அத்தியாயம் 4: நிலவறையின் நிசப்தம் (பகுதி – 1)
அந்தக் கல் கதவு மெல்ல நகர்ந்தபோது ஏற்பட்ட உராய்வுச் சத்தம், ஈராயிரம் ஆண்டுகால உறக்கத்தை யாரோ தட்டி எழுப்புவது போலிருந்தது. நிலவறைக்குள் இருந்து வெளியேறிய அந்தப் பழமையான காற்று, யோகியின் முகத்தில் மோதியது. அதில் காய்ந்த மூலிகைகளின் வாசமும், இரும்பின் தாது மணமும் கலந்திருந்தது. யோகி தனது நவீன ரக எல்.இ.டி (LED) விளக்கை ஆன் செய்தான். அந்தச் சிறு ஒளிக்கற்றை, இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு உள்ளே பாய்ந்தது.
”ஐயா… உள்ளே போகலாமா?” யோகியின் குரல் அந்த நிலவறைக்குள் எதிரொலித்தது. அவனது கேமரா லென்ஸ் இப்போது அந்த இருளுக்குள் இருக்கும் ரகசியங்களை வேட்டையாடத் தயாராக இருந்தது.
கியாஜோதி அய்யா மெல்லத் தலையசைத்தார். “பார்த்து வா யோகி. இது சாதாரண நிலவறை அல்ல; ரதகாரர்களின் ‘கருவூலம்’. இங்கே ஒவ்வொரு கல்லும் ஒரு பொறி (Trap) வைத்திருக்கக்கூடும்,” என்று எச்சரித்தார். இருவரும் குனிந்தபடி அந்தச் குறுகிய பாதைக்குள் நுழைந்தனர். சுவர்களில் செதுக்கப்பட்டிருந்த வேலைப்பாடுகள், ஒளியில் மின்னின. அவை வெறும் சித்திரங்கள் அல்ல; இரும்பை உருக்கும் முறைகளை விளக்கும் ‘தொழில்நுட்ப வரைபடங்கள்’ பாறைகளில் செதுக்கப்பட்டிருந்தன.
சுமார் பத்து அடி தூரம் சென்றதும், அந்தப் பாதை ஒரு விசாலமான அறைக்குள் திறந்தது. அந்த அறையின் நடுவே ஒரு பீடம் இருந்தது. அதன் மீதுதான் அந்த வாள் வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், யோகியின் விளக்கு ஒளி அந்த அறையின் மூலைகளில் பட்டபோது, அவன் அப்படியே சிலையாக நின்றான். அங்கே வரிசையாகச் சிலைகள் நின்றிருந்தன. அவை இந்தியச் சிலைகள் அல்ல!
”ஐயா! இதைப் பாருங்கள்! இது… இது ரோமானிய வீரன் போன்றல்லவா இருக்கிறது?” என்று யோகி வியப்புடன் ஒரு சிலையைச் சுட்டிக்காட்டினான்.
கியாஜோதி அய்யா அந்தச் சிலையின் அருகே சென்று கைகளால் வருடினார். “ஆமாம் யோகி. இது ஒரு ரோமானியத் தளபதியின் உருவம். ரதகாரர்கள் தங்களுக்கு இரும்பு கொடுத்து உதவிய ரோமானியர்களுக்குச் செய்த மரியாதை இது. ஆனால், இங்கே கவனி…” என்று அவர் அந்தச் சிலையின் பீடத்தைக் காட்டினார். அங்கே ரோம் நாட்டுப் பொற்காசுகள் (Denarii) சிதறிக் கிடந்தன. அவற்றில் அகஸ்டஸ் சீசரின் முகம் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது.
பல்லடத்தின் அடியில், ஒரு குட்டி ‘ரோம்’ நகரமே புதைந்து கிடப்பதைக் கண்டு யோகி திகைத்தான். அவனது கேமரா அந்தப் பொற்காசுகளையும், ரோமானியச் சிலைகளையும் ஒவ்வொன்றாகப் பதிவு செய்தது. “ஐயா, இது உலகத்துக்கே தெரியாத ஒரு பெரிய கண்டுபிடிப்பு! என் வம்சத்தின் பெருமை இவ்வளவு பிரம்மாண்டமானதா?” என்று யோகி கண்கலங்கினான்.
அப்போது, அந்த அறையின் ஒரு மூலையிலிருந்து ஒரு மெல்லிய ‘டிக் டிக்’ சத்தம் கேட்டது. அது ஒரு கடிகாரச் சத்தம் போல இருந்தது. ஈராயிரம் ஆண்டுகளாக ஒரு நிலவறைக்குள் கடிகாரச் சத்தமா? யோகி கேமராவை அந்தச் சத்தம் வரும் திசைக்குத் திருப்பினான்.
அந்த ‘டிக் டிக்’ சத்தம் மெல்லியதாக இருந்தாலும், அந்த அமைதியான நிலவறையில் ஒரு இடி முழக்கத்தைப் போல யோகியின் காதுகளில் ஒலித்தது. அவன் தனது கேமராவின் வெளிச்சத்தை அந்த அறையின் மூலையில் இருந்த ஒரு கல் தூணின் பக்கம் திருப்பினான். அங்கே கண்ட காட்சி, ஒரு நவீனப் பொறியாளனான அவனையே பிரமிக்க வைத்தது.
