குழந்தைகளுக்காக வாழந்த வாழ்க்கை

காதல் எல்லோருக்கும் கிடைக்காது… கிடைத்தாலும் அதை உணர எல்லோராலும் முடியாது.
ஒரு மனிதன் தனது முழு வாழ்க்கையையும் ஒரு பெண்ணின் அன்புக்காக அர்ப்பணித்தாலும்… அந்த அன்பு திரும்ப கிடைக்காம போயிடலாம்.
அருண் அப்படிப்பட்ட மனிதன்.
அவன் வாழ்க்கை சாதாரணம் தான்… ஒரு நல்ல வேலை, சின்ன குடும்பம், பெரிய கனவுகள் எதுவும் இல்ல.
ஆனா அவன் மனசு மட்டும் பெரியது — அன்பு நிரம்பிய மனசு.
தீபிகாவை அவன் முதல் முறை பார்த்த நாள்…
அவளோட சிரிப்பு அவன் மனசை கவர்ந்தது.
அந்த ஒரு சிரிப்புக்காகவே அவன் அவளை காதலிக்க ஆரம்பிச்சான்.
திருமணம் நடந்ததும் அவன் உலகமே மாறிச்சு.
காலை எழுந்ததும் அவளை பார்த்தா தான் அவன் நாள் ஆரம்பிக்கும்.
அவள் சிரிச்சா அவன் சந்தோஷம்.
அவள் சின்னதாக கோபப்பட்டாலும் அவன் தாங்க முடியாத வலி.
“சாப்பிட்டியா?”
“நல்லா தூங்கலையா?”
“நான் இருக்கேன்…”
இப்படி சின்ன சின்ன வார்த்தைகளால அவன் அவளோட வாழ்க்கையை அழகாக்க முயற்சிச்சான்.
ஆனா…
தீபிகாவுக்கு அந்த அன்பு தேவையில்லாத ஒன்று மாதிரி இருந்தது.
அவள் ஒருபோதும் அவனை மனசார காதலிக்கல.
அவன் பேசினால் பதில் சொல்வாள்… ஆனா அன்போட இல்ல.
அவன் அருகில் இருந்தாலும்… அவள் மனசு அவனை விட்டு தொலைவிலேயே இருந்தது.
அவன் இதை புரிஞ்சுக்க முயற்சிச்சான்.
“ஒருநாள் அவள் மாறுவாளா?”ன்னு நம்பினான்.
ஆனா அந்த நாள் ஒருபோதும் வரல.
காலம் நகர்ந்தது…
அவர்களுக்கு இரண்டு பசங்க பிறந்தது.
அந்த நாள் முதல் அருணின் வாழ்க்கை முழுக்க மாறிச்சு.
அவன் இனி கணவன் மட்டும் இல்ல…
ஒரு முழு நேர அப்பா.
பசங்க சிரிச்சா அவன் சந்தோஷம்.
அவர்களோட சின்ன சின்ன தேவைகளுக்கு அவன் ஓடிப்போவான்.
அவர்களோட வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும் என்பதுதான் அவன் கனவு.
ஆனா…
அவன் மனசுக்குள் ஒரு வெறுமை இருந்தது.
அவன் மனைவியோட அன்பு கிடைக்காத வெறுமை.
ஒரே வீட்டில் இருந்தாலும்…
அவர்களுக்குள் ஒரு தூரம் இருந்தது.
அந்த தூரம் நாளுக்கு நாள் அதிகமா ஆனது.
ஒரு கட்டத்துக்கு பிறகு…
அவன் பேசவே நிறுத்திட்டான்.
“அவளுக்கு என் காதல் தேவையில்லை…”ன்னு மனசுக்குள் முடிவு பண்ணிட்டான்.
ஆனா அவன் அந்த வீட்டை விட்டு போகவில்லை.
ஏன்னா…
அவன் பசங்க.
அவர்களுக்காக அவன் அந்த வீட்டில் இருந்தான்.
