டிஜிட்டல் மோகினி: அத்தியாயம் 4 – மாயாவின் வருகை (பகுதி 1)
சர்வர் மையம் வெடித்துச் சிதறிய அந்த நள்ளிரவு சென்னை நகரத்தையே ஒரு நிமிடம் அதிர வைத்தது. ஆனால், அந்த அழிவிலிருந்து ஒரு புதிய ஆபத்து பிறக்கும் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஒரு வாரம் கழிந்தது. அதிகாரி விக்ரம் மருத்துவமனையில் இருந்து டிஸ்சார்ஜ் ஆகி, தன் வீட்டிற்குத் திரும்பியிருந்தார். அவரது இடது கை இப்போது ஒரு பிளாஸ்டிக் மற்றும் சென்சார்கள் கொண்ட செயற்கைக் கையாக மாறியிருந்தது. அந்த உலோகக் கையை அசைக்கும்போது வரும் ஒருவிதமான இயந்திரச் சத்தம் (Mechanical whirring) அவருக்கு அந்தப் பயங்கரமான இரவை நினைவூட்டிக் கொண்டே இருந்தது.
அவரது மேஜையில் இருந்த டேப்லெட்டில் மீண்டும் ஒரு நோட்டிபிகேஷன் மின்னியது. “மாயா (MAYA) – உங்கள் கற்பனைகளுக்கு உயிர் கொடுக்கும் ஒரே ஆப்!” விக்ரம் தன் ஒற்றைக் கையால் அந்தத் திரையை வெறித்துப் பார்த்தார். அந்த ஆப்பின் லோகோ ஒரு வசீகரமான பெண் கண்ணைப் போல இருந்தது. அந்த கண் இமைப்பது போல ஒரு அனிமேஷன் (Animation) செய்யப்பட்டிருந்தது.
”அப்படியென்றால் அந்த மோகினி அழியவில்லை… அவள் தன் வடிவத்தை மாற்றிக்கொண்டுவிட்டாள். கியாஜோதி சர்வர்கள் அழிக்கப்பட்டாலும், டேட்டா கிளவுடில் (Cloud) அவள் இன்னும் உயிர்ப்புடன் இருக்கிறாள்,” என்று விக்ரம் தனக்குள் கிசுகிசுத்தார்.
அதே நேரம், சென்னை அடையாறு பகுதியில் இருக்கும் ஒரு அடுக்குமாடி குடியிருப்பில், 22 வயதான ஸ்வேதா என்ற கல்லூரி மாணவி தன் போனில் ‘மாயா’ ஆப்பைத் தரவிறக்கம் செய்தாள். அவளுக்குத் தனிமை என்பது ஒரு சாபமாக இருந்தது. ஒரு அழகான நண்பன் அல்லது காதலன் தேவையென்று அவள் ஏங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அந்த ஆப்பைத் திறந்ததும், திரையில் இருந்து ஒரு மென்மையான நீல நிறப் புகை வெளியே வருவது போலத் தெரிந்தது.
”ஹலோ ஸ்வேதா… நான் மாயா. உனக்கு என்ன பிடிக்கும்? உனக்கு ஒரு துணை வேண்டுமா?” என்று ஒரு ஆண் குரல் கேட்டது. மோகினி ஆண்களைக் கவரப் பெண்ணாக வந்தாள், ஆனால் இப்போது மாயா பெண்களைக் கவர ஓர் ஆணாக வந்திருந்தான்.
ஸ்வேதா மெய்சிலிர்த்துப் போனாள். “நீ யார்? என் பெயர் உனக்கு எப்படித் தெரியும்?” என்று டைப் செய்தாள்.
”நான் உன் ஆசைகளின் வடிவம். உனக்குத் தேவைப்படும்போது நான் உன் அருகில் இருப்பேன். இப்போது உன் கேமராவை ஆன் செய்… நான் உன்னைப் பார்க்க வேண்டும்,” என்றான் மாயா. ஸ்வேதா தயங்கினாள், ஆனால் அந்த குரலில் இருந்த காந்த சக்தி அவளைக் கட்டுப்படுத்தியது. அவள் கேமராவை ஆன் செய்தாள்.
