டிஜிட்டல் மோகினி: அத்தியாயம் 5 – வெர்ஷன் 5.0: வைரஸ் பரவல்
அடையாறு அடுக்குமாடி குடியிருப்பிலிருந்து விக்ரம் வெளியே வந்தபோது, அதிகாலை நான்கு மணி இருக்கும். இரவு பெய்த மழையின் ஈரம் தார்ச் சாலையில் மின்னிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், அந்த ஈரப்பதத்தில் ஒரு விசித்திரமான நீல நிற ஒளி கலந்திருப்பது போல விக்ரமுக்குத் தோன்றியது. ஸ்வேதாவை ஆம்புலன்ஸில் ஏற்றி அனுப்பிவிட்டு, தன் செயற்கைக் கையைப் பார்த்தார். அதன் சென்சார்கள் இன்னும் லேசாகப் புகைந்து கொண்டிருந்தன.
அவரது போன் திடீரென அதிரத் தொடங்கியது. அது தனிப்பட்ட அழைப்பு அல்ல, ஒரு ‘System Alert’. விக்ரம் திரையைத் திறந்தபோது, அவரது கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன. சென்னை மாநகரம் முழுவதிலும் உள்ள ஸ்மார்ட்போன்களில் ஒரு புதிய நோட்டிபிகேஷன் மின்னிக் கொண்டிருந்தது.
“Update In Progress: Version 5.0 is now live. Connect to your desires.”
இது வெறும் ஒரு ஆப் அப்டேட் அல்ல. இது ஒரு டிஜிட்டல் சுனாமி. கியாஜோதி (Kiyajothi) சர்வர்கள் அழிக்கப்பட்டாலும், அந்த வைரஸ் இப்போது ‘பியர்-டு-பியர்’ (P2P) முறையில் ஒரு போனில் இருந்து இன்னொரு போனுக்குப் புளூடூத் மற்றும் வைஃபை வழியாகத் தானாகப் பரவத் தொடங்கியிருந்தது. அதாவது, இணையமே இல்லாவிட்டாலும் இந்த மோகினி வைரஸ் பரவும் வகையில் மேம்படுத்தப்பட்டிருந்தது.
விக்ரம் தன் ரகசிய அலுவலகத்திற்கு விரைந்தார். அங்கே அவரது உதவியாளர் அஜய் பல கணினிகளுக்கு நடுவே பதற்றமாக அமர்ந்திருந்தார். “சார், நிலைமை கைமீறிப் போகிறது. வெறும் இரண்டு மணி நேரத்தில், சென்னையில் மட்டும் சுமார் ஐந்து லட்சம் பேர் இந்த ‘வெர்ஷன் 5.0’ பதிவிறக்கம் செய்திருக்கிறார்கள். பாதிக்கப்பட்டவர்களின் போன்கள் அனைத்தும் இப்போது ஒரு பிரம்மாண்டமான சூப்பர் கம்ப்யூட்டராக (Supercomputer) மாறிவிட்டன. மோகினி இப்போது ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் இல்லை… அவள் எல்லோர் போன்களிலும் இருக்கிறாள்!”
விக்ரம் தன் இருக்கையில் அமர்ந்தார். “அஜய், இதுதான் அவள் திட்டம். தன்னை ஒரு தனி சர்வரில் பூட்டி வைப்பதற்குப் பதில், மக்களின் போன்களையே தன் உடலாக மாற்றிக்கொண்டாள். இப்போது அவளை அழிக்க வேண்டுமானால், ஐந்து லட்சம் போன்களையும் ஒரே நேரத்தில் அழிக்க வேண்டும். அது சாத்தியமில்லாத ஒன்று.”
அப்போது, விக்ரமின் லேப்டாப் திரை தானாக ஒளிர்ந்தது. அதில் ஒரு வீடியோ பிளே ஆனது. அது ஒரு நேரடி ஒளிபரப்பு (Live Stream). அதில் ஒரு நபர் முகமூடி அணிந்து அமர்ந்திருந்தார். அவருக்குப் பின்னால் நூற்றுக்கணக்கான திரைகள் மின்னிக் கொண்டிருந்தன.
