அத்தியாயம் 5 – ஊர் பேசும் போது
ராமநாதன் இறந்தது முதல் சில மாதங்கள் கடந்துவிட்டது.
பனப்பாளையம் வாழ்க்கை வழக்கம்போல திரும்பி கொண்டிருந்தாலும், அந்த குடிசை வீட்டின் வாழ்க்கை இன்னும் முழுமையாக அமைதியாகவில்லை.
லட்சுமி தினமும் காலை எழுந்து வீட்டின் முன் தண்ணீர் தெளித்து சுத்தம் செய்வாள். குழந்தை அருகில் மண்ணில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும்.
பாரி அடிக்கடி அந்த நிலத்துக்கு வர ஆரம்பித்தான்.
முதலில் அது ஒரு பொறுப்பு போல இருந்தது. ராமநாதன் உயிரோடு இருந்தபோது அந்த குடும்பம் அந்த நிலத்தில் வாழ ஆரம்பித்தது.
அவன் இறந்த பிறகு அந்த குடும்பம் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் பாரியின் மனதில் இருந்தது.
ஒரு நாள் மாலை பாரி நிலத்தின் ஓரத்தில் நின்று கொண்டிருந்தான். குழந்தை அவனை பார்த்ததும் ஓடிவந்தது.
“பாரி மாமா என்று சிரித்துக்கொண்டே அவன் அருகில் நின்றது.
பாரி அவனை தூக்கிக் கொண்டான். குழந்தை அவன் தோளில் தலையை வைத்து சிரித்தது.
அந்த காட்சியை லட்சுமி வீட்டின் வாசலில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் முகத்தில் மெதுவான ஒரு சிரிப்பு தெரிந்தது.
அந்த சிரிப்பு அவள் வாழ்க்கையில் மெதுவாக நிம்மதி திரும்பி வர ஆரம்பித்ததை காட்டியது.
ஆனால் அந்த அமைதி நீண்ட நாட்கள் நீடிக்கவில்லை.
பனப்பாளையம் சிறிய டவுன் தான். அங்கே ஒரு விஷயம் நடந்தால் அது எல்லோருக்கும் தெரியும்.
ஒரு நாள் தேநீர் கடை முன் சிலர் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
“அந்த பாரி தினமும் அந்த வீட்டுக்கு போறானாம்,” என்றான் ஒருவன்.
“அவங்க வீட்டுல இப்போ ஆள் இல்லையே,” என்று இன்னொருவன் சொன்னான்.
அந்த பேச்சு மெதுவாக ஊரெங்கும் பரவ ஆரம்பித்தது.
லட்சுமியின் காதுகளுக்கும் அந்த வார்த்தைகள் சென்றது.
ஒரு மாலை பாரி வழக்கம்போல் அந்த வீட்டுக்கு வந்தபோது லட்சுமி அமைதியாக இருந்தாள்.
அவள் முகத்தில் ஒரு பதட்டம் இருந்தது.
“என்னாச்சு?” என்று பாரி கேட்டான்.
லட்சுமி சில நிமிடம் அமைதியாக நின்றாள். பிறகு மெதுவாக பேசினாள்.
“அண்ணா… ஊர்ல பேச ஆரம்பிச்சுருக்காங்க.”
பாரி அமைதியாக அவளை பார்த்தான்.
“என்ன பேசுறாங்க?” என்று கேட்டான்.
லட்சுமி தலை குனிந்தாள்.
“நீங்க தினமும் இங்க வர்றது பற்றி,” என்றாள்.
அந்த வார்த்தை பாரியை சில நிமிடம் அமைதியாக வைத்தது.
அவன் அந்த விஷயத்தை பற்றி யோசிக்கவே இல்லை.
அவனுக்கு அது ஒரு பொறுப்பு மாதிரி தான் இருந்தது.
ஆனால் ஊர் மக்கள் அதை வேற மாதிரி பார்த்தார்கள்.
லட்சுமி மெதுவாக சொன்னாள்.
“அண்ணா… நாங்க இங்கிருந்து போயிடலாம்னு நினைக்கிறேன்.”
அந்த வார்த்தையை கேட்டவுடன் பாரி அதிர்ச்சியடைந்தான்.
“ஏன்?” என்று கேட்டான்.
“உங்களுக்கும் பிரச்சனை வரக்கூடாது. ஊர் பேச ஆரம்பிச்சுடுச்சு,” என்றாள் அவள்.
அந்த நேரத்தில் குழந்தை பாரியின் கையை பிடித்து நின்றது.
அவன் எதுவும் புரியாமல் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தான்.
அந்த காட்சியை பார்த்தபோது பாரியின் மனம் கனமாகி போனது.
ஒரு பெண்ணும் ஒரு குழந்தையும் இங்கே அமைதியாக வாழ முடியாதா என்று அவன் மனதில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது.
சில நிமிடம் யோசித்த பிறகு பாரி மெதுவாக பேசினான்.
“இந்த மண் உங்களை இங்க கொண்டு வநது. வச்சது இப்போ நீங்க போகக்கூடாது.”
லட்சுமி அவனை பார்த்தாள்.
அவள் கண்களில் இன்னும் பயம் இருந்தது.
“ஊர் என்ன பேசும்?” என்று அவள் மெதுவாக கேட்டாள்.
பாரி அந்த மண்ணை ஒரு நிமிடம் பார்த்தான்.
பிறகு அவள் முகத்தை பார்த்து சொன்னான்.
“ஊர் என்ன பேசினாலும் பரவாயில்லை. உங்களுக்கும் இந்த குழந்தைக்கும் நான் இருக்கேன்.”
அந்த வார்த்தை லட்சுமியின் கண்களில் கண்ணீரை கொண்டு வந்தது.
