அந்த நாள்கள் மெதுவாக நகர ஆரம்பித்தன.
பனப்பாளையம் காலையிலே எழும்.
காலை ஐந்து மணிக்கே சில வீடுகளில் விளக்குகள் எரியும்.
தேநீர் கடை முன் அடுப்பின் புகை மேலே எழும்.
அந்த நேரத்தில்தான் ராமநாதனும் எழுந்துவிடுவான்.
சிறிய குடிசை வீட்டின் கதவை திறந்து வெளியே வருவான்.
காலை காற்றை ஆழமாக சுவாசிப்பான்.
“இந்த இடம் நமக்கு நல்ல வாழ்க்கை தரும்,”
அவன் அடிக்கடி சொல்லும் வார்த்தை அது.
அவன் வேலைக்கு போகும் முன்
மனைவி லட்சுமி அவனுக்கு ஒரு கப் சூடான தேநீர் கொடுப்பாள்.
அவர்கள் வாழ்க்கை பெரிய வசதி இல்லாதது.
ஆனால் அந்த சிறிய வீட்டில் ஒரு அமைதி இருந்தது.
காலை ராமநாதன் வேலைக்கு போகும்.
மாலை திரும்பி வரும்.
அவன் முகத்தில் சோர்வு இருந்தாலும்
கண்களில் ஒரு சந்தோஷம் இருக்கும்.
குழந்தை அவனை பார்த்ததும்
அவன் கையில் ஏறி சிரிக்கும்.
அந்த சிரிப்பை பார்த்தாலே
அவன் நாள் முழுக்க இருந்த களைப்பு மறைந்து போய்விடும்.
சில நேரங்களில் நான் அந்த வீட்டுக்கு செல்வேன்.
அவர்கள் என்னை பார்த்தாலே மகிழ்ச்சியாக பேசுவார்கள்.
“அண்ணா… இந்த நிலம் இல்லாம இருந்திருந்தா
நாங்கள் இங்க வாழ முடியாது,”
ஒரு நாள் ராமநாதன் சொன்னான்.
அவன் அந்த வார்த்தையை சொன்னபோது
அவன் குரலில் இருந்த நன்றியை நான் உணர்ந்தேன்.
அவன் மனைவி லட்சுமியும் அமைதியாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
அந்த குடும்பத்தை பார்த்தால்
எனக்கு உள்ளுக்குள் ஒரு பாசம் வந்தது.
வெளியூரிலிருந்து வந்தவர்கள்.
ஆனால் அந்த மண்ணோடு கலந்துவிட்டார்கள்.
அவர்களின் வாழ்க்கை மெதுவாக அமைதியாகி கொண்டிருந்தது.
ஆனால் வாழ்க்கை எல்லாம்
நாம் நினைப்பது போல நடந்தால்
அது வாழ்க்கையே ஆகாது.
ஒரு இரவு…
பனப்பாளையம் சாலை வழக்கம்போல் அமைதியாக இருந்தது.
அந்த இரவு நடந்த ஒரு சம்பவம்
ராமநாதன் வாழ்க்கையையும்
அவன் குடும்பத்தின் எதிர்காலத்தையும்
முழுவதும் மாற்றப்போகிறது என்று
அப்போது யாருக்கும் தெரியவில்லை…
அந்த இரவு பனப்பாளையம் வழக்கத்தை விட அமைதியாக இருந்தது.
மாலை நேரத்தில் பெய்த சிறிய மழை மண்ணில் ஒரு புதுமையான வாசனை பரப்பி இருந்தது. சாலையின் இருபுறமும் மின் விளக்குகள் மங்கலான ஒளி வீசின. அந்த ஒளியில் நனைந்த சாலை மெதுவாக பிரகாசித்தது.
அந்த நேரத்தில் ராமநாதன் வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு திரும்பிக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் வழக்கம்போல் சோர்வாக இருந்தாலும் மனதில் ஒரு சந்தோஷம் இருந்தது. வீட்டில் லட்சுமியும் குழந்தையும் காத்திருக்கிறார்கள் என்ற நினைவு அவன் கால்களை வேகமாக நகர்த்தியது.
அவன் நடந்து கொண்டிருந்த சாலை அந்த நேரத்தில் வெறிச்சோடியாக இருந்தது. சில லாரிகள் மட்டும் தூரத்தில் செல்லும் சத்தம் கேட்டது.
“இன்னும் கொஞ்சம் தான்,” என்று அவன் மனதில் நினைத்துக் கொண்டான்.
வீடு நினைவுக்கு வந்ததும் அவன் முகத்தில் ஒரு சிரிப்பு தெரிந்தது.
அதே நேரத்தில் எதிரே இருந்து வேகமாக ஒரு லாரி வந்தது.
மழையால் சாலை ஈரமாக இருந்தது. லாரியின் ஹெட்லைட் நேராக ராமநாதனின் கண்களில் பட்டது. ஒரு நொடிக்கு அவன் கண்கள் மங்கின.
அந்த ஒரு நொடி…
அது தான் எல்லாவற்றையும் மாற்றி விட்டது.
பனப்பாளையம் சாலையில் அந்த இரவு ஒரு விபத்து நடந்தது.
அடுத்த நாள் காலை அந்த செய்தி மெதுவாக ஊரெங்கும் பரவ ஆரம்பித்தது.
நான் அந்த செய்தியை கேட்டபோது நம்ப முடியவில்லை.
“ராமநாதன்…” என்று என் மனசு சொல்லிக்கொண்டே இருந்தது.
நான் உடனே அந்த இடத்துக்கு ஓடிப்போனேன்.