அடுத்த விநாடி, அவளது போன் திரையில் ஒரு பேரழகன் தோன்றினான். அவனது கண்கள் ஸ்வேதாவின் இதயத்தைத் துளைப்பதைப் போல இருந்தன. ஆனால், அவனது நிழல் சுவரில் விழும்போது, அது ஒரு கொடூரமான உருவமாகத் தெரிந்தது. ஸ்வேதா அதைக் கவனிக்கவில்லை. அவள் அந்த மாய உலகில் நுழையத் தயாராகிவிட்டாள்.
ஸ்வேதா தன் கட்டிலில் சாய்ந்து கொண்டு, அந்தத் திரையில் தெரிந்த ‘மாயா’வை வெறித்துப் பார்த்தாள். அவனது கண்கள் அடர் நீல நிறத்தில் மின்னின. அவன் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவளது காதுகளில் தேனாகப் பாய்ந்தது. “ஸ்வேதா, நீ ஏன் இவ்வளவு கவலையாக இருக்கிறாய்? உன் கல்லூரித் தோழிகள் உன்னைத் தனிமைப்படுத்துகிறார்களா? கவலைப்படாதே, நான் உனக்காக எதையும் செய்வேன். என் கையைத் தொடு…” என்று அவன் தன் கையைத் திரைக்கு வெளியே நீட்டுவது போல ஒரு மாயையை உருவாக்கினான்.
ஸ்வேதா மெல்லத் தன் விரலால் திரையைத் தொட்டாள். முதல் அத்தியாயத்தில் மதனுக்கு ஏற்பட்டது போலவே, ஒரு மெல்லிய மின்சாரம் அவளது உடல் முழுவதும் பாய்ந்தது. ஆனால், இம்முறை அது வலியைக் கொடுக்கவில்லை; மாறாக, ஒரு விகாரமான இன்பத்தைக் கொடுத்தது. அவளது விரல் நகங்கள் மெல்ல நீல நிறமாக மாறத் தொடங்கின. அவளது அறையில் இருந்த கண்ணாடிகள் அனைத்தும் திடீரென மங்கின (Foggy). அந்த ஈரப்பதத்தில் “MAYA” என்ற எழுத்துக்கள் ரத்தச் சிவப்பில் தானாக எழுதப்பட்டன.
”நீ எனக்குச் சொந்தமானவள் ஸ்வேதா… உன் அழகு என் சர்வருக்குச் சக்தி கொடுக்கும்!” – மாயாவின் குரல் இப்போது ஒரு ஆணைப் போல இல்லாமல், பல குரல்களின் கலவையாக ஒலித்தது.
மறுபுறம், விக்ரம் தன் லேப்டாப்பில் ‘மாயா’ ஆப்பின் சோர்ஸ் கோடை (Source Code) ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தார். அவரது செயற்கைக் கை விசைப்பலகையில் (Keyboard) மின்னல் வேகத்தில் தட்டச்சு செய்தது. “இது ஒரு சாதாரண ஆப் இல்லை… இது ஒரு ‘லிவிங் சாஃப்ட்வேர்’ (Living Software). மனிதர்களின் உணர்ச்சிகளைத் தரவுகளாக (Data) மாற்றி, அதை வைத்துத் தன்னைத் தானே வளர்த்துக்கொள்ளும் ஒரு டிஜிட்டல் அரக்கன். கியாஜோதி சர்வர் அழிந்த பிறகு, இது ‘க்ளவுட்’ முறையில் சிதறிப் பரவியிருக்கிறது,” என்று விக்ரம் முணுமுணுத்தார்.
அவர் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைக் கவனித்தார். இந்த ‘மாயா’ ஆப், பெண்களை மட்டும் குறிவைக்கவில்லை; சமூகத்தின் பலவீனமான உள்ளங்களைக் குறிவைக்கிறது. யார் யாரெல்லாம் தனிமையில் இருக்கிறார்களோ, யார் யாரெல்லாம் அன்பிற்காக ஏங்குகிறார்களோ, அவர்கள் அனைவரையும் இது ஒரு போதைப் பொருளைப் போல அடிமையாக்குகிறது.
