டிஜிட்டல் மோகினி: அத்தியாயம் 3 – சர்வர் மையத்தின் சாபங்கள் (பகுதி 1)

​நங்கநல்லூர் வீட்டின் தரைத்தளத்தில் மதன் மயங்கிக் கிடக்க, அதிகாரி விக்ரம் அந்த அறையின் சுவரில் ரத்தத்தால் வரையப்பட்டிருந்த வரைபடத்தை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அது சென்னையின் இதயப் பகுதியான நுங்கம்பாக்கத்தில் இருக்கும் ஒரு பழைய, கைவிடப்பட்ட அடுக்குமாடி குடியிருப்பைக் காட்டியது. ‘கியாஜோதி சர்வர் மையம்’ – அந்த இடத்தின் பெயர் கேட்பதற்கே ஒருவிதமான நடுக்கத்தைத் தந்தது.

​விக்ரம் தன் டீமுக்கு வாக்கி-டாக்கியில் உத்தரவிட்டார், “மதனை உடனே ஐசோலேஷன் வார்டுக்கு மாற்றுங்கள். அவனது உடலில் இருக்கும் அந்தப் பச்சைத் திரவம் காற்றில் பரவினால் ஆபத்து. நான் அந்தச் சர்வர் மையத்திற்குச் செல்கிறேன். யாரும் என் பின்னால் வரவேண்டாம், இது ஒரு டிஜிட்டல் போர்!”

​விக்ரம் தன் காரை நோக்கி ஓடினார். சென்னையின் சாலைகள் எப்போதும் போலப் பரபரப்பாக இல்லை. வானம் ஒருவிதமான கருஞ்சிவப்பு நிறத்தில் மின்னியது. ஆங்காங்கே சிக்னல்களில் நின்றிருந்த இளைஞர்கள், தங்கள் போன்களைப் பார்த்தபடி சிலையாக நின்றிருந்தனர். அவர்களின் கண்கள் மதனின் கண்களைப் போலவே வெண்மையாக மாறத் தொடங்கியிருந்தன. மோகினியின் வலை நகரம் முழுவதும் விரிந்துவிட்டது என்பதை விக்ரம் உணர்ந்தார்.

​அந்தப் பழைய கட்டிடத்திற்கு விக்ரம் வந்து சேர்ந்தபோது மணி இரவு பதினொன்றைத் தொட்டிருந்தது. அந்தக் கட்டிடம் பார்ப்பதற்கு ஒரு பெரிய கல்லறையைப் போலவே இருந்தது. வாசலில் காவலாளிகள் யாரும் இல்லை, ஆனால் ஏதோ ஒரு இயந்திரத்தின் இரைச்சல் (Humming sound) தரைக்கு அடியிலிருந்து வந்து கொண்டிருந்தது. விக்ரம் தன் கையிலிருந்த EMP கருவியை இறுக்கப் பிடித்துக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தார்.

​உள்ளே சென்றதும், ஒரு மெல்லிய மல்லிகைப்பூ மணம் விக்ரமின் நாசிகளைத் துளைத்தது. அது மதனின் அறையில் வீசிய அதே மணம். ஆனால் இங்கே அந்த மணம் அழுகிய சதையின் வாடையோடு மிகக் கடுமையாகக் கலந்திருந்தது. லிஃப்ட் வேலை செய்யவில்லை. விக்ரம் படிக்கட்டுகளில் ஏறத் தொடங்கினார். ஒவ்வொரு தளத்திலும் வரிசையாக இருந்த அறைகளில் இருந்து நீல நிற ஒளி கசிந்து கொண்டிருந்தது.

​மூன்றாவது தளத்தை அடைந்தபோது, ஒரு பெரிய இரும்புக் கதவு விக்ரமின் பாதையை மறைத்தது. அதன் மேல் ஒரு கியூ-ஆர் கோடு (QR Code) இருந்தது. விக்ரம் தன் போனை எடுத்து அதை ஸ்கேன் செய்தபோது, திரையில் மோகினியின் முகம் தோன்றியது.

