அத்தியாயம் 7 – புதிய வீடு
அந்த நாள் நடந்த சம்பவத்துக்கு பிறகு பனப்பாளையத்தில் இருந்த பதட்டம் மெதுவாக குறைந்து கொண்டிருந்தது. ஊர் பெரியவர்கள் சொன்ன வார்த்தைகள் அந்த பேச்சுகளுக்கு ஒரு முடிவாகி விட்டது.
பாரி வழக்கம்போல் அந்த நிலத்துக்கு தினமும் வர ஆரம்பித்தான்.
ஆனால் இப்போது அவன் மனதில் ஒரு புதிய எண்ணம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.
அந்த குடிசை வீட்டை அவன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
மழை வந்தால் அந்த கூரையில் இருந்து தண்ணீர் சொரியும். காற்று பலமாக வீசியால் அந்த சுவர்கள் கூட நடுங்கும்.
அந்த வீட்டில் ஒரு பெண்ணும் ஒரு குழந்தையும் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்.
அதை பார்த்தபோது பாரியின் மனதில் ஒரு வலி எழுந்தது.
ஒரு மாலை அவன் அமைதியாக லட்சுமியை அழைத்தான்.
“லட்சுமி… ஒரு விஷயம் பேசணும்,” என்றான்.
அவள் அருகே வந்து நின்றாள்.
“சொல்லுங்க.”
பாரி அந்த குடிசையை காட்டினான்.
“இந்த வீட்டுல நீங்களும் குழந்தையும் எவ்வளவு நாள் வாழ முடியும்?”
லட்சுமி பதில் சொல்லவில்லை.
அவள் அந்த வீட்டை பார்த்தாள். அது அவளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான இடம் தான். ஆனால் அது ஒரு நல்ல வாழ்க்கை அல்ல என்பதை அவள் மனதிற்குள் தெரிந்திருந்தது.
“நான் ஒரு வீடு கட்டப் போறேன்,” என்றான் பாரி.
அந்த வார்த்தையை கேட்டதும் லட்சுமி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
“எதுக்கு?” என்று அவள் கேட்டாள்.
பாரி சிரித்தான்.
“இந்த நிலம் காலியா இருக்கக்கூடாது. இங்க ஒரு நல்ல வீடு இருக்கணும்.”
அவள் இன்னும் தயக்கத்துடன் பார்த்தாள்.
“அது ரொம்ப செலவு ஆகும்…”
“செலவு ஆகட்டும்,” என்றான் பாரி அமைதியாக.
“ஒரு வீடு கட்டுவது பணம் செலவு இல்ல. அது ஒரு வாழ்க்கை கட்டுவது.”
அந்த வார்த்தைகள் லட்சுமியின் மனதை தொட்ந்தது.
அடுத்த வாரமே வேலை ஆரம்பித்தது.
முதலில் அந்த குடிசை அருகில் இருக்கும் இடத்தை சுத்தம் செய்தார்கள். கற்கள், மணல், சிமெண்டு எல்லாம் வந்தது.
ஊர் மக்கள் அதை ஆச்சரியமாக பார்த்தார்கள்.
“பாரி உண்மையாவே வீடு கட்ட ஆரம்பிச்சுட்டான் போல,” என்று சிலர் பேசினார்கள்.
சிலர் அதை பாராட்டினார்கள்.
“அவன் நல்ல மனசு தான்,” என்றார்கள்.
காலம் மெதுவாக நகர்ந்தது.
ஒரு மாதம்… இரண்டு மாதம்…
மெல்ல அந்த நிலத்தில் ஒரு வீடு உருவாக ஆரம்பித்தது.
சிவப்பு செங்கற்கள் கொண்டு கட்டப்பட்ட சுவர்கள். மேலே ஒரு வலுவான கூரை.
அந்த வீட்டை பார்த்தபோது லட்சுமியின் கண்களில் நம்ப முடியாத மகிழ்ச்சி தெரிந்தது.
ஒரு நாள் மாலை பாரி அந்த வீட்டின் முன் நின்று கொண்டிருந்தான்.
சூரியன் மறையும் நேரம்.
குழந்தை வீட்டின் முன் ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தது.
“அப்பா! பாருங்க!” என்று அவன் கத்தினான்.
அவன் புதிய வீட்டின் வாசலில் நின்று சிரித்துக் கொண்டிருந்தான்.
அந்த காட்சியை பார்த்தபோது பாரியின் மனதில் ஒரு அமைதி வந்தது.
அவன் மெதுவாக அந்த மண்ணை பார்த்தான்.