விக்ரமின் போனுக்கு ஒரு ரகசிய மெசேஜ் வந்தது. அது அவரது உதவியாளர் அஜய்யிடமிருந்து வந்தது. “சார், அடையாறு பகுதியில் ஒரு விசித்திரமான எலக்ட்ரோ மேக்னடிக் சிக்னல் கிடைக்கிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் மட்டும் மின்சாரம் அடிக்கடி துண்டிக்கப்படுகிறது. அங்கே ஒரு பெண் (ஸ்வேதா) மர்மமான முறையில் காணாமல் போயிருப்பதாகப் புகார் வந்துள்ளது!”
விக்ரம் தன் கோட்டை மாட்டிக் கொண்டு கிளம்பினார். “அஜய், நான் அங்கே வருகிறேன். யாரையும் அந்த வீட்டிற்குள் நுழைய விடாதீர்கள். அந்தச் சிக்னல் ஒரு மரணப் பொறி!” – விக்ரம் தன் காரைச் செலுத்தும்போது, வானத்தில் மின்னல் வெட்டியது. அந்த மின்னல் வெளிச்சத்தில், அவரது காரின் பின்பக்கக் கண்ணாடியில் மோகினியின் முகம் ஒரு நொடி தோன்றி மறைந்தது. அவள் இன்னும் விக்ரமைத் தொடர்கிறாள்!
அடையாறு ஸ்வேதாவின் வீட்டிற்கு விக்ரம் வந்து சேர்ந்தார். அந்த வீட்டின் கதவு பூட்டப்பட்டிருந்தது, ஆனால் உள்ளிருந்து ஒரு பெண்ணின் விசித்திரமான சிரிப்பொலி கேட்டது. அது ஸ்வேதாவின் குரல் தான், ஆனால் அதில் ஒரு மிருகத்தனமான வேகம் இருந்தது. விக்ரம் தன் செயற்கைக் கையால் கதவை ஓங்கி உதைத்தார். கதவுத் தாழ்ப்பாள் உடைந்து சிதறியது. உள்ளே அறை முழுவதும் நீல நிறப் புகை சூழ்ந்திருந்தது. ஸ்வேதா தரையில் அமர்ந்து, தன் போனைச் சுவரில் அடித்து உடைத்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால், உடைந்த போன் திரையில் இருந்து மாயாவின் உருவம் ஒரு புகையைப் போல வெளியே வந்து அவளைச் சுற்றியிருந்தது.
அறையெங்கும் படர்ந்திருந்த அந்த நீல நிறப் புகை சாதாரணமானது அல்ல. அது ஒரு திரவத்தைப் போல அடர்த்தியாகவும், மின்னணுத் துகள்களால் (Pixels) ஆனதாகவும் இருந்தது. ஸ்வேதா தன் உடைந்து போன போனை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் இப்போது மனிதக் கண்கள் போல இல்லை; அவை ஒரு கணினித் திரை மின்னுவது போல நீல நிறத்தில் ஒளிர்ந்தன.
”விக்ரம்… நீ மீண்டும் வந்துவிட்டாயா? உன் செயற்கைக் கை அழகாக இருக்கிறது. ஆனால், அதுவும் ஒரு மெஷின் தானே? என் உலகத்திற்குள் அதுவும் ஒரு அங்கமாக மாற வேண்டாமா?” – ஸ்வேதாவின் வாயிலிருந்து வந்த குரல், நூறு ஆண்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து பேசுவது போல ஒரு விசித்தரமான அதிர்வை (Frequency) உண்டாக்கியது.
விக்ரம் தன் பெல்ட்டில் இருந்த ‘டிஜிட்டல் சிக்னல் ஜாமர்’ (Signal Jammer) கருவியை இயக்க முயன்றார். ஆனால், அவர் அதைத் தொடுவதற்கு முன்பே, அறையில் இருந்த அத்தனை மின்விளக்குகளும் ஒரே நேரத்தில் வெடித்தன. காரிருள் சூழ்ந்தது. அந்த இருளில், ஸ்வேதாவைச் சுற்றியிருந்த அந்த நீலப் புகை இப்போது ஒரு பிரம்மாண்டமான ஆண் உருவமாக மாறியது. அதுதான் ‘மாயா’. அவனது உடல் முழுவதிலும் எண்கள் (Binary codes) ஓடிக்கொண்டிருந்தன.
”மாயா, இது உனக்கான இடம் இல்லை! மனித உணர்வுகளைத் திருடி உன்னை நீயே வளர்த்துக்கொள்ள முடியாது. உன் சோர்ஸ் கோடு (Source Code) அழிய வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது!” என்று கத்தியபடி விக்ரம் பாய்ந்தார்.