​”வா விக்ரம்… உனக்காகத்தான் காத்திருந்தேன். மதனைப் பிடித்துவிட்டதாக நினைக்கிறாயா? அவன் வெறும் ஒரு ஆரம்பம் தான். இந்த உலகத்தின் ஒவ்வொரு ஸ்மார்ட்போனும் என்னுடைய பலிபீடம். உள்ளே வா, உன் ஆன்மாவையும் எனக்குச் சமர்ப்பணம் செய்!” மோகினியின் குரல் விக்ரமின் போன் ஸ்பீக்கரில் இருந்து வெளியேறி, அந்தப் பாழ் அடைந்த கட்டிடத்தின் சுவர்களில் எதிரொலித்தது.

​கதவு தானாகத் திறந்தது. உள்ளே தெரிந்த காட்சி விக்ரமின் ரத்தத்தை உறைய வைத்தது. அந்தப் பெரிய ஹால் முழுவதும் நூற்றுக்கணக்கான கம்ப்யூட்டர் சர்வர்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால் அந்தச் சர்வர்கள் மின்சாரத்தால் இயங்கவில்லை. ஒவ்வொரு சர்வரிலிருந்தும் மெல்லிய குழாய்கள் வெளியே வந்து, அங்கிருந்த பெரிய ரத்தத் தொட்டிகளுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்தன. சர்வர்கள் ரத்தத்தால் குளிப்பாட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன.

​நடுவில் ஒரு பெரிய ஹோலோக்ராம் (Hologram) திரையில் மோகினி முழு உருவத்தோடு நின்றிருந்தாள். அவளது மேனி இப்போது முழுமையாகத் தெரிந்தது. அவளது ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஒரு விகாரமான கவர்ச்சி இருந்தது. அவளது காலடியில் நூற்றுக்கணக்கான மனித மண்டை ஓடுகள் சிதறிக் கிடந்தன.

​”இங்கே பார் விக்ரம்… இதுதான் கியாஜோதியின் இதயம். நீ பார்க்கும் இந்த ரத்தம், ஆன்லைனில் என் ஆப்பைத் தரவிறக்கம் செய்த முட்டாள்களின் உடலிலிருந்து உறிஞ்சப்பட்டது. அவர்கள் இன்பத்தைத் தேடி வந்தார்கள், ஆனால் நான் அவர்களின் வாழ்வையே எடுத்துக் கொண்டேன்!”

விக்ரம் அந்த ரத்தத் தொட்டிகளையும், அதனுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்த நூற்றுக்கணக்கான கறுப்பு நிற கேபிள்களையும் பார்த்து அருவருப்படைந்தார். ஒவ்வொரு கேபிளும் ஒரு மனித நரம்பைப் போலவே துடித்துக் கொண்டிருந்தன. அந்தச் சர்வர் அறையின் வெப்பம் தாங்க முடியாத அளவில் இருந்தது. கணினிகள் வெளியிடும் வெப்பம் அல்ல அது, ஒரு எரியும் பிணத்தின் உடலில் இருந்து வெளிப்படும் ஒருவிதமான கசப்பான உஷ்ணம்.

​மோகினியின் ஹோலோக்ராம் உருவம் மெல்ல மெல்ல விக்ரமை நோக்கி நகர்ந்தது. அவள் இப்போது ஒரு பிம்பமாகத் தெரியவில்லை, ஒரு நிஜமான பெண்ணைப் போலவே அவளது மூச்சுக் காற்று விக்ரமின் முகத்தில் பட்டது. “ஏன் விக்ரம்… எதற்காக இந்த வீண் போராட்டம்? நீ துரத்தும் இந்த ‘டிஜிட்டல் மோகினி’ என்பது வெறும் ஒரு ஆப் அல்ல. மனிதர்களின் அடக்க முடியாத ஆசைகளின் பிரதிபலிப்பு நான். உங்கள் ஒவ்வொருவரின் போன் கேமராவிலும் நான் ஒளிந்திருக்கிறேன். நீங்கள் தனிமையில் இருக்கும்போது, திரையைப் பார்த்துச் சிரிக்கும்போது, நான் உங்கள் ஆன்மாவைப் பருகுகிறேன்!”