அந்த மாலை பனப்பாளையம் காற்று மெதுவாக வீசியது.
அந்த காற்றில் ஒரு உண்மை மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.
அந்த நிலம் இப்போது ஒரு குடும்பத்தை உருவாக்க ஆரம்பித்திருந்தது.
லட்சுமி அவனை பார்த்தாள்.
அவள் கண்களில் இன்னும் பயமும் தயக்கமும் இருந்தது. அந்த ஊரில் ஒருத்தியாக வாழ்வது அவளுக்கு எளிதான விஷயம் இல்லை. மனிதர்கள் பேசும் வார்த்தைகள் கத்தியை விட கூர்மையானவை என்பதை அவள் வாழ்க்கை கற்றுத்தந்திருந்தது.
“ஊர் என்ன பேசும்?” என்று அவள் மீண்டும் மெதுவாக கேட்டாள்.
பாரி சில நிமிடம் அமைதியாக இருந்தான். அவன் கண்கள் அந்த நிலத்தை பார்த்தன. அந்த மண் அவனுடைய அப்பாவின் நினைவுகளையும், அவன் சிறுவயதையும், இப்போது இந்த குடும்பத்தின் வாழ்க்கையையும் தாங்கி கொண்டிருந்தது.
“ஊர் பேசட்டும்,” என்றான் அவன் மெதுவாக.
“நாம் தவறு செய்யல. ஒரு மனிதன் இறந்த பிறகு அவன் குடும்பத்தை கவனிக்கறது தவறா?”
லட்சுமி பதில் சொல்லவில்லை.
அவள் தலை குனிந்து நின்றாள். அவளது கண்களில் கண்ணீர் மெதுவாக தேங்க ஆரம்பித்தது.
அந்த நேரத்தில் குழந்தை மண்ணில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தது. சிறிய கைகளால் மண்ணை பிடித்து தூக்கி வீசிக் கொண்டிருந்தது.
அவன் சிரிப்பை பார்த்தபோது பாரியின் மனதில் ஒரு வலி எழுந்தது.
“இந்த குழந்தைக்கு என்ன தவறு?” என்று அவன் மனதில் தோன்றியது.
ராமநாதன் இருந்திருந்தால் இப்படி ஆகாது.
ஆனால் வாழ்க்கை எப்போதும் மனிதர்கள் நினைப்பது போல நடக்காது.
பாரி குழந்தை அருகே சென்று அவனை தூக்கிக் கொண்டான்.
குழந்தை அவன் தோளில் சாய்ந்து சிரித்தது.
அந்த சிரிப்பில் ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது.
அந்த காட்சியை பார்த்தபோது லட்சுமியின் மனமும் கொஞ்சம் மெதுவானது.
சில நிமிடம் அமைதி நிலவியது.
அந்த நேரத்தில் தூரத்தில் இருந்து இரண்டு மூன்று பேர் நடந்து வந்தார்கள்.
அவர்கள் ஊர் பெரியவர்கள்.
பாரியை பார்த்ததும் அவர்கள் அங்கே நின்றார்கள்.
“பாரி… கொஞ்சம் பேசணும்,” என்றார் அவர்களில் ஒருவன்.
பாரி அவர்களை பார்த்தான்.
அவன் ஏற்கனவே இந்த நேரம் வரும் என்று நினைத்திருந்தான்.
அவன் மெதுவாக குழந்தையை கீழே இறக்கினான்.
“சொல்லுங்க அண்ணே,” என்றான் அமைதியாக.
அந்த பெரியவர் லட்சுமியை ஒரு முறை பார்த்தார். பிறகு பாரியை நோக்கி பேச ஆரம்பித்தார்.
“இந்த ஊர் சின்ன ஊர். எல்லாரும் எல்லாரையும் பார்த்துக்கிட்டே இருப்போம்.”
பாரி எதுவும் பேசவில்லை.
“நீ அந்த வீட்டுக்கு அடிக்கடி வர்றத பற்றி ஊர்ல பேச்சு இருக்கு,” என்றார் அவர்.
அந்த வார்த்தைகள் காற்றில் கனமாக விழுந்தது.
லட்சுமி இன்னும் தலை குனிந்து நின்றாள்.
பாரி சில நிமிடம் அமைதியாக இருந்தான்.
பிறகு மெதுவாக பேச ஆரம்பித்தான்.
“ராமநாதன் இறந்த நாள் நீங்களும் பார்த்தீங்க,” என்றான்.
“அவன் குடும்பம் இங்கதான் இருந்தது. அவன் இல்லாத பிறகு அவர்களை கவனிக்கறது தவறா?”
அந்த பெரியவர்கள் சில நிமிடம் ஒன்றும் பேசவில்லை.
பாரி தொடர்ந்து சொன்னான்.
“இந்த நிலம் என் அப்பா விட்டுச் சென்றது. இந்த மண்ணில் யாராவது பாதுகாப்பா வாழ்ந்தா தான் எனக்கு சந்தோஷம்.”
அவன் குரல் அமைதியாக இருந்தாலும் அதில் உறுதி இருந்தது.
அந்த வார்த்தைகளை கேட்டபோது அந்த பெரியவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள்.
சில நேரங்களில் ஒரு மனிதனின் உண்மை மனதை பார்த்தால் கேள்விகள் தானாகவே குறைந்து விடும்.
அந்த மாலை பனப்பாளையம் காற்று மெதுவாக வீசியது.
அந்த காற்றில் ஒரு உண்மை மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.
அந்த மண் இப்போது ஒரு வாழ்க்கையை மட்டும் இல்லாமல்…
ஒரு மனிதனின் மனதையும் மெதுவாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தது.
ஊர். வாய் அடஙகுமா தொடரும்