அது ஒரு ‘நீர் கடிகாரம்’ (Clepsydra). ஒரு பெரிய கற்சாடிக்குள் இருந்து சொட்டுச் சொட்டாக நீர் ஒரு சிறிய பித்தளைத் தட்டில் விழுந்து கொண்டிருந்தது. ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ரதகாரர்கள் அமைத்த அந்தப் பொறியியல் அதிசயம், இன்றும் துல்லியமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. “ஐயா! இது எப்படிச் சாத்தியம்? இத்தனை காலம் கடந்தும் இந்த நீர் வற்றாமல் எப்படிச் சொட்டுகிறது?” என்று யோகி திகைப்புடன் கேட்டான்.
கியாஜோதி அய்யா அந்த நீர் கடிகாரத்தின் அருகே சென்று, அதன் அமைப்பைக் கூர்ந்து கவனித்தார். “யோகி, இதுதான் ரதகாரர்களின் நுணுக்கம். நொய்யல் ஆற்றின் ஒரு சிறு கிளை நீரோட்டம், நிலத்தடி வழியாக இந்த நிலவறைக்கு வரும்படி அவர்கள் ஒரு ரகசியக் குழாய் அமைப்பைப் பண்ணியிருக்கிறார்கள். அந்த நீர் அழுத்தம் தான் இந்தக் கடிகாரத்தை இயக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இது வெறும் காலத்தைக் காட்டும் கருவி மட்டுமல்ல; இந்த நிலவறையின் ‘பாதுகாப்பு அரண்’ (Security System) இதுதான்!” என்றார்.
யோகி தனது கேமராவை அந்த நீர் கடிகாரத்தின் மீது நிலைநிறுத்தினான். டிஜிட்டல் திரையில் அந்தப் பித்தளைத் தட்டு மெல்ல நகர்வது தெரிந்தது. திடீரென ஒரு குறிப்பிட்ட விநாடியில், அந்தத் தட்டு ஒரு கல் நெம்புகோலைத் தட்டியது. ‘க்ரூக்’ என்ற சத்தத்துடன், அந்த அறையின் நடுவில் இருந்த அந்தப் பிரதானப் பீடம் மெல்லத் திரும்பத் தொடங்கியது.
பீடத்தின் மேல் இருந்த அந்த ‘கட்டாளூர்லு வார்லு’ வாள், இப்போது யோகியின் முகத்திற்கு நேராக வந்து நின்றது. அந்த வாளின் கைப்பிடி, தந்தத்தினால் செய்யப்பட்டு, அதில் தங்க வேலைப்பாடுகள் மின்னின. ஆனால், யோகியின் கண்களைக் கவர்ந்தது அந்த வாளின் ‘பிடி’யில் இருந்த ஒரு சிறிய துளை தான்.
”ஐயா! அந்தச் சாவியைப் போடுங்கள்!” என்று யோகி பரபரப்புடன் கத்தினான். கியாஜோதி அய்யா தனது கையிலிருந்த அந்தச் செப்புப் பட்டயத்தின் நுனியை, வாளின் கைப்பிடியில் இருந்த அந்தத் துளைக்குள் நுழைத்தார்.
’கிளிக்’ என்ற ஒரு மெல்லிய சத்தம் கேட்டது. வாளின் கைப்பிடி இரண்டாகப் பிரிந்தது. உள்ளே ஒரு மிக மெல்லிய, சுருட்டப்பட்ட தங்கத் தகடு இருந்தது. யோகி தனது நடுங்கும் கைகளால் அந்தத் தங்கச் சுருளை எடுத்தான். அதை மெல்லப் பிரித்தபோது, அதில் ரோம் நகரின் வரைபடம் மட்டுமல்ல, பல்லடத்திலிருந்து ரோம் வரை செல்லும் அந்த ரகசியக் கடல் வழிப்பாதையின் வரைபடமும் மிகத் துல்லியமாகச் செதுக்கப்பட்டிருந்தது.
”ரோமானியப் பேரரசின் ரகசியக் கோட்டைக்கான வரைபடம் இதுதான் யோகி! இதைத் தேடித்தான் அவர்கள் அன்று இங்குக் கப்பல் கட்டி வந்தார்கள்!” என்று கியாஜோதி அய்யா சொல்லும்போது, நிலவறையின் மேற்கூரையில் இருந்து ஒரு சிறிய கல் துண்டு கீழே விழுந்தது. நிலவறை அதிரத் தொடங்கியது!
நிலவறையின் மேற்கூரையில் இருந்து புழுதிப் படலம் கொட்டியது. ஈராயிரம் ஆண்டுகால உறக்கத்தைக் கலைத்த அந்த நீர் கடிகாரத்தின் இயக்கம், இப்போது ஒரு ஆபத்தான பொறியாக (Trap) மாறியிருந்தது. “யோகி! வரைபடத்தை எடு! சீக்கிரம் வெளியேறு!” என்று கியாஜோதி அய்யா குரல் எழுப்பினார். அந்த அறையின் கற்கள் ஒன்றோடொன்று உரசும் ‘கிரீச்’ என்ற சத்தம் காதுகளைச் செவிடாக்கின.