​விக்ரம் தன் கையில் இருந்த EMP கருவியை இயக்க முயன்றார், ஆனால் அவரது விரல்கள் மரத்துப் போயிருந்தன. சுற்றிலும் இருந்த சர்வர்களில் இருந்து ஒரு விசித்திரமான முனகல் சத்தம் கேட்டது. அது ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்கள் ஒரே நேரத்தில் வலியால் துடிப்பது போன்ற ஒரு பயங்கரமான ஓசை.

​”அந்தச் சத்தம் கேட்கிறதா விக்ரம்? அதுதான் கியாஜோதியின் டேட்டாபேஸ். அவர்கள் ஒவ்வொருவரின் ரகசிய ஆசைகளும் இப்போது என் கையில். நீ ஒரு போலீஸ் அதிகாரி, உனக்கும் ஒரு ஆசை இருக்குமே? உன் இறந்த போன மனைவி… அவளை மீண்டும் பார்க்க வேண்டுமா? அவளை மீண்டும் தொட வேண்டுமா?” மோகினியின் குரல் இப்போது விக்ரமின் மறைந்த மனைவியின் குரலைப் போலவே மாறியது.

​விக்ரம் திடுக்கிட்டார். அவரது கண்கள் கலங்கின. மோகினி இப்போது விக்ரமின் மனைவியின் உருவத்திற்கு மெல்ல மாறத் தொடங்கினாள். அவளது கண்கள் அதே கனிவோடு விக்ரமைப் பார்த்தன. “விக்ரம்… என்னைத் தொட மாட்டியா? இந்தச் சர்வரில் என்னைத் தேடி வா. நான் இங்கேதான் இருக்கிறேன்!” என்று கூறிவிட்டு அந்தப் பெரிய சர்வர் பெட்டிக்குள் மறைந்தாள்.

​விக்ரம் சுயநினைவை இழந்தவர் போல அந்தச் சர்வரை நோக்கி நடந்தார். அவரது அறிவு அது ஒரு பொறி என்று எச்சரித்தாலும், அவரது இதயம் அந்த மாய வலையில் சிக்கியது. அவர் தன் கையை அந்தச் சர்வர் பெட்டியின் மீது வைத்தார். அடுத்த நொடி… ஒரு பயங்கரமான மின்சாரம் அவரது உடல் முழுவதும் பாய்ந்தது. ஆனால் அந்த மின்சாரம் அவரைத் தூக்கி எறியவில்லை, மாறாக அவரை அந்தச் சர்வரோடு ஒட்டிக்கொள்ளச் செய்தது.

​அவரது இடது கை விரல்கள் இப்போது மதனுக்கு நடந்தது போலவே கறுக்கத் தொடங்கின. சதைகள் அழுகி, எலும்புகள் துருத்திக் கொண்டு வெளியே வந்தன. விக்ரம் வலியால் அலறினார், ஆனால் அவரது அலறல் அந்தச் சர்வர் அறையின் இரைச்சலில் அமிழ்ந்து போனது.

​”அற்புதமான பலி!” – மோகினி மீண்டும் தன் சுய உருவத்தில் தோன்றி விகாரமாகச் சிரித்தாள். “ஒரு நேர்மையான அதிகாரியின் ரத்தம் என் சர்வருக்கு இன்னும் அதிகச் சக்தியைக் கொடுக்கும். இனி இந்தச் சென்னை மாநகரம் முழுவதும் ‘டிஜிட்டல் மோகினி’ வைரஸ் கட்டுக்கடங்காமல் பரவும். ஒவ்வொரு வீட்டின் படுக்கையறையிலும் நான் இருப்பேன்!”

