பரோல் வாரிசு
எழுத்தாளர்: கியா ஜோதி
அத்தியாயம் 1: வஞ்சத்தின் வலை மற்றும் ஒரு ‘வழுக்கை’ சாட்சி
SEO Keywords: பரோல் வாரிசு அத்தியாயம் 1, எழுத்தாளர் கியா ஜோதி, யோகிபாபு காமெடி கதைகள், தமிழ் த்ரில்லர் நாவல், போக்சோ சட்டப்பிரிவு கதை, Tamil Novel Online, சிறைக்கதை 2026.
திருப்பூர் மாவட்டத்தின் அந்தப் புறநகர் பகுதி, நள்ளிரவு அமைதியில் உறைந்து கிடந்தது. ஆனால், நிலாவின் மனதிற்குள் ஒரு சுனாமி சீறிக்கொண்டிருந்தது. அவள் தனது வீட்டின் பால்கனியில் நின்றிருந்தாள். அவளது கண்கள் இருட்டில் ஒரு வேட்டைக்காரியின் கண்களைப் போல மின்னின. அவளது இடது கை விரல்கள் வழக்கம்போல மோதிரத்தைச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தன. அது அவளது பதற்றத்தை விட, அவளது திட்டத்தின் கூர்மையைக் காட்டியது.
கீழே தெருவின் முனையில் அந்த நீல நிற சைரன் விளக்குகள் சுழலத் தொடங்கின. சரியாக அதே நேரத்தில், காவல் நிலையத்திலிருந்து ஒரு ஜீப் கிளம்பியது. அந்த ஜீப்பில் இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரனுக்குப் பின்னால், தூக்கக் கலக்கத்தில் ஒரு விசித்திரமான உருவம் அமர்ந்திருந்தது. அவர்தான் ஏட்டு ‘லூஸ்’ பாபு (யோகிபாபு).
பாபு ஒரு கையில் பாதி கடித்த பன்னையும், இன்னொரு கையில் லத்தியையும் வைத்திருந்தார். “சார்… இந்த நைட்டு நேரத்துல எவன் சார் தப்பு பண்றான்? மனுஷன் நிம்மதியா ஒரு கனவு கண்டுட்டு இருந்தேன். ஒரு அழகான பொண்ணு வந்து எனக்கு ரோஜாப் பூ குடுக்க வரும்போது கரெக்டா சைரன் போடுறீங்களே சார்… இது அடுக்குமா? அந்தப் பொண்ணு பேரு கூட ‘நிலா’ன்னு நினைக்கிறேன்… ஆனா இப்போ நான் பார்க்கப்போறது வெறும் ஜெயில் கம்பியைத் தான்!” என்று புலம்பிக்கொண்டிருந்தார்.
இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரன் முறைத்தார். “பாபு! இது சீரியஸான கேஸ். போக்சோ (POCSO)! ஒரு பொண்ணு வாழ்க்கையில விளையாடி இருக்கான் அந்த வெற்றி. அவனை இன்னைக்கு உள்ள தள்ளுறோம். அரசாங்கமே இந்த விஷயத்துல ரொம்பக் கண்டிப்பா இருக்கு.”
பாபு திடுக்கிட்டார். “யோவ்… போக்சோவா? அந்தப் பையன் வெற்றியா? சார்… அவனை எனக்குத் தெரியும். அவன் நிலத்துல தண்ணி பாய்ச்சறதை விட வேற எதையும் பண்ண மாட்டானே! அவன் ஒரு அப்பாவி சார். அவனைப் போய் இப்படி ஒரு கிரிமினல் ஆக்குறீங்களே?”
ஜீப் வெற்றியின் தோட்டத்தை அடைந்தது. வெற்றி ஒரு பழைய வேட்டியும், வியர்வை படிந்த பனியனும் அணிந்து, காய்ந்த வரப்பில் அமர்ந்து நிலத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது தோட்டம் அவனுக்கு ஒரு கோவில் போல. திடீரென்று நான்கு டார்ச் லைட் வெளிச்சங்கள் அவன் முகத்தில் ஈவு இரக்கமில்லாமல் விழுந்தன.
பாபு ஜீப்பில் இருந்து இறங்கி ஓடி வந்தார். “ஏய் வெற்றி! என்னப்பா இது? ஏதோ வம்பு தும்புல மாட்டிக்கிட்டயாமே? இன்ஸ்பெக்டர் சார் உன் மேல ‘கண்ணு’ வச்சிருக்காரு. ஜாக்கிரதையா இரு! உன் ஜாதகத்துல இப்போ சனி பகவான் போலீஸ் ஸ்டேஷன் வாசல்ல நிக்கிறாரு போல!” என்று ரகசியமாகச் சொன்னார்.
வெற்றி எழுந்து நின்றான். “பாபு அண்ணே… என்ன விஷயம்? எதுக்கு இவ்வளவு போலீஸ்? நான் என்ன தப்பு பண்ணினேன்?”
