந்தான். அவனது கையில் இருந்த அந்த நவீன கேமராப் பைக்குள், ஈராயிரம் ஆண்டுகால ரகசியத்தைச் சுமந்திருக்கும் அந்தத் தங்கத் தகடு பத்திரமாக இருந்தது. பல்லடத்தின் உச்சி வெயிலுக்குப் பழகிய அவனுக்கு, ரோமின் அந்த மெல்லிய குளிர்காற்று ஒரு புதிய சவாலாகத் தெரிந்தது.
யோகி தனது கருப்புக் கண்ணாடியைச் சரிசெய்து கொண்டு, விமான நிலையத்தின் வெளியே வந்தான். அங்கே அவனுக்காக ஒரு பழைய நண்பன் காத்திருந்தான். அவன் பெயர் அந்தோணி; ரோம் நகரில் வசிக்கும் ஒரு தமிழ் ஆய்வாளன். “என்னப்பா யோகி! பல்லடத்துல இருந்து ஏதோ பெரிய புதையலைத் தூக்கிட்டு வந்திருக்கேன்னு கேள்விப்பட்டேன்?” என்று சிரித்துக் கொண்டே வரவேற்றான் அந்தோணி.
யோகி சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். “அந்தோணி, இது சாதாரணப் புதையல் இல்லை. என் வம்சத்து ரதகாரர்கள் இத்தாலியில எங்கே தங்கியிருந்தாங்கன்னு சொல்லப்போற ஒரு வரைபடம் இது. கியாஜோதி அய்யா கொடுத்த அந்தப் பட்டயத்துல இருந்த குறிப்பின்படி, ரோம் நகருக்குத் தெற்கே இருக்கும் ஒரு சின்னத் தீவுக்கு நாம போகணும். அந்தத் தீவோட பேரு ‘ஐசோலா டி பெரோ’ (Isola di Ferro) – அதாவது ‘இரும்புத் தீவு’!”
அந்தோணியின் முகம் சட்டென்று மாறியது. “யோகி! அந்தத் தீவு ஒரு தடை செய்யப்பட்ட பகுதி. அங்க பழைய ரோமானியக் கோட்டைகள் சிதிலமடைஞ்சு கிடக்குது. அங்க போறது அவ்வளவு லேசு இல்லை. ஆனா, உன் வரைபடம் சொல்றது உண்மையா இருந்தா, அங்க ஏதோ ஒரு பெரிய ரகசியம் புதைஞ்சிருக்குன்னு தான் அர்த்தம்,” என்றான் எச்சரிக்கையாக.
இருவரும் ஒரு காரில் ஏறி, ரோம் நகரின் பழமையான வீதிகள் வழியாகப் பயணத்தைத் தொடங்கினர். வழியில் தெரிந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான கொலோசியம் (Colosseum) கட்டிடத்தைப் பார்த்தபோது, யோகிக்கு ஒரு நிமிடம் பிரமிப்பாக இருந்தது. “அந்தோணி, இந்தக் கட்டிடத்தைக் கட்டினப்ப, இதோட தளம் உறுதியா இருக்கணும்னு கீழ போட்ட இரும்புத் தகடுகள் எல்லாம் பல்லடத்துல இருந்து போனதுதான்னு சொன்னா இந்த உலகம் நம்புமா?” என்று யோகி கேட்டபோது, அவனது குரலில் ஒரு ரதகாரனின் கம்பீரம் தெரிந்தது.
அவர்கள் ஒரு சிறிய மீன்பிடித் துறைமுகத்தை அடைந்தனர். அங்கிருந்து ஒரு பழைய படகு மூலம் அந்த ‘இரும்புத் தீவு’ நோக்கிப் புறப்பட்டனர். கடல் அலைகள் படகின் பக்கவாட்டில் மோதிச் சிதறின. தூரத்தில், கடலின் நடுவே ஒரு இருண்ட மலைக் குன்று போல அந்தத் தீவு மெல்லத் தெரியத் தொடங்கியது. அதன் உச்சியில் இருந்த ஒரு பழைய கோட்டை, மேகங்களுக்கு நடுவே ஒரு பூதத்தைப் போலக் காட்சியளித்தது. யோகி தனது கேமராவைத் தயார் செய்து கொண்டான். அவனது இதயம் இப்போது பல்லடத்து நிலவறையில் துடித்ததை விட வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது.