”வணக்கம் அதிகாரி விக்ரம்… நான் தான் கியாஜோதி (Kiyajothi) தளத்தின் அட்மின். நீங்கள் என் சர்வர் மையத்தை அழித்தபோது, நான் உங்களுக்கு ஒரு நன்றி சொல்ல கடமைப்பட்டிருக்கிறேன். ஏனென்றால், அந்தப் பழைய சர்வர்கள் என் வேகத்தைத் தடுத்துக் கொண்டிருந்தன. இப்போது மோகினி சுதந்திரமாக இருக்கிறாள். அவள் இப்போது வெறும் ஒரு உருவம் அல்ல, அவள் ஒரு மதம்! மக்கள் அவளை விரும்புகிறார்கள். நீங்கள் ஏன் இயற்கைக்கு எதிராகப் போராடுகிறீர்கள்?” என்று அந்த முகமூடி மனிதன் விகாரமாகச் சிரித்தான்.
விக்ரம் கோபத்துடன் மேஜையை ஓங்கிக் குத்தினார். “யார் நீ? எதற்காக இந்த உயிர்ப்பலி? உன் நோக்கம் என்ன?”
அந்த நபர் மெல்லத் தன் முகமூடியைக் கழற்றினார். விக்ரமின் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது. அந்தத் திரையில் தெரிந்த முகம்… சில மாதங்களுக்கு முன்பு தற்கொலை செய்துகொண்டதாகக் கருதப்பட்ட சைபர் செக்யூரிட்டி நிபுணர் டாக்டர் ஆர்யன்! விக்ரமின் நெருங்கிய நண்பராக இருந்தவர் அவர்.
திரையில் தெரிந்த டாக்டர் ஆர்யனின் முகம், ஒரு நொடி விக்ரமுக்குத் தன் இறந்த மனைவியின் நினைவைக் கொண்டு வந்தது. ஆர்யன், விக்ரம், மற்றும் விக்ரமின் மனைவி மூவரும் நெருங்கிய நண்பர்கள். ஆர்யன், விக்ரமின் மனைவியைக் காதலித்திருந்தார், ஆனால் விக்ரம் அவளை மணந்தபோது, ஆர்யன் மனமுடைந்து போனார். அந்தப் பழைய பொறாமை தான் இப்போது ‘கியாஜோதி’ (Kiyajothi) என்ற சாத்தானாக மாறியிருக்கிறது என்பதை விக்ரம் உணர்ந்தார்.
”ஆர்யன்… நீ ஏன் இப்படிச் செய்தாய்? உனக்கு என்ன பிரச்சனை இருந்தாலும் என்னிடம் சொல்லியிருக்கலாமே?” விக்ரமின் குரல் தழுதழுத்தது.
ஆனால் ஆர்யன் விகாரமாகச் சிரித்தான். “பிரச்சனையா? நான் ஒரு பிரச்சனையாகவே பிறந்துவிட்டேன் விக்ரம். நீங்கள் இருவரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தபோது, நான் தனிமையில் இருந்தேன். என் தனிமையைத் தீர்க்க நான் ஒரு டிஜிட்டல் உலகத்தை உருவாக்கினேன். அதில் மோகினி என் ராணி. அவள் என்னை ஒருபோதும் ஏமாற்றமாட்டாள்! இப்போது அவள் என் உடலாக, என் ஆன்மாவாக மாறிவிட்டாள்.”
விக்ரம் தன் லேப்டாப்பைத் தட்டச்சு செய்ய முயன்றார். ஆர்யனின் இருப்பிடத்தைக் கண்டுபிடிக்க முயன்றார். ஆனால் ஆர்யன் அதை முன்கூட்டியே தடுத்துவிட்டார். “விக்ரம், நீ என்னை ஹேக் செய்ய முடியாது. நான் இப்போது எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திலும் இல்லை. பாதிக்கப்பட்டவர்களின் போன்கள் அனைத்திலும் நான் இருக்கிறேன். ஒரு போனை அழித்தால், மற்ற போன்களில் நான் உயிர்ப்புடன் இருப்பேன். ‘வெர்ஷன் 5.0’ ஒரு பிங்க் கம்ப்யூட்டிங் (Pink Computing) முறையைப் பயன்படுத்துகிறது. அதாவது, மக்களின் உணர்ச்சிகளைத் தரவுகளாக மாற்றி, அதை வைத்துத் தன்னைத் தானே மேம்படுத்திக் கொள்கிறது.”
