ஒரு நிமிடம் ஒரு மாற்றம்

📘 அத்தியாயம் 1 – வெய்யிலும் மழையிலும் (Full version)
சென்னை நகரத்தின் எல்லைப்பகுதியில், ஒரு பெரிய flyoverக்கு கீழே, தினமும் அதே இடத்தில் அமைதியாக நின்றுகொண்டிருக்கும் ஒரு சின்ன தேநீர் கடை இருந்தது. அது ஒரு கடை என்றால் கூட, அதற்கு ஒரு சுவர்கள் இல்லை, கதவு இல்லை, பெயர் பலகை கூட இல்லை. பழைய தாழ்வான கூரை, இரண்டு மர தூண்கள், ஒரு குச்சி அடுப்பு, ஒரு கரண்டி, இரண்டு டம்ளர்—அதுதான் அந்த இடம். ஆனா அந்த இடம் தான் ஒருவரின் முழு உலகம்.
அவனை யாரும் பெயரால் அழைக்கவில்லை. அந்த சாலையில் தினமும் வரும் ஆட்டோ டிரைவர்களும், லாரி டிரைவர்களும், officeக்கு போகும் ஆட்களும்—அனைவருக்கும் அவன் “அண்ணா” தான். “அண்ணா, ஒரு டீ…”, “அண்ணா, strongா பண்ணு…” என்று சொல்லும் அந்த குரல்கள் தான் அவனுக்கு உறவுகள்.
அவன் தினமும் காலை ஐந்து மணிக்கே எழுந்து விடுவான். அருகிலுள்ள பால் கடையில் இருந்து இரண்டு பாக்கெட் பால் வாங்கி, அந்த சின்ன அடுப்பை ஏற்றி, முதல் டீயை தயாரிப்பான். அந்த முதல் டீயின் வாசனை தான் அவன் நாளை ஆரம்பிக்கும் மணி. வெய்யில் இருந்தாலும், மழை இருந்தாலும், புயல் இருந்தாலும்—அவன் அந்த இடத்தை விட்டு நகர மாட்டான். ஏனென்றால் அந்த இடம் தான் அவன் உயிர்.
ஆனா அவன் உயிருக்கு மேல ஒரு உயிர் இருந்தது.
அது—அவன் ரெண்டு வயசு பெண் குழந்தை.
அவள் பெயர் கூட பலருக்கு தெரியாது. “பாப்பா”ன்னு தான் எல்லாரும் கூப்பிடுவாங்க. அவளுக்கு அம்மா இல்லை. அந்த வார்த்தை அவன் வாழ்க்கையில் ஒரு பெரிய வெற்றிடம். ஆனால் அவன் அதை எப்போதும் வெளியில் காட்ட மாட்டான்.
கடை பக்கத்தில் ஒரு சின்ன பிளாஸ்டிக் நாற்காலி இருக்கும். அதில் அவளை உட்கார வைத்து, அவன் டீ ஊற்றுவான். சில நேரம் அவள் கையை அசைத்து சிரிப்பாள். சில நேரம் அவன் அருகே வந்து அவன் கால்களை பிடித்து நிற்பாள். அவன் busyஆ இருந்தாலும், அவள சிரிப்பை பார்த்தவுடன் அவன் முகத்தில் ஒரு சிரிப்பு தோன்றும்.
“அப்பா…”
அந்த ஒரு வார்த்தை அவன் வாழ்க்கையை ஓட்டும் சக்தி.
ஒரு முறை மழை மிக அதிகமாக பெய்தது. சாலை முழுக்க தண்ணீர். கடை முழுக்க நனைந்து போனது. அந்த நேரம் கூட அவன் கடையை மூடவில்லை. ஒரு கையால் பிளாஸ்டிக் சீட்டை பிடித்து, மற்ற கையால் டீ ஊற்றிக்கொண்டிருந்தான். அவன் குழந்தை அந்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்து அவனை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தது. அவள் பயப்படவில்லை. ஏனென்றால் அவள் நம்பிக்கை—அவன்.