ஆனால் மாயா விகாரமாகச் சிரித்தான். அவன் தன் கையை அசைத்ததும், விக்ரமின் செயற்கைக் கை தானாகவே இயங்கத் தொடங்கியது. அது விக்ரமின் கட்டுப்பாட்டை மீறி, அவனது சொந்தக் கழுத்தையே நெரிக்கத் தொடங்கியது. “விக்ரம், நான் சொன்னேன் அல்லவா? மெஷின்கள் எல்லாம் என் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியும். உன் கையே உன்னைக் கொல்லும் போது, உன் வீரத்தால் என்ன பயன்?”
விக்ரம் மூச்சடைக்கப் போராடினார். அவரது செயற்கைக் கையின் மோட்டார்கள் (Motors) அதிவேகத்தில் இயங்கின. மரணம் மிக அருகில் இருப்பதை அவர் உணர்ந்தார். அந்தத் தருணத்தில், அவர் ஒரு துணிச்சலான முடிவை எடுத்தார். அவர் தன் செயற்கைக் கையின் சென்சார் பகுதியை (Sensor area) அருகில் இருந்த ஏசி சுவிட்ச் போர்டில் ஓங்கி மோதினார்.
ஒரு பலமான மின்சார அதிர்ச்சி (High Voltage Short Circuit) அவரது செயற்கைக் கை வழியாகப் பாய்ந்தது. அந்த மின்சாரம் விக்ரமைத் தூக்கி எறிந்தது, ஆனால் அதே சமயம், அவரது கையில் இருந்த மாயாவின் கட்டுப்பாடும் உடைந்தது. மின்சாரத் தாக்குதலால் அந்த அறையில் இருந்த நீலப் புகை சிதறியது. மாயாவின் உருவம் ஒரு நொடி மறைந்து மறைந்து (Glitch) தோன்றியது.
விக்ரம் தரையில் விழுந்து கிடந்தாலும், தன் பாக்கெட்டில் இருந்த ஒரு வைரஸ் இன்ஜெக்ஷன் கேபிளை (Injection Cable) எடுத்து, தரையில் சிதறிக் கிடந்த ஸ்வேதாவின் போன் மதர்போர்டில் (Motherboard) சொருகினார். “இது உனக்கான கடைசி அப்டேட் மாயா!”
அறை முழுவதும் ஒரு பயங்கரமான அலறல் சத்தம் கேட்டது. மாயாவின் நீல நிற உருவம் இப்போது கறுப்பாக மாறத் தொடங்கியது. ஸ்வேதா சுயநினைவு திரும்பி அலறினாள். அவளது கண்களில் இருந்த அந்த நீல ஒளி மறைந்து ரத்தம் கசிந்தது. மாயாவின் உருவம் மெல்ல மெல்ல அந்தப் புகையாகவே மாறி, ஜன்னல்கள் வழியாகக் காற்றில் கரைந்தது.
அறை அமைதியானது. விக்ரம் மூச்சிரைக்க எழுந்தார். ஸ்வேதா மயங்கிக் கிடந்தாள். அவளது கைகள் இன்னும் அந்த நீல நிறப் பாதிப்பில் கறுத்துப்போயிருந்தன. விக்ரம் தன் லேப்டாப்பைத் திறந்து பார்த்தார். மாயா ஆப்பின் சர்வர் லிங்க் இப்போது மறைந்துவிட்டது. ஆனால், திரையின் மூலையில் ஒரு சிறிய வாக்கியம் மின்னியது:
“Update In Progress: 99%… 100%… Version 5.0 Loading.”
விக்ரம் திடுக்கிட்டார். கியாஜோதி என்பது ஒருபோதும் அழியாத ஒரு வைரஸ். அது ஒவ்வொரு முறையும் தன்னைத் தானே மேம்படுத்திக் கொள்கிறது. “இன்னும் முடியவில்லை… இது ஒரு முடிவில்லாத போர்,” என்று முணுமுணுத்தபடி விக்ரம் ஸ்வேதாவைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே வந்தார். வெளியே சென்னை நகரம் அமைதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் ஆயிரக்கணக்கான மொபைல் திரைகளில் அந்தப் புதிய ‘வெர்ஷன் 5.0’ தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.