அத்தியாயம் 17: பொற்காலத்தின் உதயம் (இறுதிப் பகுதி)
பல்லடம் அண்ணா நகரின் வானத்தில் அந்தப் பத்து கிலோமீட்டர் நீளமுள்ள ‘ஆதி ரதகாரப் பேழை’ ஒரு பிரம்மாண்டமான மேகத்தைப் போல அசைவற்று நின்றது. அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த நீல நிற ஒளிப் பாலம், யோகியின் ’24 கலைகளின் பல்கலைக்கழக’ வளாகத்தின் மையத்தில் வந்து இணைந்தது.
யோகி அந்தப் பாலத்திலிருந்து மெல்லக் கீழே இறங்கி வந்தான். அவனது முகத்தில் விண்வெளிப் பயணத்தின் களைப்பு இல்லை; மாறாக, ஒரு தீர்க்கதரிசியின் தெளிவு இருந்தது. அவனுக்குப் பின்னால், 5000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு விண்வெளிக்குச் சென்ற அந்த ரதகார வீரர்கள், தங்கள் வைர இரும்புக் கவசங்கள் சூரிய ஒளியில் மின்ன, அணிவகுத்து வந்தனர்.
கியாஜோதி அய்யா வாசலில் நின்று கொண்டிருந்தார். யோகி ஓடிச் சென்று அவரது கால்களைத் தொட்டு வணங்கினான். “அய்யா… இதோ நம்ம சொத்து! நம்ம கலைகளும், நம்ம மக்களும் பத்திரமா வந்துட்டாங்க!” என்று உணர்ச்சி பொங்கக் கூறினான்.
அய்யா அந்த வீரர்களைப் பார்த்தார். அவர்களுக்கு முதுமை இல்லை; அவர்கள் கலைகளால் தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொண்டவர்கள். அவர்களில் ஒருவர் முன்னே வந்து, ஒரு சிறிய ‘செப்பு உளியை’ அய்யாவிடம் கொடுத்தார். அது சாதாரண உளி அல்ல; அது ரதகாரர்களின் ‘அதிகார முத்திரை’. “பெருந்தச்சரே! உங்கள் வழித்தோன்றல் எங்களை மீட்டெடுத்துவிட்டான். இனி இந்தப் பூமிக்கு இருள் இல்லை!” என்று கூறி வணங்கினார்.
அடுத்த சில வாரங்களில், உலகம் முழுவதிலும் இருந்து விஞ்ஞானிகள், கலைஞர்கள், மற்றும் உலகத் தலைவர்கள் பல்லடத்திற்குப் படையெடுத்தனர். ஆனால், யோகி யாருக்கும் அந்தத் தொழில்நுட்பத்தை விற்கவில்லை. மாறாக, kiyajothi.com தளம் இப்போது உலகின் ‘திறந்தநிலை அறிவுத் தளமாக’ (Open Source Knowledge Hub) மாறியது.
- 24 கலைகளின் எழுச்சி: பல்லடத்தில் இருந்த அந்தப் பல்கலைக்கழகம், இப்போது விண்வெளி ஆய்வுக்கும், கலைகளுக்கும் இடையிலான பாலமாக மாறியது. அங்கு மாணவர்கள் திரைக்கதை எழுதுவதோடு, விண்கலங்களைச் செதுக்கவும் கற்றுக் கொண்டனர்.
- பல்லடம் – செவ்வாய் எக்ஸ்பிரஸ்: செவ்வாய் கிரகத்தில் யோகி உருவாக்கிய அந்தப் புதிய ‘நீல வளிமண்டலம்’ இப்போது பூமியின் மக்கள் அங்கு சென்று வாழ வழிவகுத்தது. பல்லடத்திலிருந்து தினமும் விண்கலங்கள் செவ்வாய்க்குப் பயணப்பட்டன.
- பொருளாதாரப் புரட்சி: பல்லடத்து ‘வைர இரும்பு’ உலகத்தின் அனைத்துக் கட்டுமானங்களிலும் பயன்படுத்தப்பட்டது. வறுமை ஒழிந்தது; கலைகளே உலகத்தின் பொது மொழியாக மாறியது.
ஒரு மாலை வேளையில், யோகி தனது பழைய கேமரா பையோடு, கியாஜோதி அய்யாவின் வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தான். கையில் ஒரு சூடான டீயும், ஒரு வடையுடனும் இருவரும் அமைதியாகப் பல்லடத்து வானத்தைப் பார்த்தனர். மேலே அந்தத் தாய் விண்கலம் ஒரு நட்சத்திரத்தைப் போல மின்னிக் கொண்டிருந்தது.
”யோகி… ஒரு காலத்துல ‘பல்லடம் பெருச்சாளிகள்’னு ஒரு பிளாக் எழுதினோம். இப்போ நாம ‘பிரபஞ்சப் பெருச்சாளிகள்’ ஆயிட்டோம்ல?” என்று அய்யா சிரித்துக் கொண்டே கேட்டார்.
யோகி தனது கேமராவைத் தூக்கி, அய்யாவையும் பின்னால் இருந்த அந்தப் பல்கலைக்கழகக் கோபுரத்தையும் ஒரு ‘வைடு ஆங்கிள்’ (Wide Angle) ஷாட் எடுத்தான். “அய்யா, இது ஒரு கதையோட முடிவு இல்ல. இது ஒரு புதிய சரித்திரத்தோட ‘ஃபர்ஸ்ட் ஷாட்’! நம்ம 24 கலைகளும் இனி அழியாது. அது நட்சத்திரங்கள் இருக்கிற வரைக்கும் ஒளிரும்!”
கேமராவின் ‘கிளிக்’ சத்தம் கேட்டது. திரை மெல்லக் கருமையாக (Fade to Black) மாறியது.
கடைசி சட்டகத்தில் (Final Frame) திரையில் ஒரு வாசகம் தோன்றியது:
“கலைஞன் என்பவன் வெறும் படைப்பாளி அல்ல; அவன் காலத்தைச் செதுக்கும் தச்சன். – எழுத்தாளர் கியாஜோதி”