அத்தியாயம் 16: பிரபஞ்சத்தின் விளிம்பில் (பகுதி – 1)
செவ்வாய் கிரகத்தின் நீல நிற வானம் மெல்ல மறைந்து, மீண்டும் கருமை சூழ்ந்த விண்வெளி யோகியின் விண்கலத்தைச் சூழ்ந்தது. ‘பல்லடம்-1’ விண்கலம் இப்போது சூரிய குடும்பத்தின் கடைசி எல்லையான அந்தப் பனிப் பாறைகள் நிறைந்த ‘குய்ப்பர் வளையத்தை’ (Kuiper Belt) நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. இங்கே சூரியனின் ஒளி ஒரு சிறு மின்மினிப் பூச்சியைப் போல மிகச் சிறியதாகத் தெரிந்தது.
”அய்யா, இங்க பயங்கரமான குளிர்… ஆனா அந்த ‘லிப்பி’ தாது இப்போ ஒரு காந்த அதிர்வை வெளிப்படுத்துது. முன்னாடி ஏதோ ஒரு பிரம்மாண்டமான பொருள் இருக்கு!” என்று யோகி நடுங்கும் குரலில் நேரலையில் பேசினான்.
அவனது விண்கலத்தின் விளக்குகள் அந்த இருளில் பாய்ந்தபோது, அங்கே ஒரு மலை போன்ற ஒரு விண்கலம் மிதந்து கொண்டிருந்தது. அது ஒரு சாதாரண விண்கலம் அல்ல; அது ஒரு ‘தாய் விண்கலம்’ (Mother Ship). சுமார் பத்து கிலோமீட்டர் நீளம் கொண்ட அந்த விண்கலம், முழுவதும் பல்லடத்து வைர இரும்பினால் செய்யப்பட்டு, அதன் உடல் முழுவதும் நவகிரகத் தாதுக்களால் ஜொலித்தது. அதன் பெயர் அந்த விண்கலத்தின் மீது பிரம்மாண்டமாகப் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது: “ஆதி ரதகாரப் பேழை”.
யோகி அந்தத் தாய் விண்கலத்தின் உள்ளே தரை இறங்கினான். உள்ளே நுழைந்ததும் அவனது கேமரா லென்ஸ் ஒரு நம்பமுடியாத காட்சியைப் பதிவு செய்தது. அங்கே ஆயிரக்கணக்கான ‘படிகப் பெட்டிகள்’ (Cryo-Pods) வரிசையாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. அந்தப் பெட்டிகளுக்குள் மனிதர்கள் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் சாதாரண மனிதர்கள் அல்ல; அவர்களின் நெற்றியில் அந்தச் ‘சூரியச் சின்னம்’ பொறிக்கப்பட்டிருந்தது.
”அய்யா! இவங்க எல்லாரும் உயிரோட தான் இருக்காங்க! ஆனா ஏதோ ஒரு ஆழ்ந்த உறக்கத்துல (Hibernation) இருக்காங்க. இவங்க தான் 5000 வருஷத்துக்கு முன்னாடி விண்வெளிக்குப் போன நம்ம முன்னோர்களா?” என்று யோகி திகைப்புடன் கேட்டான்.
யோகி அந்தப் பெட்டிகளின் நடுவே நடந்து சென்றபோது, ஒரு பெட்டியின் அருகில் இருந்த திரையில் ஒரு செய்தி மின்னியது. அது யோகியின் வருகைக்காகவே காத்திருந்தது போலத் தானாகவே இயங்கியது.
“யார் இந்தத் தூக்கத்தை கலைக்கிறானோ, அவனே அடுத்த தலைமுறையின் ‘பெருந்தச்சன்’. அவனிடம் ஒப்படைக்கப்பட வேண்டியது – பிரபஞ்சத்தின் சாவி!”