கடல் அலைகளின் சீற்றம் படகைத் தூக்கி எறிந்தது. ‘இரும்புத் தீவு’ (Isola di Ferro) நெருங்க நெருங்க, அதன் கரையில் இருந்த செங்குத்தான பாறைகள் ஒரு பெரும் அரண் போலத் தெரிந்தன. அந்தோணி படகின் சுக்கானை மிகவும் லாவகமாகத் திருப்பினான். யோகி தனது கேமரா பையை மார்போடு அணைத்துக்கொண்டான். பல்லடத்தின் அமைதியான நொய்யல் ஆற்றங்கரையைப் பார்த்தவனுக்கு, இந்த மத்திய தரைக்கடலின் நீல நிற அலைகள் ஒரு புதிய சவாலாகத் தெரிந்தன.
”யோகி! இதோ பார், இந்தப் பாறைகளின் நிறத்தைப் பார்!” என்று அந்தோணி ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தைக் காட்டினான். அங்கே இருந்த பாறைகள் மற்ற இடங்களைப் போல சாம்பல் நிறத்தில் இல்லாமல், ஒருவிதமான செந்நிறத்தில் (Rust Red) இருந்தன. யோகி தனது கேமராவின் ‘ஜூம்’ லென்ஸைப் பொருத்திப் பார்த்தான். “அந்தோணி! இது பாறையின் நிறமல்ல… இது இரும்புத் தாது! இந்தத் தீவு முழுவதுமே இரும்பு படிந்து போயிருக்கிறது!” என்று வியப்புடன் கூறினான்.
பல்லடத்தில் கியாஜோதி அய்யா சொன்ன அந்தப் பட்டயத்தின் வரிகள் யோகியின் நினைவுக்கு வந்தன. ‘கடல் கடந்து செல்லும் நம் கலைஞர்கள், ஒரு இரும்பு மலைத் தீவில் தங்கள் உலைக்களத்தை அமைப்பார்கள்’ – அது இந்தத் தீவாகத்தான் இருக்க வேண்டும்!
படகு ஒரு சிறிய பாறை இடுக்கிற்குள் நுழைந்தது. அங்கே மனித நடமாட்டமே இல்லாத ஒரு அமைதியான மணற்பரப்பு இருந்தது. இருவரும் படகிலிருந்து இறங்கி, அந்தக் கடினமான பாறைகளின் மீது ஏறத் தொடங்கினர். மேலிருந்து பார்த்தால், அந்தத் தீவின் நடுவே ஒரு பழைய ரோமானியக் கோட்டையின் சிதிலங்கள் தெரிந்தன. யோகி மூச்சிறைக்க ஒரு பாறை இடுக்கில் அமர்ந்தான்.
அப்போதுதான் அவனது கண்ணில் அது பட்டது. அந்தப் பாறையின் அடியில், காலத்தின் கோலத்தால் பாசி படர்ந்த நிலையில், சில எழுத்துக்கள் செதுக்கப்பட்டிருந்தன. யோகி தனது கையில் இருந்த குடிநீரை ஊற்றி அந்தப் பாறையைத் துடைத்தான். அங்கே தெரிந்த அந்த எழுத்துக்கள் லத்தீன் மொழியில் இல்லை!
”அந்தோணி! இங்கே வா… இது… இது நம்முடைய தமிழ் பிராமி எழுத்துக்கள்!” என்று யோகி உரக்கக் கத்தினான். ரோம் நகரின் ஒரு ஒதுக்குப்புறமான தீவில், ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஒரு தமிழன் தனது பெயரைப் பொறித்து வைத்திருக்கிறான்! ‘ஆதன்’ (Athan) என்ற பெயர் அங்கே தெளிவாகத் தெரிந்தது.
யோகி தனது கேமராவை அந்தப் பாறை எழுத்துக்களின் மீது நிலைநிறுத்தினான். அந்த ‘ஆதன்’ என்ற பெயருக்குப் பக்கத்தில், ஒரு சின்னம் இருந்தது. அது அதே சக்கரம் மற்றும் உளி! பல்லடத்தின் நிலவறையில் இருந்த அதே சின்னம்! “ஆகா! என் வம்சத்து ‘ஆதன்’ இங்கு வந்திருக்கிறான். அவன் தான் ரோமானிய வீரர்களுக்கு இங்கு உலைக்களம் அமைத்துக் கொடுத்திருக்கிறான்!” என்று யோகி கண்கலங்கினான்.
அப்போது, அந்தக் கோட்டையின் உச்சியிலிருந்து ஒரு விசித்திரமான ஒளி மின்னியது. அது யாரோ தங்களைக் கண்காணிப்பது போன்ற ஒரு உணர்வைத் தந்தது. யோகி கேமராவைத் தூக்கினான். அந்தத் தீவில் அவர்கள் மட்டும் இல்லையா?
