சூர்யா பேக்கரி
திரைக்கதை தொடர்
அத்தியாயம் 2 – பகுதி 1
ஸ்டோர் ரூமில் இருந்த மனிதன்
பனப்பாளையம் மேடு ஹைவேயில் அந்த காலை சூர்யா பேக்கரி திறந்த முதல் நாள்.
சூலூர் சுப்புவுக்கு அந்த நாள் ஒரு திருவிழா போல இருந்தது.
காலை ஆறு மணிக்கே கடை திறந்துவிட்டார்.
விநாயகர் பூஜையும் முடிந்தது.
ஹைவேயில் செல்லும் லாரிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்று கடை முன் நின்று டீ குடிக்க ஆரம்பித்தன.
சுப்பு கடை வாசலில் நின்று பெருமையாக பார்த்தார்.
“மாஸ்டர்…
நம்ம பேக்கரி ஹிட்டாயிடுச்சு!”
அதற்கு கவுண்டமணி உடனே பதில் சொன்னார்.
“அடப்பாவி…
ஒரு மணி நேரம் கூட ஆகல.
அதுக்குள்ள நீ ஹிட்டா?”
சத்தியராஜ் சிரித்தார்.
“கவுண்டமணி…
அவனுக்கு கனவு காண விடு.
கனவு இல்லாம business ஓடாது.”
அந்த நேரத்தில் யோகி பாபு டீ ட்ரே எடுத்துக்கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தான்.
“டீ… டீ… டீ…”
ஒரு லாரி டிரைவர் கத்தினார்.
“ஏய்… டீ சீக்கிரம் கொடு!”
யோகி பாபு உடனே ஓடினான்.
“சார்… இங்க தான் best டீ!”
கவுண்டமணி பின்பக்கம் இருந்து கத்தினார்.
“டீ மட்டும் இல்ல…
போண்டாவும் best தான்!”
யோகி பாபு திரும்பிப் பார்த்து சொன்னான்.
“மாஸ்டர்…
நீங்க போண்டா போட ஆரம்பிச்சீங்களா?”
கவுண்டமணி கோபமாக சொன்னார்.
“இப்ப தான் எண்ணெய் சூடாகுது!”
அந்த நேரத்தில் சுப்பு யோகி பாபுவை பார்த்து சொன்னார்.
“டேய்… ஸ்டோர் ரூம்ல சர்க்கரை மூட்டை இருக்கணும்.
அதை எடுத்து வா.”
யோகி பாபு மெதுவாக ஸ்டோர் ரூம் பக்கம் நடந்தான்.
அந்த கதவு பல நாட்களாக திறக்கப்படாத மாதிரி இருந்தது.
அவன் கதவைத் திறந்தான்.
அடுத்த நிமிஷம்…
“அய்யய்யோ!” என்று கத்தி வெளியே ஓடிவந்தான்.
சுப்பு அதிர்ச்சி.
“என்னடா நடந்தது?”
யோகி பாபு மூச்சு விட முடியாமல் சொன்னான்.
“அங்க… அங்க…”
“என்ன இருக்குது?” என்று சத்தியராஜ் கேட்டார்.
யோகி பாபு மெதுவாக சொன்னான்.
“அங்க ஒருத்தன் படுத்திருக்கான்!”
அனைவரும் அதிர்ச்சி.
கவுண்டமணி உடனே கிண்டல்.
“அடப்பாவி…
நம்ம கடை லாட்ஜ் ஆகிடுச்சா?”
சுப்பு கோபமாக சொன்னார்.
“வாங்க போய் பார்ப்போம்.”
அனைவரும் ஸ்டோர் ரூம் கதவுக்கு அருகே போனார்கள்.
சுப்பு மெதுவாக கதவைத் திறந்தார்.
உள்ளே ஒரு பெரிய மனிதன் தரையில் படுத்திருந்தான்.
சுப்பு கத்தினார்.
“ஏய்! எழுந்திரு!”
அவன் மெதுவாக எழுந்தான்.
கண்களைத் தேய்த்து பார்த்தான்.
முதல் வார்த்தை:
“டீ கிடைக்குமா?”
அனைவரும் அதிர்ச்சி.
கவுண்டமணி உடனே சொன்னார்.
“அடடா…
கத்தி எடுத்துக்கிட்டு டீ கேக்குறானே!”
அவன் அமைதியாக சொன்னான்.
“நேத்து இரவு லாரி ஓட்டிட்டு வந்தேன்.
கடை மூடப்பட்டிருந்தது.
அதனால உள்ளே தூங்கிட்டேன்.”
சுப்பு கோபம்.
“அப்படியா?
அதுக்கு கத்தி எதுக்கு?”
அவன் சிரித்தான்.
“வெங்காயம் வெட்ட கத்தி.”
கவுண்டமணி சிரித்தார்.
“நீ வெங்காயம் வெட்டுறதுக்கு
எங்கள் ஸ்டோர் ரூம் தேவைப்பட்டதா?”
அவன் சிரித்துக்கொண்டே நாற்காலியில் உட்கார்ந்தான்.
“முதல்ல டீ கொடுங்க.”
சத்தியராஜ் டீ கொடுத்தார்.
அவன் குடித்து சொன்னான்.
“அட சாமி…
இந்த டீ ரொம்ப நல்லா இருக்கு.”
சுப்பு கேட்டார்.
“உன் பேர் என்ன?”
அவன் மெதுவாக சொன்னான்.
“என் பேர்… காளி.”
அந்த பெயர் கேட்டதும் கவுண்டமணி சிரித்தார்.
“காளியா?
அப்படின்னா இங்க இருந்து போகணும்!”