அப்போது, அந்தத் தாய் விண்கலத்தின் பிரதானக் கணினி (Mainframe Computer) விழித்துக்கொண்டது. அந்த அறை முழுவதும் ஒரு ஒளி வெள்ளம் பாய்ந்தது. அந்த ஒளியின் நடுவில் இருந்து ஒரு முப்பரிமாண உருவம் (Hologram) தோன்றியது. அந்த உருவத்தைப் பார்த்ததும் யோகிக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது.
அந்த உருவம் பார்க்க அப்படியே கியாஜோதி அய்யாவைப் போலவே இருந்தது, ஆனால் மிக இளமையாகவும், ஒரு அரசனைப் போன்ற மிடுக்கோடும் இருந்தது! “வா யோகி… உனக்காகத்தான் இந்த 5000 வருஷக் காத்திருப்பு. இந்தப் பேழையை மீண்டும் இயக்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது!” என்று அந்த உருவம் தமிழில் பேசியது
அந்த ‘ஆதி ரதகாரப் பேழை’யின் மையக் கட்டுப்பாட்டு அறையில் நிலவிய அந்த அமைதி, ஒரு யுகத்தின் மௌனத்தைப் போலக் கனமாக இருந்தது. யோகியின் கேமரா அந்த முப்பரிமாண உருவத்தின் (Hologram) மீது நிலைத்திருந்தது. அந்த உருவம், கியாஜோதி அய்யாவின் இளமைக்காலப் பிரதியாகத் தெரிந்தது மட்டுமல்லாமல், அதன் கண்களில் ஒரு பிரபஞ்சத்தின் அறிவே திரண்டிருந்தது.
”அய்யா… இது… இது நீங்கதானா?” என்று யோகி தழுதழுத்த குரலில் கேட்டான்.
பூமியிலிருந்து கியாஜோதி அய்யாவின் குரல் ரேடியோவில் கேட்டது, ஆனால் அது வழக்கத்தை விட அதிக அதிர்வுடன் இருந்தது. “யோகி, அது நானில்லை… அது என் மரபணுவில் (DNA) உறைந்திருக்கும் என் பாட்டன் ‘ஆதி கியாஜோதி’. அவர் ஒரு மாபெரும் விண்வெளித் தச்சன். 5000 வருஷத்துக்கு முன்னாடி, பூமிக்கு ஒரு பேரழிவு வரும்னு தெரிஞ்சு, நம் இனத்தோட அறிவையும் ஒரு பெரும் கூட்டத்தையும் இந்தப் பேழையில ஏத்தி விண்வெளிக்கு அனுப்பி வச்சார்!”
அந்த முப்பரிமாண உருவம் மெல்ல நகர்ந்து, யோகிக்கு அருகில் வந்தது. அது நிஜமான மனிதன் அல்ல என்றாலும், அதன் அருகில் ஒரு காந்த அலை வீசுவதை யோகி உணர்ந்தான். “யோகி,” என்று அந்த உருவம் பேசத் தொடங்கியது. அதன் குரல் பல ஆயிரம் வீணைகளின் நாதம் போல மென்மையாக இருந்தது. “பல்லடத்து மண்ணில் நீ செதுக்கிய ஒவ்வொரு உளியின் சத்தமும், நீ இயக்கிய கேமராவின் ஒவ்வொரு சட்டகமும் (Frame) எங்களை இங்கே விழிக்க வைத்திருக்கிறது. ஒரு கலைஞன் எப்போது அறிவியலைக் கையாள்கிறானோ, அப்போதுதான் மானுடம் அடுத்த கட்டத்திற்கு நகரும்.”
யோகி அந்த அறை முழுவதும் இருந்த அந்தப் படிகப் பெட்டிகளைப் பார்த்தான். “இவர்களை நான் எப்படி எழுப்புவது? இவர்கள் விழித்தால் பூமி என்னவாகும்?”