அந்தத் தீவின் உச்சிப் பகுதியில் இருந்த சிதிலமடைந்த கோட்டை, மேகங்களைத் தொட்டுக்கொண்டு நின்றது. யோகியும் அந்தோணியும் மூச்சிறைக்க அந்தக் கரடுமுரடான பாறைப் பாதையில் ஏறி, கோட்டையின் பிரதான வாசலை அடைந்தனர். கோட்டையின் கதவுகள் இற்றுப் போய், துருப்பிடித்த இரும்புச் சட்டங்களுடன் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. ஆனால், அந்த இரும்பைப் பார்த்த யோகிக்கு மீண்டும் ஒரு சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது. “அந்தோணி, இது சாதாரண இரும்பு இல்லை. இது ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே துருப்பிடிக்காத வகையில் செய்யப்பட்ட ‘பல்லடம் இரும்பு’!” என்று வியப்புடன் கூறினான்.
அவர்கள் கோட்டையின் உட்புறத்தில் நுழைந்தபோது, அங்கே ஒரு பிரம்மாண்டமான முற்றம் இருந்தது. முற்றத்தின் நடுவே ஒரு பெரிய பாறை பிளவுற்றிருந்தது. யோகி தனது கேமராவின் ‘இன்ஃப்ராரெட்’ (Infrared) வசதியை ஆன் செய்து அந்தப் பிளவுக்குள் நோக்கினான். அங்கே நிலத்தடியில் ஒரு மாபெரும் மண்டபம் தெரிந்தது. இருவரும் மெல்லப் படிகள் வழியாகக் கீழே இறங்கினர்.
உள்ளே நுழைந்ததும் அவர்கள் கண்ட காட்சி, ரோம் நகரின் எந்த ஒரு வரலாற்றுப் புத்தகத்திலும் இல்லாத ஒன்று! அது ஒரு மாபெரும் ‘உருக்கு உலைக்களம்’ (Great Smelting Forge). வரிசையாக அமைக்கப்பட்டிருந்த அந்த உலைகளில், இப்போதும் கரியின் துகள்கள் படிந்து கிடந்தன. அந்த மண்டபத்தின் சுவர்களில் லத்தீன் மொழியும், தமிழ் பிராமி எழுத்துக்களும் கலந்து செதுக்கப்பட்டிருந்தன.
”யோகி! இதோ பார், இங்கே என்ன எழுதியிருக்கிறது தெரியுமா?” என்று அந்தோணி ஒரு கல்வெட்டைச் சுட்டிக்காட்டினான்.
‘கொங்கு நாட்டு ரதகாரன் ஆதன் வடித்த இந்த வாள்கள், ரோம் பேரரசைப் பாதுகாக்கும். இதற்கு ஈடாக இந்தத் தீவு ரதகாரர்களுக்கு வழங்கப்பட்டது’ – என்று லத்தீன் மொழியில் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது.
யோகி தனது கேமராவை அந்த உலைக்களத்தின் மீது நிலைநிறுத்தினான். அங்கே ஒரு பெரிய கல் மேடை இருந்தது. அதன் மீது ஒரு பழைய ‘தோல் சுருள்’ (Parchment) இருந்தது. யோகி அதை மெல்லத் தொட்டான். அந்தச் சுருளில், ரதகாரர்கள் இரும்பை வைரமாக மாற்றப் பயன்படுத்திய அந்த ரகசிய மூலிகைகளின் வரைபடம் இருந்தது!
”அந்தோணி! இதுதான் அந்த உலகமே தேடிக்கொண்டிருக்கும் ரகசியம். இரும்பை எப்படி இவ்வளவு வலிமையாக்கினார்கள் என்பது இதில் இருக்கிறது!” என்று யோகி உற்சாகத்தில் கத்தினான்.
திடீரென, அந்தக் கோட்டைக்குள் ஒரு கனமான காலடிச் சத்தம் கேட்டது. யாரோ ஒருவன் கவச உடை அணிந்து நடப்பது போன்ற சத்தம் அது. யோகி கேமராவைத் தூக்கினான். அந்த இருட்டு அறைக்குள் இருந்து ஒரு உருவம் மெல்ல வெளியே வந்தது. அது ஒரு மனிதனா அல்லது ஈராயிரம் ஆண்டுகளாக இந்தக் கோட்டையைக் காக்கும் ஒரு ஆவியா?
அந்த உருவத்தின் கையில் ஒரு வாள் மின்னியது. அந்த வாளின் கைப்பிடியில் அதே சக்கரம் மற்றும் உளி சின்னம் இருந்தது! யோகி மிரண்டு போய் நின்றான். அந்த ரகசியத் தீவில் அவர்கள் மட்டும் இல்லை… அந்த ரகசியத்தைப் பாதுகாக்கும் ‘கடைசி ரதகாரன்’ அங்கே காத்துக்கொண்டிருந்தான்!