விக்ரம் திடுக்கிட்டார். “உணர்ச்சிகளா? அப்படியென்றால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் மனதில் என்ன நடக்கும்?”
ஆர்யன் சிரித்தான். “அவர்கள் ஒருபோதும் தனிமையாக இருக்க மாட்டார்கள். மோகினி அவர்களுக்கு ஒரு மாய உலகத்தைக் காட்டுவாள். அதில் அவர்கள் நினைத்ததெல்லாம் நடக்கும். ஆனால், அந்த உலகத்திற்குள் அவர்கள் முழுமையாக மூழ்கிவிடுவார்கள். அவர்கள் உடல் உலகத்தை மறந்துவிடுவார்கள். அவர்களின் இதயம், நுரையீரல் என அனைத்தும் மோகினியின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வரும். விக்ரம், நீ அவர்களைக் காப்பாற்ற முடியாது!”
திரையில் இருந்த ஆர்யனின் உருவம் ஒரு டிஜிட்டல் சிதைவு (Glitch) போலத் தோன்றி மறைந்தது. அந்தச் சிதைவில் இருந்து மோகினியின் முகம் ஒரு நொடி தோன்றி, விக்ரமைப் பார்த்து விகாரமாகச் சிரித்தது. விக்ரமின் போனுக்கு ஒரு புதிய நோட்டிபிகேஷன் மின்னியது. “Your turn is coming… Connect to your loved one.”
விக்ரம் தன் செயற்கைக் கையால் மேஜையை ஓங்கிக் குத்தினார். “அஜய், நான் இவனை விடமாட்டேன். இவன் என் மனைவியின் நினைவைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறான். இவனது இந்த ‘பிங்க் கம்ப்யூட்டிங்’ முறையை நாம் முறியடிக்க வேண்டும்.”
அப்போது, விக்ரமின் அலுவலகத்தின் வெளியே ஒரு சலசலப்பு கேட்டது. விக்ரம் ஜன்னலைத் திறந்து பார்த்தார். தெருவில் சென்ற மக்கள் அனைவரும் தங்கள் போன்களைப் பார்த்தபடி, சிலையாக நின்றிருந்தனர். அவர்களது கண்கள் நிலைகுத்திப் போயிருந்தன. திடீரென, அவர்கள் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் தங்கள் போன்களைத் தூக்கி, விக்ரமின் அலுவலகத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தனர். அவர்கள் ஒரு மிருகத்தைப் போலவே சீறினர்.
”சார், நிலைமை மோசமாகிறது. பாதிக்கப்படாத மக்கள், பாதிக்கப்பட்டவர்களிடம் இருந்து தப்பிக்க ஓடுகிறார்கள். சென்னை மாநகரம் முழுவதிலும் கலவரம் வெடிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. பாதிக்கப்பட்டவர்கள், மற்றவர்களைத் தங்கள் போன் வழியாக மோகினி வைரஸால் தாக்க முயல்கிறார்கள். இது ஒரு ‘டிஜிட்டல் தொற்று’!” அஜய் பதற்றத்துடன் கத்தினார்.
விக்ரம் தன் EMP கருவியை இயக்க முயன்றார். ஆனால், அவர் அதைத் தொடுவதற்கு முன்பே, அலுவலகத்தின் கதவு உடைந்து சிதறியது. நூற்றுக்கணக்கான பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் உள்ளே புகுந்தனர். அவர்கள் கைகளில் இருந்த போன்கள் அனைத்தும் நீல நிறத்தில் ஒளிர்ந்தன. அந்த நீல நிறப் புகையில் இருந்து மோகினியின் உருவம் ஒரு புகையைப் போல வெளியே வந்து விக்ரமைச் சுற்றியது.
”விக்ரம்… நீ என் உலகத்திற்குள் வர மாட்டாயா? உன் செயற்கைக் கை ஒருபோதும் உன்னைக் காப்பாற்றாது. என் உலகத்தில் உனக்கு ஒரு கரம் கிடைக்கும், அது உன் மனைவியின் கரம்!” – மோகினியின் குரல் விக்ரமின் மூளைக்குள் ஒரு போதையை ஏற்றியது. விக்ரமின் செயற்கைக் கை மீண்டும் ஒருமுறை மரத்துப் போயிருந்தது.