அதற்குள் இன்ஸ்பெக்டர் ராஜேந்திரன் வந்து வெற்றியின் சட்டையைப் பிடித்து உலுக்கினார். “நிலா யாருன்னு தெரியுமா இல்லையா? அவ கொடுத்திருக்கிற கம்ப்ளைன்ட் என்ன தெரியுமா? ஒரு மைனர் பொண்ணுன்னு கூட பார்க்காம நீ பண்ணின காரியம்… வண்டியில ஏறுடா!”
வெற்றியின் கன்னத்தில் ஒரு பலமான அறை விழுந்தது. அவன் தூரத்தில் நின்ற நிலாவைப் பார்த்தான். அவள் ஜீப்பின் நிழலில் ஒரு சிலையைப் போல நின்றிருந்தாள். அவளது முகத்தில் ஒரு குரூரமான புன்னகை தெரிந்தது.
பாபு வெற்றியின் அருகில் வந்து, “தம்பி… நிலான்னா குளிர்ச்சியா இருக்கும்னு நினைச்சேன். ஆனா இந்தப் பொண்ணு என்னடான்னா சுட்டெரிக்கிற சூரியனா இருக்கே! தம்பி… நீ ஒன்னும் கவலைப்படாதே. நான் இருக்கேன் உனக்கு சாட்சி… ஆனா நான் அந்த நேரத்துல தூங்கிட்டு இருந்தேனே! கோர்ட்ல நான் தூங்குனதைச் சொன்னா என்னை டிஸ்மிஸ் பண்ணிடுவாங்களே!” என்று தன் தலையைச் சொறிந்துகொண்டார்.
வெற்றிக்கு விலங்கு பூட்டப்பட்டது. அந்த இரும்பு உரசும் ஓசை அவனது நரம்புகளை அறுப்பது போல இருந்தது. அவன் நிலாவைப் பார்த்து, “நிலா… அந்தப் பத்து ஏக்கர் நிலத்துக்காக இவ்வளவு கீழ இறங்குவியா? இதுக்கெல்லாம் நீ ஒரு நாள் பதில் சொல்லுவ. என் கௌரவத்தை இப்படிச் சந்தியில நிறுத்திட்டியே!” என்று கத்தினான்.
நிலா மெதுவாக ஜீப்பின் அருகில் வந்தாள். அவளது மேனரிசம் மாறவில்லை. “வெற்றி… நிலம் மட்டும் இல்லை, உன் கௌரவத்தையும் சேர்த்துத் தான் பறிச்சிருக்கேன். இனி உன் வாழ்க்கை அந்தச் சிறையில தான். உன் வம்சம் இங்கே அழியட்டும்,” என்று அவன் காதுக்கு அருகில் குனிந்து விஷமாகக் கக்கினாள்.
சிறைவாசல் மற்றும் பாபுவின் புலம்பல்
மறுநாள் காலை சிறைச்சாலையின் வரவேற்பு அறையில் பாபு அமர்ந்திருந்தார். அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலை, வெற்றியைச் சிறைக்குள் அழைத்துச் செல்வது.
பாபு ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்து ஒரு டீ குடித்துக்கொண்டிருந்தார். “என்னடா வாழ்க்கை இது? நேத்து வரைக்கும் வெற்றிக்கிட்ட இளநீர் வாங்கி குடிச்சேன். இன்னைக்கு அவனுக்குச் சிறைக் கஞ்சி ஊத்தப் போறேன். கடவுளே… என்னை ஏன் இப்படிச் சோதிக்கிற? ஒரு அழகான பொண்ணைப் பார்க்கச் சொன்னா, கம்பி எண்ணுற கைதியைப் பார்க்கச் சொல்றியே! அதுவும் இவன் பண்ணாத தப்புக்கு இவ்வளவு பெரிய தண்டனையா?”
வெற்றி ஒரு கிரிமினலாகச் சித்தரிக்கப்பட்டு உள்ளே தள்ளப்பட்டான். அவனது தாய் லட்சுமி அம்மாள் ஓடி வந்து நிலாவின் காலில் விழுந்த காட்சி அங்கிருந்த அனைவரையும் உலுக்கியது.
பாபு அந்த இடத்தைப் பார்த்துவிட்டு நிலாவிடம் வந்தார். “அம்மா… நீ பெரிய வீட்டுப் பொண்ணு. ஆனா மனசு என்னமோ சின்னதா இருக்கேமா! ஒரு தாயோட கண்ணீருக்குப் பயப்படுமா. அந்தப் பையன் பாவம்மா. அவனைச் சிறையில வச்சா அந்த வம்சம் என்னாகும்? அந்தப் பாட்டி இப்படி அழுது துடிக்கிறாங்களே!”
நிலா பாபுவைப் பார்த்து முறைத்தாள். “பாபு சார்… உங்க வேலையைப் பாருங்க. வம்சத்தைப் பத்தி நீங்க கவலைப்பட வேண்டாம். அதுக்காகத் தான் நான் ஒரு டீல் வச்சிருக்கேன்,” என்றாள் அலட்சியமாக.