யோகி அந்த மெல்லிய தங்கத் தகட்டு வரைபடத்தை நடுக்கத்துடன் தனது கேமரா பைக்குள் திணித்துக் கொண்டான். அந்தப் பீடத்தில் இருந்த ‘கட்டாளூர்லு வார்லு’ வாளைத் தனது வலக்கையால் பற்றினான். அந்த வாளின் பிடி அவனது கையில் கச்சிதமாகப் பொருந்தியது. அது ஏதோ ஒரு பழைய இரும்புத் துண்டல்ல; அவனது முன்னோர்களின் ஆன்மா அந்த வாளின் உளி வேலைப்பாடுகளில் இன்னும் துடித்துக் கொண்டிருப்பது போல அவனுக்குத் தோன்றியது.
”ஐயா, வாருங்கள்!” என்று கியாஜோதி அய்யாவின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு, அந்தப் புகையும் புழுதியும் நிறைந்த குறுகிய பாதை வழியாக யோகி ஓடினான். பின்னால் அந்த நிலவறையின் அறைகள் ஒவ்வொன்றாகக் கற்களால் மூடப்பட்டு வந்தன. நீர் கடிகாரத்தின் ஓட்டம் நின்றிருக்க வேண்டும், அல்லது அதுவே நிலவறையை அழிக்கும் ஒரு தற்காப்புப் பொறியாக மாறியிருக்க வேண்டும்.
அவர்கள் நுழைந்த அந்தத் துளை வழியாக நொய்யல் ஆற்றங்கரையின் வெளிச்சம் தெரிந்தது. யோகி கியாஜோதி அய்யாவை முன்னால் தள்ளிவிட்டு, தானும் வெளியில் குதித்தான். அவர்கள் வெளியேறிய அடுத்த விநாடி, அந்த நிலவறையின் கதவு ஒரு பெரும் சத்தத்துடன் மூடிக்கொண்டது. மேலே இருந்த அந்தப் பழைய வேப்ப மரம் ஒருமுறை பலமாக அதிர்ந்து அடங்கியது. இப்போது அங்கே நிலவறை இருந்ததற்கான எந்த அடையாளமுமே இல்லை; வெறும் மண் மேடும், உலர்ந்த இலைகளுமே எஞ்சியிருந்தன.
யோகி மூச்சிறைக்கத் தரையில் அமர்ந்தான். அவனது கையில் அந்த அபூர்வ வாள் மின்னியது. கேமரா பைக்குள் அந்த ரகசியத் தங்க வரைபடம் பத்திரமாக இருந்தது. “ஐயா… நாம் தப்பித்துவிட்டோம்! ஆனால் அந்த நிலவறை…” என்று யோகி தழுதழுத்தான்.
கியாஜோதி அய்யா அவனது தோளைத் தட்டினார். “வருந்தாதே யோகி. ரதகாரர்கள் எதையும் அழிய விடமாட்டார்கள். அது தன்னைத்தானே மறைத்துக் கொண்டது. இப்போது உன் கையில் இருப்பது வெறும் வாள் அல்ல; ஈராயிரம் ஆண்டுகாலத் தமிழ் தொழில்நுட்பத்தின் சாவி! இந்த வரைபடம் காட்டும் அந்த ‘யவனத் தேசத்து’ ரகசியக் கோட்டை எங்கே இருக்கிறது என்று உனக்குத் தெரியுமா?”
யோகி அந்தத் தங்கத் தகட்டை மெல்ல விரித்துப் பார்த்தான். அதில் ஒரு குறிப்பிட்ட தீவின் வடிவம் செதுக்கப்பட்டிருந்தது. “ஐயா, இது இத்தாலியின் தென் பகுதியில் இருக்கும் ஒரு ரகசியத் தீவு! ரோம் பேரரசின் ஆயுதக் கிடங்கு அங்கிருந்தது என்று நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அங்கே தான் என் முன்னோர்கள் செய்த மற்ற வாள்களும் இருக்கக்கூடும்!”
பல்லடத்தின் அண்ணா நகரில் தொடங்கிய அந்தத் தேடல், இப்போது சர்வதேசப் பயணமாக மாறப்போகிறது. யோகி தனது கேமராவைத் தூக்கினான். அவனது முகத்தில் ஒரு புதிய உறுதி பிறந்தது. “ஐயா, நாம் ரோம் செல்ல வேண்டும்! ரதகாரர்களின் புகழை உலகம் அறியச் செய்ய வேண்டும்!”
பல்லடத்து வானில் சூரியன் உச்சிக்கு வந்திருந்தான். நொய்யல் ஆறு எதையும் அறியாதது போல அமைதியாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் யோகியின் கையில் இருந்த அந்த வாள், ஒரு புதிய சரித்திரத்திற்குத் தயாராக இருந்தது.