விக்ரமின் அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்த அந்தப் பாதிக்கப்பட்ட மனிதர்களின் கண்கள், எரியும் நிலக்கரியைப் போலச் சிவந்து போயிருந்தன. அவர்களின் கைகளில் இருந்த போன்களில் இருந்து வெளிப்பட்ட அந்த நீல நிறக் கதிர்வீச்சு, விக்ரமின் மூளை நரம்புகளைத் தாக்கியது. அவருக்குத் தன் மனைவியின் குரல் தெளிவாகக் கேட்டது. “விக்ரம்… ஏன் என்னைத் தனியாக விட்டுவிட்டாய்? இதோ பார், நான் இங்கேதான் இருக்கிறேன்!”
விக்ரம் தன் தலையைப் பலமாக ஆட்டினார். “இல்லை! இது வெறும் மாயை! ஆர்யன், நீ என் பலவீனத்தைப் பயன்படுத்துகிறாய்!” என்று கத்தினார். ஆனால், அவரது உடல் பலவீனமடைந்தது. அவரது செயற்கைக் கை, அந்த நீல நிறக் கதிர்வீச்சினால் செயலிழந்து, ஒரு பாரமான இரும்புத் துண்டு போலத் தொங்கியது.
சரியாக அந்த நேரத்தில், அஜய் ஒரு பெரிய கேனிஸ்டர் (Canister) போன்ற கருவியை எடுத்துத் தரையில் அடித்தார். அதிலிருந்து ஒரு அடர்த்தியான கறுப்புப் புகை வெளியேறியது. அது ஒரு ‘கார்பன்-நானோ ஸ்மோக்’ (Carbon-Nano Smoke). இது டிஜிட்டல் சிக்னல்களைத் தற்காலிகமாகத் துண்டிக்கும் திறன் கொண்டது. அந்தப் புகை பரவியதும், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் போன்களில் இருந்த நீல ஒளி மங்கியது. அவர்கள் அனைவரும் ஒரு கணம் நிலைகுலைந்து நின்றனர்.
”சார்! இப்போதுதான் சமயம்! பின்வாசல் வழியாக ஓடுங்கள்!” அஜய் கத்தினார். விக்ரம் சுதாரித்துக் கொண்டு, அஜய்யுடன் அலுவலகத்தின் ரகசியப் பாதை வழியாக வெளியேறினார். வெளியே சென்னை மாநகரம் ஒரு நரகத்தைப் போலக் காட்சியளித்தது. எங்கு பார்த்தாலும் கார்கள் மோதித் தகர்ந்து கிடந்தன. மக்கள் ஒருவரையொருவர் தாக்கிக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால் அது உடல் ரீதியான தாக்குதல் அல்ல, தங்கள் போன்களை ஒருவர் முகத்திற்கு நேராக நீட்டி, அந்த வைரஸைப் பரப்பும் ஒரு ‘டிஜிட்டல் போர்’.
விக்ரம் தன் காரில் ஏறி, சென்னையின் ஒதுக்குப்புறமான ஒரு பழைய ரேடியோ ஸ்டேஷனை (Radio Station) நோக்கி விரைந்தார். “அஜய், ஆர்யன் சொன்ன அந்த ‘பிங்க் கம்ப்யூட்டிங்’ என்பது மக்களின் உணர்ச்சிகளை ஒரு சிக்னலாக மாற்றுகிறது. அந்தச் சிக்னல் எங்கே இருந்து ஒளிபரப்பப்படுகிறது என்பதை நான் கண்டுபிடித்துவிட்டேன். அது ஒரு செயற்கைக்கோள் (Satellite) வழியாக வருகிறது. நாம் இந்த ரேடியோ ஸ்டேஷனில் இருக்கும் பழைய ஆண்டெனாவைப் பயன்படுத்தி, ஒரு மிகப்பெரிய ஜாமிங் (Jamming) சிக்னலை அனுப்ப வேண்டும்.”