ஆனா அடுத்த நிமிஷம் அவன் சொன்ன வார்த்தை எல்லாரையும் அமைதியாக்கியது.
“இந்த கடை முன்னாடி இருந்த உரிமையாளர்
எங்கே போனார் தெரியுமா?”
காளி தனது பெயரை சொன்னதும் கடையில் ஒரு நிமிடம் அமைதி நிலவியது.
சூலூர் சுப்பு சற்று சந்தேகமாக அவனை பார்த்தார்.
“சரி… நீ லாரி டிரைவர்னு சொல்றே.
அதுக்காக நம்ம ஸ்டோர் ரூம்ல தங்கணுமா?”
காளி சிரித்தான்.
“சார்… ஹைவேயில் ரொம்ப நேரம் ஓட்டிட்டு வந்தா தூக்கம் அடிக்கும்.
அதனால தான் இங்கே படுத்துக்கிட்டேன்.”
கவுண்டமணி உடனே சொன்னார்.
“நம்ம கடை ஹோட்டல் இல்லடா…
இது பேக்கரி!”
அந்த நேரத்தில் யோகி பாபு சிரித்துக்கொண்டு வந்தான்.
“சார்… வெளியே டிரைவர்களே காத்திருக்காங்க.
டீ வேணுமாம்.”
சத்தியராஜ் உடனே அடுப்பை ஏற்றி டீ போட ஆரம்பித்தார்.
“டீ ரெடி!”
யோகி பாபு ட்ரே எடுத்துக்கொண்டு வெளியே போனான்.
அந்த நேரத்தில் கவுண்டமணி போண்டா போட ஆரம்பித்தார்.
எண்ணெய் காய்ந்தது.
மாவை உருட்டி எண்ணெயில் போட்டார்.
ச்ச்ssss…
எண்ணெய் சத்தம் எழுந்தது.
சுப்பு பெருமையாக பார்த்தார்.
“மாஸ்டர்…
இந்த போண்டா தான் நம்ம கடைக்கு பெயர் வாங்கும்!”
கவுண்டமணி உடனே சொன்னார்.
“அடப்பாவி…
முதல்ல மக்கள் சாப்பிடணும்!”
அந்த நேரத்தில் யோகி பாபு ஓடிவந்து சொன்னான்.
“மாஸ்டர்!
ஒரு டிரைவர் பத்து போண்டா கேட்டாரு!”
கவுண்டமணி சந்தோஷம்.
“பத்து ஆ?”
“ஆமாம்!”
கவுண்டமணி உடனே பெரிய ஸ்டைலில் பத்து போண்டா போட்டார்.
யோகி பாபு அதை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே போனான்.
அடுத்த இரண்டு நிமிடத்தில் அவன் மீண்டும் ஓடிவந்தான்.
“மாஸ்டர்!”
“என்ன?”
“அந்த டிரைவர் சொல்றார்…
இது போண்டா இல்ல!”
கவுண்டமணி கோபம்.
“அப்படின்னா என்ன?”
“பஜ்ஜி மாதிரி இருக்கு!”
கடை முழுக்க சிரிப்பு.
கவுண்டமணி உடனே கத்தினார்.
“டேய்!
நான் போண்டா போடுறேன்…
அவன் பஜ்ஜி சொல்றானா?”
அவர் உடனே வெளியே போனார்.
அந்த டிரைவரை பார்த்து கேட்டார்.
“ஏன் டா?
இது போண்டா இல்லையா?”
டிரைவர் சிரித்தான்.
“மாஸ்டர்…
உள்ளே வெங்காயம் இல்லையே!”
கவுண்டமணி சற்று அமைதியாகினார்.
“அடடா…”
சுப்பு கேட்டார்.
“என்ன மாஸ்டர்?”
கவுண்டமணி மெதுவாக சொன்னார்.
“வெங்காயம் வாங்க மறந்துட்டேன்!”
அந்த நேரத்தில் யோகி பாபு சிரித்துக்கொண்டு சொன்னான்.
“அதனால தான் ஸ்டோர் ரூம்ல இருந்த கத்தி வெங்காயம் வெட்டதுக்கு வந்தது போல!”
அனைவரும் மீண்டும் சிரித்தார்கள்.
சத்தியராஜ் டீ ஊற்றிக்கொண்டே சொன்னார்.
“பரவாயில்லை…
நாளைக்கு போண்டா perfect ஆகும்.”
சுப்பு கைகளை தட்டி சொன்னார்.
“பரவாயில்லை…
முதல் நாள் mistake இருக்கலாம்.”
அந்த நேரத்தில் காளி மெதுவாக சொன்னான்.
“சார்…
இந்த கடையில் mistake மட்டும் இல்ல…”
சுப்பு திரும்பிப் பார்த்தார்.
“என்ன?”
காளி மெதுவாக ஸ்டோர் ரூம் கதவை பார்த்தான்.
“இந்த கடையில் இன்னும் ஒரு பெரிய விஷயம் இருக்கு.”
கவுண்டமணி உடனே சொன்னார்.
“மீண்டும் ஸ்டோர் ரூமா?”
காளி மெதுவாக சொன்னான்.
“ஆம்…
இந்த கடை முன்னாடி இருந்த உரிமையாளர்
ஏன் காணாம போனார் தெரியுமா?”
அனைவரும் அமைதியாக நின்றார்கள்.
காளி மெதுவாக சொன்னான்.
“அந்த ரகசியம் இன்னும் அந்த ஸ்டோர் ரூம்ல தான் இருக்கு…”
அந்த நேரத்தில் ஸ்டோர் ரூமுக்குள் இருந்து மீண்டும் ஒரு சத்தம்.
டக்…
யோகி பாபு நடுங்கினான்.
“சார்…
இப்ப யாரு உள்ளே?”