அங்கு ஏற்கனவே சிலர் கூடியிருந்தார்கள். அவர்களுடைய முகங்களில் ஒரு அமைதியான அதிர்ச்சி இருந்தது.
என்னுடைய மனசு கனமாகி போனது.
ஒரு மனிதன் நேற்று வரை பேசிக்கொண்டிருந்தான்.
இன்று அவன் இல்லை.
அந்த நினைவு என் உள்ளத்தை துளைத்தது.
ஆனால் அதைவிட என்னை அதிகமாக வலிக்க வைத்தது இன்னொரு விஷயம்.
அவன் குடிசை வீட்டில் லட்சுமி.
அவளுக்கு இன்னும் அந்த செய்தி முழுமையாக புரியவில்லை.
கையில் குழந்தையை பிடித்தபடி அவள் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.
அவள் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது.
ஆனால் அந்த கண்ணீரில் ஒரு கேள்வியும் இருந்தது.
“இப்போ நாங்கள் என்ன செய்வோம்?”
அந்த சிறிய குழந்தை அவள் தோளில் சாய்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தது.
அவனுக்கு இன்னும் வாழ்க்கை என்ன என்பதை கூட தெரியாது.
ஆனால் விதி ஏற்கனவே அவன் வாழ்க்கையில் ஒரு பெரிய வெற்றிடத்தை உருவாக்கி விட்டது.
அந்த காட்சியை பார்த்தபோது என் உள்ளம் நொறுங்கியது.
ஒரு வெளியூரிலிருந்து வந்த குடும்பம்.
நம்பிக்கையுடன் வாழ்க்கையை ஆரம்பித்த குடும்பம்.
ஒரு இரவில் எல்லாவற்றையும் இழந்தது.
அந்த நேரத்தில் நான் ஒரு முடிவு எடுத்தேன்.
அந்த குழந்தை
அந்த பெண்
இந்த மண்ணில் தனியாக இருக்கக் கூடாது.
அந்த நாளில் எடுத்த அந்த முடிவு…
என் வாழ்க்கையையும்
அவள் வாழ்க்கையையும்
முழுவதும் மாற்றப்போகிறது என்று
அப்போது எனக்கு தெரியவில்லை.
மாலை நேரத்தில் பெய்த சிறிய மழை
பனப்பாளையம் சாலையை அமைதியாக மாற்றி இருந்தது.
அந்த சாலையில் அந்த இரவு
ராமநாதன் நடந்துசென்ற பாதை
அவன் வாழ்க்கையின் கடைசி பாதையாகி விடும் என்று
அப்போது யாருக்கும் தெரியவில்லை.
அடுத்த நாள் காலை
அந்த செய்தி மெதுவாக ஊரெங்கும் பரவியது.
நான் அந்த செய்தியை கேட்டவுடன்
என் மனசு ஒரு நொடி நின்றது போல இருந்தது.
“நேற்று தான் பார்த்தேன்…”
என்று என் மனம் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக்கொண்டே இருந்தது.
நான் உடனே அவன் குடிசை வீட்டுக்குப் போனேன்.
அங்கே சில பெண்கள்
லட்சுமியை ஆறுதல் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
அவள் கையில் குழந்தையை பிடித்தபடி
அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.
அவள் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது.
ஆனால் அந்த கண்ணீரை விட
அவள் முகத்தில் இருந்த பயம்
என் மனதை அதிகமாக வலிக்க வைத்தது.
இந்த ஊரில்
அவளுக்கு சொந்தம் யாரும் இல்லை.
ராமேஸ்வரம் இருந்து வந்த அந்த குடும்பம்
இப்போது இந்த மண்ணில்
முழுக்க தனியாகி விட்டது.
குழந்தை இன்னும் சிறியது.
அவனுக்கு நடந்ததை
அவன் புரிந்துகொள்ள கூட முடியாது.
அந்த காட்சியை பார்த்தபோது
என் உள்ளம் மிகவும் கனமாகி போனது.
அந்த நேரத்தில்
என் மனதில் ஒரு முடிவு வந்தது.
இந்த மண்ணில்
அந்த பெண்ணும்
அந்த குழந்தையும்
தனியாக இருக்கக்கூடாது.
அந்த நாளில் நான் எடுத்த அந்த முடிவு…
என் வாழ்க்கையையும்
அவள் வாழ்க்கையையும்
முழுவதும் மாற்றப்போகிறது என்று
அப்போது எனக்கு தெரியவில்லை.
அந்த மாலை நான் அந்த குடிசை வீட்டின் முன் நின்றபோது
காற்று மெதுவாக வீசிக் கொண்டிருந்தது.
குழந்தை மெதுவாக தூங்கிக் கொண்டிருந்தது.
லட்சுமி அமைதியாக அவனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் கண்களில் இருந்த கண்ணீர்
அவள் உள்ளத்தில் இருந்த பயத்தை மறைக்கவில்லை.
இந்த ஊரில்
அவளுக்கு யாரும் இல்லை.
ஒரு கணவன் இருந்தான்.
அவன் தான் அவளின் உலகம்.
இப்போது அந்த உலகமே உடைந்து போயிருந்தது.
அந்த காட்சியை பார்த்தபோது
என் மனசு மிகவும் கனமாகி போனது.
அந்த நேரத்தில் தான்
ஒரு எண்ணம் என் மனதில் உறுதியாக வந்தது.
இந்த பெண்ணையும்
இந்த குழந்தையையும்
இந்த மண்ணில் நான் தனியாக விட முடியாது.
அந்த நாளில் நான் எடுத்த அந்த முடிவு
என் வாழ்க்கையையே மாற்றப்போகிறது என்பதை
அப்போது நான் கூட உணரவில்லை.
தொடரும்