அந்த நாளில் தான் அவள் முதலில் வந்தாள்.
மழை இன்னும் நின்று விடவில்லை. சாலையில் வரும் மக்கள் அனைவரும் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்த நேரத்தில், கையில் ஒரு சிறிய பை, நனைந்த உடை, சோர்ந்த முகம்—ஒரு பெண் அந்த கடைக்கு அருகில் நின்றாள்.
“அண்ணா… ஒரு டீ…”
அவள் குரல் மிகவும் மெதுவாக இருந்தது. அவன் அவளை ஒரு நிமிஷம் பார்த்தான். பிறகு டீ ஊற்றி கொடுத்தான்.
அவள் டம்ளரை பிடித்து குடிக்க ஆரம்பித்தாள். ஆனால் அவள் கண்கள் அந்த குழந்தையை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தது. அந்த குழந்தை அவளை பார்த்து சிரித்தது.
“உங்க குழந்தையா?”
அவள் கேட்டாள்.
அவன் சிரிக்காமல் தலை ஆட்டினான்.
“அம்மா எங்க?”
அந்த கேள்வி வந்தவுடன், அவன் கையில் இருந்த கரண்டி ஒரு நொடிக்கு நின்றது. அவன் கண்களில் ஒரு நிழல் தோன்றியது. பிறகு அவன் மெதுவாக:
“இல்ல…”
அந்த ஒரு வார்த்தை அவள மனசை குத்தியது. அவள் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் அந்த அமைதியில் அவளுடைய வலி தெரிந்தது.
அந்த நாள் அவள் போய்விட்டாள். ஆனால் அடுத்த நாள் மீண்டும் வந்தாள்.
மீண்டும் டீ.
மீண்டும் அந்த குழந்தை.
அவள் ஒரு பிஸ்கட் packet வாங்கி குழந்தைக்கு கொடுத்தாள். குழந்தை அதை பிடித்து சிரித்தது. அவள் அதை பார்த்து சிரித்தாள்.
மூன்றாம் நாள்—அவள் குழந்தையை தூக்கிக்கொண்டாள்.
நான்காம் நாள்—அவள் கடைக்கு வந்ததும் குழந்தை அவளை பார்த்து கையை நீட்டியது.
அந்த பந்தம் மெதுவாக உருவானது.
ஒரு மாலை… சூரியன் மறையும் நேரம்… கடை முன்னால் கூட்டம் குறைந்து இருந்தது. அவள் குழந்தையுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள். அவன் அதை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அந்த காட்சியில் ஒரு வீடு இருந்தது…
ஒரு குடும்பம் இருந்தது…
ஒரு அமைதி இருந்தது…
ஆனா அது உண்மை இல்லை.
அது ஒரு நிமிஷம் வந்த கனவு.
அந்த நிமிஷத்தில் அவன் மனசு ஒரு கேள்வி கேட்டது:
“இது நிஜமா இருந்தா எப்படி இருக்கும்…?”
அவன் அதே நேரம் சிரித்து தன் மனசை நிறுத்திக்கொண்டான்.
ஏனென்றால் வாழ்க்கை அவ்வளவு எளிதல்ல.
அந்த மாலை…
அந்த அமைதி…
அந்த சின்ன சந்தோஷம்…
இவை எல்லாம் நீண்ட நாட்கள் நீடிக்காது என்று அவனுக்கே தெரியாமல் இருந்தது.
அந்த கடையின் முன், இன்னொரு நிழல் வரப் போகிறது…
அது—அவளோட கடந்த காலம்)அவன் அந்த காட்சியை இன்னும் சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவள் குழந்தையுடன் விளையாடும் அந்த சின்ன சந்தோஷம், அவனுக்கு நீண்ட நாளுக்கு பிறகு ஒரு அமைதியை கொடுத்தது.
அவன் மனசுக்குள்ள ஒரு வலி இருந்தாலும்…
அந்த நிமிஷத்தில் அது கொஞ்சம் குறைந்த மாதிரி தோன்றியது.
