தலைப்பு: வாடகை நிலம்… விதியின் உறவு
அத்தியாயம் 1 – ராமேஸ்வரத்திலிருந்து வந்தவன்
திருப்பூர் மாவட்டத்தில் பல்லடம் அருகே இருக்கும் பனப்பாளையம். சில வருடங்களுக்கு முன்பு வரை அமைதியான பகுதி இருந்த அந்த இடம், இப்போது மெதுவாக வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு டவுனாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. புதிய வீடுகள், சிறிய தொழிற்சாலைகள், சாலையில் எப்போதும் போக்குவரத்து—அந்த இடம் நாளுக்கு நாள் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது.
அந்த பனப்பாளையத்தில்தான் நான் பிறந்து வளர்ந்தவன்.
என் பெயர் பாரி.
என் தந்தை விட்டுச் சென்ற ஒரு நிலம் அந்த பகுதியின் ஓரத்தில் இருந்தது. பெரிய நிலம் இல்லை. ஆனால் அந்த நிலம் எங்கள் குடும்பத்தின் நினைவுகளை வைத்திருக்கும் இடம். நான் சிறியவனாக இருந்தபோது என் தந்தை அந்த நிலத்தில் உழைத்ததை இன்னும் நினைவில் வைத்திருக்கிறேன்.
ஆனால் வாழ்க்கை மாறிவிட்டது. விவசாயம் மட்டும் நம்பி வாழ முடியாத காலம் வந்தது. அதனால் நான் வேறு வேலை பார்த்து வாழ்க்கையை நடத்த ஆரம்பித்தேன். அந்த காரணத்தால் அந்த நிலம் பல மாதங்கள் காலியாகவே இருந்தது.
பலரும் என்னிடம் சொன்னார்கள்.
“பாரி, இந்த நிலத்தை வாடகைக்கு கொடுத்தால் நல்லது. காலியாக விட்டால் பயன் இல்லை.”
ஆனால் நான் அவ்வளவு சீக்கிரம் முடிவு செய்யவில்லை. அந்த நிலம் என் தந்தையின் நினைவாக இருந்ததால் யாரிடமும் கொடுக்க மனம் வரவில்லை.
அந்த நாள் மாலை தான் எல்லாம் மாறியது.
சூரியன் மறைய ஆரம்பித்திருந்தான். நான் அந்த நிலம் அருகே நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது சாலையின் வழியாக ஒரு மனிதன் மெதுவாக நடந்து வந்தான்.
அவன் முகத்தை பார்த்தவுடன் அவன் இந்த ஊருக்காரன் இல்லை என்று தெரிந்தது.
அவன் சோர்வாக இருந்தான். தூசி படிந்த சட்டை. கால்களில் பயணத்தின் சோர்வு.
அவன் என்னை பார்த்து மெதுவாக கேட்டான்.
“அண்ணா… இது பாரி என்பவருடைய நிலமா?”
“நான் தான் பாரி,” என்று நான் சொன்னேன். “என்ன விஷயம்?”
அவன் கொஞ்சம் தயக்கத்தோடு பேச ஆரம்பித்தான்.
“என் பெயர் ராமநாதன். நான் ராமேஸ்வரம் பக்கம் இருந்து வந்தவன். இங்க வேலை தேடி வந்திருக்கேன்.”
அவன் பேசும்போது அவன் குரலில் ஒரு சோர்வு இருந்தது.
“எனக்கு இந்த நிலத்தை வாடகைக்கு கொடுத்தால் நான் உழைத்து வாழ்க்கை நடத்தலாம்,” என்றான்.
அவன் கண்களில் ஒரு வேண்டுகோள் இருந்தது.
நான் சில நிமிடம் அமைதியாக இருந்தேன்.
“உன்னோட குடும்பம்?” என்று கேட்டேன்.
அவன் மெதுவாக பதில் சொன்னான்.
“மனைவி இருக்காங்க… ஒரு சிறிய குழந்தையும் இருக்கு. இங்கவே வாழ ஆரம்பிக்க நினைக்கிறோம்.”
அவன் அந்த வார்த்தையை சொன்னபோது அவன் முகத்தில் ஒரு துக்கம் தெரிந்தது.
அவன் வாழ்க்கை எவ்வளவு கஷ்டமாக இருந்திருக்கும் என்று நான் யோசித்தேன்.