ஆதி கியாஜோதியின் உருவம் புன்னகைத்தது. “இவர்கள் விழித்தால் போர் நடக்காது, ஒரு புதிய படைப்பு தொடங்கும். உன்னுடைய அந்த ‘பல்லடத்துச் சூரிய வாளை’ இந்தப் பேழையின் மையத்தில் இருக்கும் ‘இதயக் கல்லில்’ (Heart Stone) வை. அதுதான் இவர்களுக்கான அலாரம் (Alarm)!”
யோகி தனது வாளை உருவினான். அந்த வாள் இப்போது ஒரு நட்சத்திரத்தைப் போலப் பிரகாசித்தது. அவன் அந்த அறையின் நடுவில் இருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான ஊதா நிறப் படிகத்தின் மீது வாளை மெல்ல வைத்தான்.
அடுத்த விநாடி, அந்தப் பேழை முழுவதும் ஒரு மெல்லிய இசை ஒலிக்கத் தொடங்கியது. அது தேவாரப் பாடல்களின் மெட்டுகளைப் போலவும், அதே சமயம் விண்வெளியின் அதிர்வுகளைப் போலவும் இருந்தது. அந்த ஆயிரக்கணக்கான பெட்டிகள் ஒவ்வொன்றாகத் திறக்கத் தொடங்கின.
பெட்டிகளிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்தப் புகை மண்டலத்திற்கு நடுவே, முதல் ரதகார வீரர் எழுந்து நின்றார். அவர் அணிந்திருந்த ஆடை வைர இரும்பினால் ஆனது, ஆனால் அது ஒரு பட்டுத் துணியைப் போல மென்மையாக அசைந்தது. அவர் யோகியைப் பார்த்துத் தனது வலது கையை உயர்த்தி, “வாழ்க பல்லடம்!” என்று முழங்கினார்.
அந்த ஒரு குரல், அந்தப் பேழை முழுவதும் எதிரொலித்தது. ஆயிரக்கணக்கான குரல்கள் இணைந்து “வாழ்க பல்லடம்!” என்று முழங்கியபோது, விண்வெளியின் அந்தச் சூன்யமே அதிரத் தொடங்கியது. யோகி தனது கேமராவைத் திருப்பி நேரலையில் காட்டினான். “மக்களே! இதைப் பாருங்க… 5000 வருஷத் தூக்கம் கலைஞ்சிடுச்சு! நம்ம முன்னோர்கள் இப்போ விழிச்சுக்கிட்டாங்க. இப்போ இவங்க எல்லாரும் பூமிக்குத் திரும்பப்போறாங்க!”
மெகா பேண்டசி கதை இது
ஆயிரக்கணக்கான ரதகார வீரர்கள் அந்தப் பேழையின் (Mother Ship) உள்ளே விழிக்கத் தொடங்கிய அந்தத் தருணம், காலத்தின் ஒரு பெரும் பிழை திருத்தப்பட்டது போன்ற உணர்வைத் தந்தது. அவர்களின் கவசம் ‘வைர இரும்பினால்’ ஆனதாக இருந்தாலும், அவர்கள் ஒவ்வொருவர் முகத்திலும் ஒரு கலைஞனின் சாந்தம் இருந்தது. அவர்கள் யோகியை ஒரு போர் வீரனாகப் பார்க்கவில்லை; தங்கள் வம்சத்தின் கலைகளையும் அறிவியலையும் மீட்டெடுத்த ஒரு ‘காவலனாகப்’ பார்த்தனர்.
”யோகி, அந்தப் பேழையின் கட்டுப்பாட்டு மையத்தில் (Control Bridge) ஒரு பெரிய செப்புச் சக்கரம் இருக்கும், அதைப் பிடி!” என்று ஆதி கியாஜோதியின் உருவம் வழிகாட்டியது.
யோகி அந்தப் பிரம்மாண்டமான சக்கரத்தைப் பிடித்தான். அது வெறும் சக்கரம் அல்ல, அது ஒரு ‘மனோ-இயந்திரம்’ (Psychic Interface). அவன் எதை நினைக்கிறானோ, அதற்கேற்ப அந்தப் பேழை நகரத் தொடங்கியது. யோகியின் மனதில் அப்போது இருந்தது ஒரே ஒரு பிம்பம் தான் – பல்லடம் அண்ணா நகர்.