“பாப்பா… careful…”
அவள் மெதுவாக சொல்லி குழந்தையை தழுவினாள்.
குழந்தை சிரித்தது.
அந்த சிரிப்பை பார்த்தவுடன், அவன் தன்னாலே சிரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.
“நீங்க வேலை கிடைச்சுதா?”
அவன் மெதுவாக கேட்டான்.
அவள் ஒரு நிமிஷம் அமைதியா இருந்தாள்.
பிறகு தலை ஆட்டினாள்.
“இன்னும் கிடைக்கலை…”
அவள் குரலில் சோர்வு இருந்தது.
ஆனா அந்த சோர்வுக்குள்ள ஒரு தைரியம் இருந்தது.
“கிடைக்கும்…”
அவன் சொல்லினான்.
அது ஒரு சாதாரண வார்த்தை தான்…
ஆனா அவன் மனசுல இருந்து வந்தது.
அவள் அவனை பார்த்து சின்ன சிரிப்பு சிரித்தாள்.
அந்த சிரிப்பில் நன்றி இருந்தது.
மாலை இருள் ஆக ஆரம்பித்தது.
சாலையில் lights ஒளிர ஆரம்பித்தது.
கடை முன்னாடி கூட்டம் மெதுவாக குறைந்தது.
அவள் குழந்தையை தரையில் நிறுத்தி, அவள் பையை எடுத்தாள்.
“நான் போறேன்…”
அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.
குழந்தை உடனே அவள் கையை பிடிச்சது.
“ம்ம்மா…”
அவள் வாயில வராத ஒரு வார்த்தை…
ஆனா குழந்தை மனசு அதை உணர்ந்தது.
அவள் ஒரு நிமிஷம் தயங்கினாள்.
பிறகு மெதுவாக குழந்தையை தழுவினாள்.
“நாளைக்கு வரேன்…”
அவள் சொன்னாள்.
அவள் திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தாள்.
குழந்தை அவளை பார்த்துக்கிட்டே இருந்தது.
அவன் கூட.
அந்த மாலை அமைதியாக முடிஞ்ச மாதிரி தோன்றியது.
ஆனா…
வாழ்க்கை அமைதியா நீடிக்காது.
அடுத்த நாள்…
காலை வழக்கம்போல அவன் கடை திறந்தான்.
குழந்தை வழக்கம்போல அவன் பக்கத்துல உட்கார்ந்திருந்தது.
அவள் இன்னும் வரல.
காலை போச்சு…
மதியம் ஆனது…
மாலை ஆனது…
அவள் வரல.
அவன் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு கவலை ஆரம்பிச்சது.
“வருவாளா…?”
அவன் தன்னாலே கேக்க ஆரம்பிச்சான்.
குழந்தை கூட சற்று அமைதியா இருந்தது.
அது கூட அவளை தேடுற மாதிரி இருந்தது.
மாலை நேரம்…
சூரியன் மறைய ஆரம்பிச்சது.
அந்த நேரம் தான்…
ஒரு ஆள் அந்த கடை முன்னாடி நின்றான்.
அவன் முகம் கடினம்.
கண்களில் கோபம்.
அவன் நேரா கேட்டான்:
“இங்க ஒரு பெண் வருவாளா…?”
அவன் ஒரு நிமிஷம் அவனை பார்த்தான்.
“யாரு?”
அவன் கேட்டான்.
“நேத்து இங்க இருந்தவ…
சிவப்பு உடை…”
அந்த வார்த்தை கேட்டவுடன் அவன் உள்ளம் சற்றே தள்ளாடியது.
அவன் புரிந்துக்கிட்டான்.
“வருவா…”
அவன் மெதுவா சொன்னான்.
அந்த ஆள் சிரிக்கவில்லை.
“நான் அவளோட புருஷன்…”
அந்த ஒரு வார்த்தை
அந்த சின்ன கடையின் காற்றையே மாற்றியது.