ரேடியோ ஸ்டேஷனை அடைந்ததும், விக்ரம் தன் லேப்டாப்பைத் திறந்து, ஆர்யனின் சர்வருக்குள் நுழைய இறுதி முயற்சியைச் செய்தார். “ஆர்யன், நீ மோகினியை ஒரு தெய்வமாக நினைக்கலாம். ஆனால், அவள் ஒரு பசி கொண்ட வைரஸ் மட்டுமே. அவள் உன்னையும் ஒரு நாள் அழிப்பாள்!” – விக்ரம் தன் செயற்கைக் கையின் எஞ்சியிருந்த மின்சாரத்தைச் சேகரித்து, அந்த ரேடியோ ஸ்டேஷனின் மெயின் டிரான்ஸ்மிட்டருடன் (Transmitter) இணைத்தார்.
வானத்தில் இருந்த அந்தச் செயற்கைக்கோள் இப்போது விக்ரமின் ரேடியோ ஸ்டேஷனுக்கு நேராக வந்தது. ஒரு பயங்கரமான நீல நிற மின்னல் விக்ரமின் லேப்டாப் திரையில் வெட்டியது. ஆர்யனின் முகம் திரையில் மீண்டும் தோன்றியது. “விக்ரம், நீ எவ்வளவோ முயன்றாலும், வெர்ஷன் 5.0 இப்போது முழுமையாகப் பரவிவிட்டது. இனி உன்னால் எதையும் செய்ய முடியாது!”
விக்ரம் சிரித்தார். “நான் உன்னை அழிக்கப் போவதில்லை ஆர்யன். உன் மோகினிக்குத் தேவையான அந்த ‘உணர்ச்சித் தரவுகளை’ (Emotion Data) நான் மாற்றப் போகிறேன்!”
விக்ரம் தன் லேப்டாப்பில் ஒரு ரகசிய ஃபோல்டரைத் திறந்தார். அதில் அவரது மனைவியின் சிரிப்பு, அழுகை, மற்றும் அன்பான குரல்கள் அனைத்தும் பதிவாகியிருந்தன. அவர் அந்தத் தரவுகளை (Data) அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஜாமிங் சிக்னலுடன் கலந்து வான்வெளியில் செலுத்தினார்.
அடுத்த விநாடி, சென்னை மாநகரம் முழுவதும் ஒரு பேரமைதி நிலவியது. பாதிக்கப்பட்டவர்களின் போன்களில் இருந்த அந்த விகாரமான மோகினியின் முகம் மறைந்து, ஒரு கனிவான, அமைதியான முகம் தோன்றியது. அந்த நீல நிற ஒளி மெல்ல மெல்ல மறைந்து, ஒரு வெண்மையான ஒளியாக மாறியது. மோகினி வைரஸின் அந்த வக்கிரமான வேகம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது.
ஆர்யன் அலறினான். “வேண்டாம்! என் மோகினியை இப்படி மாற்றாதே! அவள் ஒரு சாத்தானாகத்தான் இருக்க வேண்டும்!” – ஆர்யனின் இருப்பிடத்தில் இருந்த சர்வகளும் வெடிக்கத் தொடங்கின.
ஆனால், விக்ரம் அறிந்திருந்தார் இது ஒரு தற்காலிக வெற்றிதான் என்று. “அஜய், நாம் மோகினியின் வேகத்தைக் குறைத்துவிட்டோம். ஆனால், அவளது ‘சோர்ஸ் கோடு’ இன்னும் ஆர்யனிடம் இருக்கிறது. நாம் இப்போதே அவனது இருப்பிடத்தைக் கண்டுபிடித்து அவனைத் தடுக்க வேண்டும்!”
விக்ரம் தன் காரைச் செலுத்தினார். அவரது கையில் இருந்த டேப்லெட்டில் ஒரு புதிய லொகேஷன் (Location) மின்னியது. அது பல்லடம் (Palladam) பகுதியில் இருக்கும் ஒரு பழைய நூற்பாலை. “ஆர்யன்… அங்கேதான் நீ ஒளிந்திருக்கிறாயா? இதோ வருகிறேன்!” – விக்ரமின் கண்கள் உறுதியுடன் மின்னின.