ஒரு காலத்தில் இந்த நிலம் காலியாக இருந்தது.
இப்போது அந்த நிலத்தில் ஒரு வீடு இருந்தது.
ஒரு குடும்பம் இருந்தது.
லட்சுமி மெதுவாக அவன் அருகே வந்து நின்றாள்.
“நன்றி,” என்றாள் மெதுவாக.
பாரி தலை அசைத்தான்.
“இந்த மண்ணுக்கு தான் நன்றி சொல்லணும்,” என்றான்.
அந்த மண் ஒரு மனிதனை மட்டும் இல்லாமல்…
ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்க்கையையும் மெதுவாக கட்டி கொண்டிருந்தது.
அந்த கட்டுமான வேலை தினமும் காலை முதலே ஆரம்பித்து விடும்.
காலையில் சூரியன் எழுவதற்குள் சில தொழிலாளர்கள் வந்து விடுவார்கள். மணல் மூட்டைகள், செங்கற்கள், இரும்புக் கம்பிகள்—அந்த நிலம் முழுக்க வேலை சத்தம் நிரம்பி இருக்கும்.
லட்சுமி தினமும் அந்த வேலைகளை அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள்.
அவள் வாழ்க்கையில் இப்படி ஒரு நாள் வரும் என்று அவள் நினைத்ததே இல்லை.
ஒரு நாள் பாரி வேலை நடக்கிற இடத்தில் நின்று கொண்டிருந்தான். ஒரு தொழிலாளி சுவரை கட்டிக் கொண்டிருந்தான்.
“அண்ணா, இன்னும் இரண்டு வாரம் தான். வீடு முடிஞ்சிடும்,” என்றான் அவன்.
பாரி மெதுவாக தலை அசைத்தான்.
அந்த நேரத்தில் குழந்தை ஓடிவந்து அவன் கால்களை பிடித்தது.
“அப்பா… இது நம்ம வீடா?” என்று அவன் கேட்டான்.
பாரியின் முகத்தில் ஒரு சிரிப்பு வந்தது.
“ஆமாம்… இது நம்ம வீடு தான்,” என்றான்.
அந்த வார்த்தையை கேட்டதும் குழந்தை மகிழ்ச்சியாக சிரித்தது.
அந்த சிரிப்பை பார்த்தபோது அருகில் நின்றிருந்த லட்சுமியின் கண்கள் கலங்கின.
ஒரு காலத்தில் அவள் வாழ்க்கை முழுக்க இருளாக இருந்தது.
கணவன் இறந்த பிறகு இந்த உலகத்தில் அவளுக்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை என்று அவள் நினைத்திருந்தாள்.
ஆனால் இப்போது அவள் முன்னால் ஒரு புதிய வாழ்க்கை உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.
சில நாட்கள் கழித்து அந்த வீடு முழுமையாக கட்டி முடிந்தது.
வீட்டின் சுவர்கள் புதிய சுண்ணாம்பால் வெள்ளையாக பிரகாசித்தது. வாசலின் முன் சிறிய திண்ணை இருந்தது.
அந்த வீட்டை பார்த்தபோது லட்சுமி சில நிமிடம் பேச முடியாமல் நின்றாள்.
“உள்ளே வாங்க,” என்றான் பாரி.
அவள் மெதுவாக வீட்டுக்குள் நடந்தாள்.
அந்த வீட்டின் உள்ளே ஒரு அமைதியான குளிர் இருந்தது. அந்த குளிரில் ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வு இருந்தது.
குழந்தை வீட்டுக்குள் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.
“அம்மா! இங்க பாருங்க!” என்று அவன் கத்தினான்.
அந்த சத்தம் அந்த வீட்டின் சுவர்களில் ஒலித்தது.
லட்சுமி மெதுவாக பாரியை பார்த்தாள்.
“நான் இந்த உதவியை ஒருபோதும் மறக்க மாட்டேன்,” என்றாள் அவள் மெதுவாக.
பாரி சில நிமிடம் அமைதியாக இருந்தான்.
பிறகு அவன் சொன்னான்:
“இது உதவி இல்லை. இது வாழ்க்கை.”
அவன் மீண்டும் அந்த மண்ணை பார்த்தான்.
ஒரு காலத்தில் இந்த நிலம் காலியாக இருந்தது.
இப்போது அந்த மண்ணில் ஒரு வீடு இருந்தது.
ஒரு குடும்பம் இருந்தது.
அந்த மண் மெதுவாக மனிதர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றிக் கொண்டிருந்தது.