பசங்க முன்னாடி மட்டும் அவன் சிரிப்பான்.
அவர்களோட விளையாடுவான்.
அவர்களுக்கு பாடம் சொல்லுவான்.
அவர்களோட கனவுகளை கேட்டு மகிழ்வான்.
ஆனா இரவு…
அவன் தனியா உட்கார்ந்து இருப்பான்.
அவள் அருகில் இருந்தாலும்…
அவனுக்கு அது ஒரு வெறுமையான வாழ்க்கை.
ஒரே அறையில் இருந்தாலும்…
இரண்டு மனசு.
ஒரு வாழ்க்கை…
ஆனா காதல் இல்லாத வாழ்க்கை.
நாள்கள் கடந்து போயின.
மாதங்கள் வருடங்களாக மாறின.
அவர்களுக்குள் ஒரு வார்த்தை கூட இல்லாமல் வாழ்க்கை ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.
ஒரு நாள்…
அருண் வழக்கம்போல வேலைக்கு போனான்.
பசங்களிடம் சிரிச்சு பேசினான்.
“மாலையில வரேன்…”ன்னு சொல்லி வெளியே போனான்.
அது தான்…
அவன் பசங்களை பார்த்த கடைசி நாள்.
மாலை ஆகுது…
இரவு ஆகுது…
அவன் வரல.
தீபிகா இதை முதலில் கவனிக்கல.
ஆனா அந்த நாள் ஏதோ வேற மாதிரி இருந்தது.
அவள் மனசுக்குள் ஒரு பயம்.
அவள் அவனை call பண்ணினாள்.
போன்… switch off.
அந்த ஒரு நிமிஷம்…
அவளுக்கு உள்ளே ஏதோ உடைந்தது.
சில நேரத்துக்கு பிறகு…
ஒரு call.
“மெடம்… accident…”
அந்த வார்த்தை அவள் வாழ்க்கையை உடைத்தது.
அவள் hospital ஓடினாள்.
அங்கே…
அருண் அமைதியா படுத்திருந்தான்.
அவள் அருகில் போனாள்…
அவன் முகத்தை பார்த்தாள்…
அவன் எப்போவும் போல அமைதியா இருந்தான்…
ஆனா இந்த தடவை…
அந்த அமைதியில் உயிரே இல்ல.
அவள் உடைந்துபோனாள்.
“ஒரு தடவை பேசு…”ன்னு அழுதாள்.
“நான் உன்னை இப்போ தான் புரிஞ்சுக்கிட்டேன்…”ன்னு கதறினாள்.
“என்னை மன்னிச்சுடு…”ன்னு கைகளை பிடிச்சு அழுதாள்.
ஆனா…
இந்த தடவை அவன் கைகளை பிடிக்க யாரும் இல்லை.
அவன் காதல்…
அவன் மூச்சோடவே முடிஞ்சுருச்சு.
அந்த நாள் தான்…
தீபிகாவுக்கு புரிஞ்சது.
அவள் வெறுத்தது ஒரு மனிதன் இல்ல…
ஒரு உயிரோட காதல்.
அவன் அவளிடம் எதிர்பார்த்தது பெரியதில்லை…
சின்ன சின்ன அன்பு மட்டும் தான்.
ஆனா அவள் அதை கூட கொடுக்கவில்லை.
இப்போ…
அவள் கிட்ட எல்லாம் இருக்கு.
வீடு… பசங்க… வாழ்க்கை…
ஆனா…
அவள் கிட்ட இல்லாதது ஒரே ஒன்று.
அவன் காதல்.
அது ஒருநாள் இருந்தது…
ஆனா…
அவள் அதை புரிஞ்சிக்கொள்ளும் முன்னாடியே…
அது அவளிடம் இருந்து போயிடுச்சு 💔
🔚 முடிவு:
“அன்பை புரிந்துகொள்ள தாமதிக்காதீர்கள்… அது ஒருநாள் திரும்ப வராது 💔”