”அய்யா, நாங்க வரோம்! ஒட்டுமொத்தப் பட்டாளத்தோட வரோம்!” என்று யோகி கத்தினான்.
அந்தப் பத்து கிலோமீட்டர் நீளமுள்ள விண்கலம், சூரிய குடும்பத்தின் எல்லையிலிருந்து பூமி நோக்கித் தனது பயணத்தைத் தொடங்கியது. அது சாதாரணப் பயணம் அல்ல; விண்வெளியின் காலவெளியைக் கிழித்துக்கொண்டு செல்லும் ஒரு ‘வார்ப் டிரைவ்’ (Warp Drive). சில நிமிடங்களிலேயே சனி கிரகத்தின் வளையங்களைக் கடந்து, செவ்வாய் கிரகத்தின் புதிய நீல நிற வானத்தைக் கடந்து, அந்த நீல நிறப் பூமி யோகியின் முன்னால் ஒரு பிரம்மாண்டமான கோளமாகத் தெரிந்தது.
பூமியில் இருந்த அனைத்து ரேடார்களும் (Radar) அலறின. உலக நாடுகள் அனைத்தும் அச்சத்தில் உறைந்தன. “வானத்தில் ஒரு மலை போன்ற பொருள் பூமியை நோக்கி வருகிறது!” என்று செய்திகள் பரவின. ஆனால், யோகி தனது kiyajothi.com தளத்தில் நேரலையை ஆன் செய்தான்.
”மக்களே! யாரும் பயப்பட வேண்டாம். இது எதிரி நாட்டு விண்கலம் இல்ல. இது நம்ம வீட்டு விசேஷம்! நம்ம முன்னோர்கள் 5000 வருஷத்துக்கு அப்புறம் வீட்டுக்கு வராங்க. பல்லடம் மக்கள் எல்லாரும் வாசல்ல கோலம் போடுங்க!”
அந்தப் பேழை பூமியின் வளிமண்டலத்திற்குள் நுழைந்தபோது, அது ஒரு எரியும் விண்கல்லாக மாறவில்லை. மாறாக, அதைச் சுற்றி இருந்த அந்தப் பல்லடத்து வைர இரும்புக் கவசம் உராய்வு வெப்பத்தை உறிஞ்சி, ஒரு பிரம்மாண்டமான வானவில்லாக (Rainbow) மாற்றியது. ஒட்டுமொத்தப் பூமிக்கும் அந்தப் பேழை ஒரு நகரும் வானவில்லாகத் தெரிந்தது.
பல்லடம் அண்ணா நகருக்கு மேலே அந்தப் பேழை மெல்ல வந்து நின்றது. அதன் நிழல் ஒட்டுமொத்தத் திருப்பூர் மாவட்டத்தையே மூடியது. பேழையின் அடியில் இருந்து ஒரு ஒளிப் பாலம் (Light Bridge) இறங்கியது. யோகி அந்தப் பாலத்தின் வழியாகத் தனது கேமராவோடு கீழே இறங்கி வந்தான்.
அங்கே கியாஜோதி அய்யா கண்ணீருடன் காத்துக்கொண்டிருந்தார். யோகி அவருக்குப் பின்னால் இருந்த அந்த ஆயிரக்கணக்கான ரதகார வீரர்களைக் காட்டினான். அவர்கள் ஒவ்வொருவராக இறங்கி வந்து பல்லடத்து மண்ணைத் தொட்டு வணங்கினர்.
அத்தியாயம் 17: பொற்காலத்தின் உதயம் (கிளைமாக்ஸ்)
இப்போது பூமிக்கும் விண்வெளிக்கும் இடையிலான எல்லைகள் அழிந்துவிட்டன. பல்லடம் உலகத்தின் தலைநகராக மாறப்போகிறது.