ஒரு மனிதன் தன் ஊரை விட்டு, ராமேஸ்வரம் இருந்து இத்தனை தூரம் வந்து நிற்கிறான் என்றால் அது சுலபமான விஷயம் இல்லை.
நான் சில நிமிடம் யோசித்தேன்.
காலியாக கிடக்கும் நிலத்தை யாராவது உழைத்தால் நல்லது என்ற எண்ணம் வந்தது.
“சரி,” என்றேன். “நிலத்தை வாடகைக்கு கொடுக்கலாம். ஆனால் நன்றாக பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.”
அவன் முகத்தில் உடனே ஒரு நிம்மதி தெரிந்தது.
“நன்றி அண்ணா… நான் உங்களை ஏமாற்ற மாட்டேன்.”
அந்த ஒரு வார்த்தை அவன் மனதில் இருந்த உண்மையை சொல்லியது.
அந்த நாள் அவன் என் வாழ்க்கையில் நுழைந்த நாள்.
ஆனால் அந்த முடிவு என் வாழ்க்கையையும் அவன் குடும்பத்தின் வாழ்க்கையையும் எப்படி மாற்றப் போகிறது என்று அப்போது எனக்கு தெரியவில்லை.
ஒருநாள் நடக்கப்போகும் ஒரு சம்பவம்…
அவன் வாழ்க்கையையும்
என் வாழ்க்கையையும்
முழுவதும் மாற்றப்போகிறது.
அடுத்த நாள் காலை.
பனப்பாளையம் பேருந்து நிறுத்தம் வழக்கம்போல் கூட்டமாக இருந்தது.
வேலைக்கு போகும் மக்கள், பள்ளிக்கு செல்லும் குழந்தைகள்,
தேநீர் கடை முன் நின்று பேசிக்கொண்டிருக்கும் சிலர்…
அந்த கூட்டத்துக்குள் ராமநாதன் நின்றிருந்தான்.
அவன் கண்கள் சாலையைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தது.
யாரையோ காத்திருக்கிற மாதிரி.
சில நிமிடங்களில் தொலைவில் இருந்து ஒரு பேருந்து வந்து நின்றது.
அதிலிருந்து மக்கள் மெதுவாக இறங்க ஆரம்பித்தார்கள்.
அவர்களுக்குள்
ஒரு பெண்…
கையில் ஒரு சிறிய குழந்தை…
ராமநாதன் உடனே அவர்களிடம் நடந்துசென்றான்.
அந்த பெண்ணின் முகத்தில் பயண சோர்வு இருந்தது.
ஆனால் கண்களில் கணவனை பார்த்த நிம்மதி இருந்தது.
“இவங்க தான் என் மனைவி லட்சுமி,” என்று ராமநாதன் பின்னால் நின்ற என்னிடம் சொன்னான்.
அவள் மெதுவாக தலைகுனிந்து வணக்கம் சொன்னாள்.
அவள் கையில் இருந்த குழந்தை
அவள் தோளில் முகத்தை மறைத்து என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.
அந்த சிறிய குடும்பத்தை பார்த்தபோது
எனக்கு உள்ளுக்குள் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு வந்தது.
வெளியூரில் இருந்து
எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு
ஒரு புதிய வாழ்க்கைக்காக வந்த குடும்பம் அது.
நான் அவர்களை என் நிலம் இருக்கும் இடத்துக்கு அழைத்துச் சென்றேன்.
அங்கே ஒரு சிறிய குடிசை கட்ட ஆரம்பிக்கலாம் என்று ராமநாதன் சொன்னான்.
அவன் குரலில் நம்பிக்கை இருந்தது.
“நான் உழைப்பேன் அண்ணா…
இந்த இடம் நமக்கு வாழ்க்கை தரும்,” என்றான்.
அவன் அந்த வார்த்தையை சொன்னபோது
அவன் மனைவி அவனை அமைதியாக பார்த்தாள்.
அந்த பார்வையில்
கணவனை நம்பும் ஒரு பெண்ணின் நம்பிக்கை இருந்தது.
அந்த நாளில்
பனப்பாளையம் மண்ணில்
ஒரு புதிய வாழ்க்கை ஆரம்பமானது.
ஆனால் விதி
அந்த குடும்பத்துக்கு என்ன எழுதிப் போட்டிருந்தது என்று
அப்போது எவருக்கும் தெரியவில்லை…