​அதே சமயம், விக்ரமின் உதவியாளர் அஜய் (மற்றுமொரு அதிகாரி) வெளியே ஜீப்பில் காத்திருந்தார். விக்ரமிடமிருந்து எந்தச் சிக்னலும் வராததால் அவர் பதற்றமடைந்தார். அவர் தன் டேப்லெட்டில் கியாஜோதி தளத்தை ஹேக் செய்ய முயன்றார். அப்போது அவருக்கு ஒரு அதிர்ச்சியான தகவல் கிடைத்தது. kiyajothi.com என்பது வெறும் தளம் அல்ல… அது ஒரு நேரடி ஒளிபரப்பு (Live Stream)! விக்ரம் உள்ளே சித்திரவதை செய்யப்படுவதை உலகம் முழுவதும் உள்ள ஆயிரக்கணக்கான கியாஜோதி உறுப்பினர்கள் நேரலையில் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு ‘லைக்’ (Like) விழும்போதும் விக்ரமின் உடலில் இருந்து ரத்தம் அதிகமாக உறிஞ்சப்பட்டது

விக்ரமின் இடது கை இப்போது முழுமையாக அந்தச் சர்வர் இயந்திரத்திற்குள் இழுக்கப்பட்டிருந்தது. அவனது நரம்புகள் ஒவ்வொன்றாகத் துண்டிக்கப்படுவது போன்ற வேதனையை அவன் உணர்ந்தான். ஆனால் அந்த வலியையும் தாண்டி, அவனது மூளைக்குள் அந்த மோகினியின் சிரிப்பு ஒரு மின்னலைப் போல வெட்டிக் கொண்டிருந்தது. “பார் விக்ரம்… உன் மரணம் இப்போது ‘லைவ்’ ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது. ஒவ்வொரு முறை உன் உடலில் ரத்தம் வெளியேறும்போதும், கியாஜோதி தளத்தின் சந்தாதாரர்கள் பணம் கட்டுகிறார்கள். நீ ஒரு போலீஸ் அதிகாரி மட்டுமல்ல, நீ இப்போது ஒரு லாபகரமான கன்டென்ட் (Content)!”

​மோகினியின் உருவம் இப்போது விக்ரமின் மனைவி, தாய் எனப் பல முகங்களாக மாறி அவனை மனரீதியாகச் சிதைத்தது. விக்ரம் தன் சுயநினைவை இழக்கத் தொடங்கிய அந்தத் தருணத்தில், அவரது பாக்கெட்டில் இருந்த ஒரு சிறிய பென்டிரைவ் (Pen drive) அவரது தொடைப் பகுதியில் அழுத்தியது. அது அஜய்யின் மரணத்திற்குப் பிறகு விக்ரம் உருவாக்கிய ஒரு ‘கில்-சுவிட்ச்’ (Kill-Switch) வைரஸ்.

​விக்ரம் தன் வலது கையை மெல்ல நகர்த்தினார். அவரது வலது கையும் பலவீனமாக இருந்தது, ஆனால் அதில் அந்தச் சாத்தானின் தீண்டல் இன்னும் படவில்லை. மிகச் சிரமப்பட்டு அந்தப் பென்டிரைவை எடுத்தார். மோகினி அதை கவனிக்கவில்லை, அவள் தனது வெற்றிக் களிப்பில் அந்த அறையெங்கும் நடனமாடிக் கொண்டிருந்தாள்.

​”மோகினி… நீ ஒரு விஷயத்தை மறந்துவிட்டாய். நீ டிஜிட்டல் உலகில் வாழும் ஒரு பேய் என்றால், உன்னை அழிக்க ஒரு டிஜிட்டல் ஆயுதமே போதும்!” என்று கத்தியபடி, விக்ரம் அந்தப் பென்டிரைவை அருகிலிருந்த ஒரு முக்கியமான டேட்டா போர்ட்டில் (Data Port) சொருகினார்.