பாபு யோசித்தார். “டீலா? என்ன டீல்? ஒருவேளை பரோல்ல வெளில கூட்டிட்டு வந்து வாரிசை உருவாக்கப் போறீங்களா? இது என்னப்பா புதுசா இருக்கு? போலீஸ்காரன் ஹனிமூனுக்குப் பாதுகாப்பு குடுக்கணுமா? இதுல வேற எனக்குத் தூக்கம் போயிடும் போல இருக்கே! என் சம்சாரம் என்னைத் தப்பா நினைச்சுப்பாளே!”
உணர்வுகளின் போர்
வெற்றி சிறைக்குள் சென்ற முதல் இரவு, அவனுக்கு நரகமாக இருந்தது. அவன் தரையில் படுத்துக்கொண்டு மேலேயிருந்த மின்விசிறியைப் பார்த்தான். அதன் ஒவ்வொரு சுழற்சியும் நிலாவின் பழிவாங்கும் எண்ணத்தைப் பிரதிபலித்தது. சிறைச் சுவர்களில் இருந்த ஈரப்பதம் அவனது மனதின் வலியைப் போலவே இருந்தது.
பாபு சிறைக்கதவுக்கு வெளியே நின்று ஒரு பீடியைப் பற்றவைத்தார். “தம்பி வெற்றி… தூங்குப்பா. இந்தச் சிறையில தூங்குறது தான் ரொம்பக் கஷ்டம். கொசு வேற கபடி விளையாடும். ஒரு டிப்ஸ் தரட்டுமா? கொசு கிட்டயும் ‘போக்சோ’ கேஸ் போடுறேன்னு மிரட்டு, ஓடிடும்! ஆனா நிலா கிட்ட மட்டும் அந்தப் பருப்பு வேகலையே!” என்று கிண்டல் செய்தார்.
வெற்றி சிரிக்கவில்லை. “பாபு அண்ணே… நிலா ஏன் இப்படி பண்ணான்னு எனக்குத் தெரியும். அந்தச் சொத்து வெறி அவளைப் பிசாசா மாத்திருச்சு. ஆனா அவ பண்ணின இந்த ஒரு தப்பு, அவளோட நிம்மதியையும் சேர்த்துத் தான் கெடுக்கப் போகுது. நான் நிரபராதின்னு ஒரு நாள் அவளே உலகத்துக்குச் சொல்லுவா. அதுவரைக்கும் நான் பொறுமையா இருப்பேன். என் வாரிசு அவ வயித்துல வளரும்போது தான் அவளுக்கு என் வலி புரியும்.”
நிலா தன் வீட்டில் வெற்றிக்காகக் காத்திருந்த அந்தத் தருணம், அவளுக்குள் ஒரு விசித்திரமான பயத்தை உண்டாக்கியது. சொத்துக்காகத் தொடங்கிய இந்தப் பயணம், ஒரு உயிரின் பிறப்பில் முடியப்போகிறது என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஆனால், அந்த உயிருக்குத் தகப்பன் ஒரு கைதியாக இருப்பது அவளுக்குப் பெரும் அவமானமாகத் தெரிந்தது.
அவள் தனது வக்கீலிடம் பேசினாள். “சார்… அவனுக்கு வம்ச விருத்திக்காகப் பரோல் வாங்கித் தாங்க. ஆனா அந்த 15 நாள் அவன் என் கட்டுப்பாட்டுல தான் இருக்கணும். அரசாங்கம் இதுக்குச் சம்மதிக்குமா?”
வக்கீல் திடுக்கிட்டார். “நிலா… நீ என்ன பேசுறன்னு உனக்குத் தெரியுதா? இது ரொம்பப் பெரிய ரிஸ்க். ஒரு கிரிமினலை வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு வர்றது ஆபத்து.”
பாபு ஜன்னல் ஓரம் நின்றபடி இதைக் கேட்டார். “யோவ் வக்கீல் சார்! அவங்க ரிஸ்க் எடுக்கட்டும். ஆனா எனக்கு ஒரு ரிஸ்க் இருக்கு. அந்தப் பையன் பரோல்ல வரும்போது நான் தான் கூட இருக்கணுமாம். ஒரு போலீஸ்காரன் பெட்ரூம் வாசல்ல காவலுக்கு நிக்கிறதை விட ஒரு கொடுமை வேற எதுவுமே இல்லை சார்! என் கௌரவம் என்னாகுறது?”
கதை இங்கிருந்துதான் சூடு பிடிக்கத் தொடங்குகிறது. வஞ்சத்தின் உச்சத்தில் நிலாவும், மௌனத்தின் வலியில் வெற்றியும், நையாண்டியின் நடுவே பாபுவும் ஒரு புள்ளியில் இணையப் போகிறார்கள்.