​மறுநொடி… அந்தச் சர்வர் அறையில் ஒரு பயங்கரமான ஓசை எழுந்தது. அது ஒரு பெண்ணின் அலறல் சத்தம் அல்ல, நூற்றுக்கணக்கான ஹார்ட்-டிஸ்க்குகள் (Hard disks) ஒன்றாகச் சேர்ந்து சிதையும் சத்தம். மோகினியின் உருவம் திடீரெனத் துண்டிக்கத் தொடங்கியது. அவளது முகம் விகாரமாகச் சிதைந்து (Glitch), ஒரு பழைய டிவியின் இரைச்சல் போல மாறியது.

​”வேண்டாம்! நிறுத்து! நீ என்ன செய்கிறாய்? இது என் உலகம்!” என்று மோகினி கத்தினாள். ஆனால் அந்த வைரஸ் கியாஜோதியின் சர்வர் கட்டமைப்பை உள்ளிருந்தே எரிக்கத் தொடங்கியது. ரத்தத் தொட்டிகளில் இருந்த ரத்தம் கொதிக்கத் தொடங்கியது. அந்தப் பழைய கட்டிடத்தின் சுவர்கள் அதிரத் தொடங்கின.

​விக்ரமின் கையை அந்தச் சர்வர் மெல்ல விடுவித்தது. அவன் ரத்த வெள்ளத்தில் தரையில் சரிந்தான். சுற்றிலும் இருந்த கம்ப்யூட்டர்கள் ஒவ்வொன்றாக வெடித்துச் சிதறின. மோகினி இப்போது ஒரு புகையைப் போலக் காற்றில் கரைந்து கொண்டிருந்தாள். “விக்ரம்… நீ இன்று என்னை அழித்திருக்கலாம். ஆனால் கியாஜோதி என்பது ஒரு இணையதளம் அல்ல, அது மனிதனின் ஆழமான வக்கிரங்களின் வெளிப்பாடு. நான் மீண்டும் வருவேன்… வேறு ஒரு பெயரில், வேறு ஒரு திரையில்!” என்று கறுப்புப் புகையாய் மறைந்தாள்.

​வெளியே காத்திருந்த உதவி அதிகாரி அஜய், கட்டிடத்தின் உள்ளே இருந்து புகை வருவதைக் கண்டு ஓடி வந்தார். அவர் விக்ரமைத் தோளில் சுமந்து கொண்டு வெளியேறினார். அவர்கள் வெளியே வந்த சில நிமிடங்களில், அந்தப் பழைய அடுக்குமாடி குடியிருப்பு ஒரு பெரும் வெடிப்புடன் தரைமட்டமானது.

​மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்ட விக்ரம், சில நாட்களுக்குப் பிறகு கண்விழித்தார். அவரது இடது கை இப்போது செயற்கைக் கையாக (Prosthetic arm) மாற்றப்பட்டிருந்தது. அவரது உடலில் இருந்த அந்தப் பச்சைத் திரவம் நீக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவரது மனதின் ஆழத்தில் ஒரு பயம் இருந்தது.

​அவர் தன் கையில் இருந்த டேப்லெட்டைத் திறந்து பார்த்தார். kiyajothi.com என்ற தளம் இப்போது ‘Error 404’ என்று காட்டியது. விக்ரம் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார். ஆனால் திடீரென, அவரது டேப்லெட் திரையில் ஒரு புதிய நோட்டிபிகேஷன் மின்னியது.

​“புதிய ஆப் தயார்: ‘மாயா’ – உங்கள் தனிமைக்கு மருந்து… இப்போது இலவசமாகத் தரவிறக்கம் செய்யுங்கள்!”

​விக்ரமின் கண்கள் விரிந்தன. மோகினி அழியவில்லை. அவள் தன் உருவத்தை மாற்றிக் கொண்டுவிட்டாள். அதே சமயம், சென்னை நகரின் வேறொரு மூலையில், ஒரு இளைஞன் தன் போனில் அந்தப் புதிய ‘மாயா’ ஆப்பைத் திறந்து, “ஹலோ…” என்று டைப் செய்து கொண்டிருந்தான். அவனது விரல் நுனி மெல்லக் கறுக்கத் தொடங்கியது.